CHAPTER 35
Bago umuwi sa Cavite ay tumambay pa muna kami sa rooftop ng isang kilalang Coffee shop. Sakto at papalubog na rin ang araw at iyon ang pinagkakaabalahan namin ngayong tanawin ni Daddy Sebastian.
Literal na nakakapagod ang araw ngayon, pero masasabi ko na worth it 'yung bawat oras na lumipas. Ang saya— sobrang saya. Kumpara sa mga naranasan kong tuwa at galak, masasabi kong iba ngayon.
Pakiramdam ko ay isa ito sa kapalit ng mga lungkot na dinanas namin ni Daddy Seb kahapon. Kahit papaano ay mahal pa rin kami ng Diyos. Gumawa siya ng paraan para makaahon kami sa sakit at galit.
At oo, kahit na alam kong panandalian lang ito, na posibleng ngayon lang ito, na maaaring bukas ay panibagong kalumbayan ulit, pero masaya na ako.
Mahalaga ang bawat segundo sa akin. Gaano man katagal
