Kabanata 11
Balang araw
Masayang masaya ang mga tao sa loob ng mansion ng Costiño. Mula sa labas ng mansyon at rinig ko na ang sigawan at malakas na tunog ng sayaw. Suot ko ang simpleng puting damit, walang make-up. Simple lang ako sa selebrasyong ito. Hindi na ako nagkaroon ng oras para nag-ayos dahip nagmamadali kaming umalis ng bahay. Ramdam na ramdam ko ang kaba sa puso, simula sa tricycle na sinakyan namin hanggang ngayon na nandito na kami sa harap ng bahay nila.
Magkahawak-kamay sila mama at papa habang pinipigilan ko ang sarili na matumba sa panginginig ng tuhod. Napalunok ako ng ilang beses bago kami pagbuksan ng gate. Huminga ako ng malalim bago kinalma ang sarili. Sabay kaming pumasok, nilakad ang kahabaan ng daan papunta sa engrande nilang pinto. Hindi parin matigil ang kaba
