CHAPTER 13
Practice
NAPADPAD ako sa tapat ng simbahan. As an instinct, tinignan ko ang mga kamay ko para malaman kung katawan ko pa rin ang katawan ko ngayon. Nang nakita naman ang familiar na katawan, nasisiguro kong ako pa nga ito. Compared sa kung nasaan ako kanina, maliwanag na rito dahil tanghali na.
Hmm. So… ano na nga bang gagawin ko—
“Excuse me po.” Halos napatalon ako nang makarinig ng familiar na boses sa likod ko. Hindi ko na kailangang lingunin pa ‘yon dahil siguradong-sigurado na ‘kong iyon ang dating ako.
Kaya naman bago pa ‘ko mabisto, tumabi na ‘ko at hindi na lumingon pa.
Gosh naman self! Why so careless?!
Kaagad akong nagtago sa isang poste sa loob ng simbahan bago sinilip kung ano na nga ba ang ginagawa ng dati kong sarili. Mabuti at mukha namang hindi niya ‘ko
