Married to the King of all Vampires

Chapter 1: That night " Sigurado ka bang ayos lang?" bakas sa boses ni Hazel ang pag-aalala. Sino ba naman ang hindi? Kung ako din ang nasa katayuan niya, hindi ko iiwan ang bestfriend ko sa gilid ng kalsada, na mukhang bagong panganak. I was talking about myself actually. I hated how I felt so sticky. My wet shirt made my black tube transparent. My baggy clothes looks insulting and now my current state made it even worse. Pinilit kong ngumiti kay Hazel. Ayokong sabihin na hindi ako okay na maiwan at maglakad mag isa pauwi kaso ayaw ko namang magtantrums sa harap niya at sabihing makisabay sa kanya kasi nga kasama niya ang nobyo niyang si Richard. Nakakahiya namang makisawsaw sa kanila di ba? Lalo't na't kanina pa ako pinandidilatan ng boyfriend niya. " Oo naman okay lang, sige na mukhang nagmamadali na si Richard." sabi ko na lang habang nililingon si Richard sa likuran niya na mukhang naiinis na rin sa paghihintay kay Hazel. Hindi man niya harapang sabihin sa'kin na lumayas na ako, alam kung ayaw niyang ganito na lang ako alalahanin ni Hazel. I once mistaken him as Hazel's father-kung hindi lang sa sobrang kagwapuhan niya na imposibleng pag-isipan ko ng ganun. His possessiveness is so exaggerating na kahit na akong bestfriend ay pinagseselosan. It's as if aagawin ko sa kanya ang girlfriend niya. Hazel's fine with it though-sometimes. Ikukwento niya pa sa'kin kung paanong nakakakilig 'yun sa part niya. " Hazel! Matagal ka pa ba?" Speaking of the devil. Naka-simangot na lumingon muna si Hazel sa likuran niya." Di ba talaga natin pwedeng isabay si Hope? Gabi na, baka kung mapano pa siya." tanong nito sa lalaki. " Hindi." tipid na sagot ng lalaki. He gave a meaningful look at Hazel, thinking I didn't saw how intense that look was. I wish deep down inside Hazel would insist. But I know that life is unfair with me, my wish will not be granted. I narrowed my eyes at them, who are exchanging the looks. Naiintindihan ko naman na susundin ni Hazel si Richard. She has that look everytime she sees Richard. The-I-will-be-your-slave-look. Alam mo 'yun? Akala mo may kung anong mahika ang bumabalot sa kanya kapag si Richard na ang pinag-uusapan. Richard is handsome, someone mysterious-looking, sexually appealing, and women would beg to get his attention all the time, not that I admire him but that's just my observation. Ang problema lang ay masyado siyang cold, snob, at stoic. Naiintindihan ko kung bakit hindi niya maiwan si Richard. Hazel is trap in an invisible spell called love. Tumingin ulit sa kin si Hazel na nakasimangot. " I'm so sorry, Hope." I knew it. " Ok lang talaga, maglalakad na lang ako. O kaya naman mag-aabang na lang ako ng taxi." pagkukumbinsi ko sa kanya. " Kung pwede lang kasi talaga kitang isabay eh." napalingon siya saglit kay Richard na tumaas naman ang kilay sa kanya. Nag-iwas siya ng tingin sa nobyo niya at bumalik ulit sa sa'kin. " Bakit kasi pumayag pa tayong pumunta sa party na 'yun? Tss. " Habang sinasabi niya yun bakas sa mukha niya ang inis habang inaalala yung nangyaring party sa bahay nina Jessica-the reason why my night is ruined. Kaklase ko si Jessica. Kagaya ng mga cliche na story na may mga bully, isa siya 'dun. Kasama ang mga alipores niya, ginawa nilang impyerno ang buhay ko. Bakit ko ba naisip na magbabago sila? She was so nice when she invited us to her party. Like the fool I was, I fell into her trap. Someone pushed me into the pool and got soaked. Tawa sila ng tawa sa nangyari sa'kin. May mga kumuha pa ng picture sa karumal-dumal na sinapit ko. Hanggang ngayon nanggagalaiti pa ako sa inis dahil sa nangyari. Nagsimula lang namang mangyari sa'kin 'to nung lumipat ako sa klase nila. Siguro hindi nila gusto kung paano ako nag-eexcel sa klase. Imbis na gawin nila iyong halimbawa, they think of me as a famewhore. " Hayaan mo na. Pa-saan pa't naimbento ang karma?" I chuckled. Bumuntong hininga siya." At nagagawa mo pa talagang tumawa ah? Lagot sa'kin ang mga 'yun kapag nagkita kami ulit." Napangiti na lang ako. " Hay nako! Ang bestfriend ko love na love talaga ako." Lambing ko naman. " Hazel!" Napalingon ulit kami kay Richard na nakapasok na sa kotse niya habang dumudungaw sa bintana. He just know how to ruin the moment. Tsk. " Tss. Di makapaghintay, ganyan na ba siya ka-gutom?" bulong ni Hazel pero narinig ko naman. Natawa ako ng konti. " Gutom na pala eh, sige na."sabi ko. Hindi siya ngumiti. Naramdaman ko pa nga siyang na-tense. Napakunot ang noo ko. " Ok ka lang?" tanong ko. Tumango siya saka ngumiti. " Uhm sige mauna na ako. Basta pag may nangyari, tumawag ka lang ah?" Tumango din ako. Nagsimula na siyang maglakad papunta sa kotse bago siya lumingon sa'kin ulit. " Please mag-iingat ka, Hope." " Opo. Sige na. Chupi! " natatawa ko siyang tinaboy. " Seryoso ako. Tumawag ka kapag nakauwi ka na." Tumango na lang ako bago siya tumalikod at dumiretso papasok sa kotse. Nakita ko pang may sinabi si Richard sa kanya. Hazel just rolled her eyes on him. Tinanaw ko ang kotseng papalayo hanggang sa lumiko ito at tuluyang mawala sa paningin ko. Napabuntong-hininga ako saka napayakap sa sarili. Nanlalamig ako kahit na suot ko ang jacket ni Hazel na pinahiram niya. That's when I realized, I was alone in this side of the road. Medyo nababawasan ang pakiramdam na 'yun dahil naririnig ko pa mula rito ang mga hiyawan na mga bisita ni Jessica. Kung hindi lang talaga ako makukulong sa gagawin ko, palihim kong sisilaban ang bahay niya. How morbid that was. Mariim akong napapikit, inhaling the fresh night air. I stood there and I waited. Baka naman may dumaan pang sasakyan. I look up to see the full moon, and I smiled. Pakiramdam ko may nakabantay sa'kin. The sky is filled with clouds. Kung hindi lang sa bilog na buwan ay iisipin kong uulan. " Hey Miss!" Napalingon ako sa gilid ko nung makita ang isang lalaki. Pasuray-suray na lumapit ito sa'kin. He smells heavy alcohol and vomit. Mukhang nagsuka na ito habang palabas sa sobrang kalasingan. I'm guessing he is one of Jessica's friends she invited to her party. " Samahan mo 'ko.Hehehe"Suminok pa ito. Napaatras ako palayo sa kanya 'nung palapit na siya ng palapit sa'kin. Hindi ko na siya hinintay na mas makalapit at naglakad na ng mabilis palayo. Kailangan ko ng makaalis sa lugar na 'to. God knows what will happen to me if I don't. Baka kapag naglakad-lakad pa ako, makakita ako ng sasakyan. Lamp posts guided my way. I continued walking until all I hear was silence. A deafening silence. I'm on my own and I can't help but feel fear. Siguro ay malayo na ako sa bahay ni Jessica. Bakit pakiramdam ko bigla na lang may hahablot sa'kin dito? Lumingon ako sa dinaanan ko at hindi ko alam kung makakahinga ako ng maluwang dahil wala namang nakasunod sa'kin, lalong-lalo na walang tao. Ibig sabihin hindi ako sinundan nung lasing kanina. Nakarinig ako ng sirit ng kuryente at kumislap-kislap ang lamp post sa gilid ko. Bigla akong pinanlamigan at nabuhay ang kaba sa dibdib ko. Hindi ako nakagalaw agad at inangat ang tingin doon sa bulb na nagpapatay-sindi. As if it noticed me looking, it stopped. Hindi na ito muling nagpatay-sindi at parang wala lang nangyari. Kinuha ko ang phone ko at agad na tinawagan si Hazel. Pero nakailang tawag na ako, hindi niya sinasagot. Kita mo 'yung babeng 'yun! May sinasabi pa siyang tawagan ko daw siya, tapos papaasahin ako sa wala. I wonder, bakit kaya hindi niya masagot ang tawag ko? Mabilis kong kinuha ang earphone saka sinaksak sa tenga ko. My hands are shaking. I adjusted the music to its highest volume. Wala akong pakialam kung mabasag na yung eardrums ko sa lakas ng music. Gusto kong mabawasan ang takot na nararamdaman ko. Naglakad na ako habang naka-play pa rin ang music sa tenga ko. Minutes past, wala pa ring dumadaan na sasakyan. Living at Alfrancia, which is a place full of mystery, dapat asahan ko na ang mga ganitong senaryo. This place is not part of the city or even the town. Altafracia is a secluded place, separated from the city and the town. It's a place where the elites live. Pero iilan lang ang nakatira dito. You won't find a house near the roads. The mansions are found inside the forests of Altafracia. Hindi ko alam kung bakit mas gusto nilang nakatago ang mga tirahan nila. Bigla akong kinabahan nung makitang dadaanan ko ang sinasabi nilang kalsada kung saan maraming nawawalang tao at hindi na nakakabalik. Altafracia's beliefs. The thought of it makes me want to walk back. I can feel goosebumps all over my body while looking at the darkness ahead of me. The lamp posts at that area is not working. Pundido na ata ang mga ilaw sa part na 'yun. Why do I feel like it's not working for a purpose? Kahit na may liwanag ng buwan, mas naging nakakatakot lang ang parte na 'yun. Kagaya ng mga napapanood kong horror movies. And then my mind started to think of scary things. Paano kung may multo 'dun at kunin ako? My legs wants to give up with the thought. I want to turn back and run. But to where? Saan ako babalik? I can't even look at that dark area, thinking something would appear before my eyes. Maybe a lady in white-- Shit. I wanna die! Kahit na malakas ang music sa tenga ko, mukhang dinig ko pa rin ang malakas na kabog ng dibdib ko. Wala na akong maintindihan sa pinapakinggan ko dahil 'dun. Just as I was debating with myself if I should continue walking, the place started to get darker. Naharangan ng mga ulap ang liwanag ng buwan nung iangat ko ang tingin ko. Maybe I should do this. Titingin lang ako sa itaas para madistract ako. Hindi ko alam kung paano ko napilit ang paa ko na maglakad. Everything will be ok. I thought. I walked slowly then my steps became desperate. Hindi na talaga ako maglalakad ng ganitong oras ng gabi. Gusto ko ng makaalis dito. Mabilis pa rin akong naglakad kaya nagulat ako nung mabangga sa kung ano. I squeked and almost jumped. Natanggal sa tenga kol yung earphone. Hinahanda ko na talaga ang sarili ko sa makikita ko. My heart wants to get out of my chest as I forced myself to look up. Sandali akong natigilan. Almost 5 seconds. Bago ako napakurap sa kaharap ko. Hindi siya babaeng nakaputi. May ulo din siya, ine-expect ko ay taong pugot. Well what the hell?! I hate my mind for scaring me like this. Napaawang ang labi ko sa lalaki sa harapan ko.  From his strong built and his wide stance It's obvious that he is a a guy. Hindi ko siya mamukhaan dahil natatabuan ng hoodie niya ang kaonting liwanag ng buwan. Ibig sabihin wala ng ulap ang humaharang sa liwanag nito. Hindi ko alam kung bakit pero parang nakahinga ako ng maluwang. " Sorry." mahina kong sabi. Narinig ko pa siyang nag tss, bago ako nilagpasan at naglakad paalis. Napakunot ang noo ko. Maybe I looked stupid in front of him because I was immobile while staring at him! My god. Nilingon ko pa siya bago ako nagpatuloy sa paglalakad. Medyo nakahinga ako ng maluwang. At least I know now na may naglalakad pa pala sa ganitong oras bukod sakin. Ako lang talaga ang tumatakot sa sarili ko. Umangat ulit ang tingin ko sa taas at napahinto. Napanganga ako ng konti sa nakikita ko. Ang kaninang bilog ang maliwang na buwan ay natatabunan na ng puls. Parang unti-unying kinakain ng kulay na 'yun ang natitirang liwanag ng buwan. Parang gusto nitong palitan sa pwesto ang buwan. How did that happened? Napakusot pa ako sa mata ko parakomirmahin kung totoo ang nakikita ko at totoo nga. Nung tuluyan ng maging pula ang buwan, nabalot ng dilim ang paligid. Nanindig ang balahibo ko sa katawan. Nakaramdam ako ng kaba. Saka ko napansin na nakatayo ako sa kinatatakutang lugar. My blood ran cold. Natanaw ko sa sulok ng kakahuyan ang isang malaking bahay. Ngayon ko lang iyon napansin. It looks ancient at parang naabandona. Napalingon-lingon pa ako, baka hindi pa nakakalayo yung lalaki. Pero wala na siya. Ang bilis niya namang nawala sa mahabang kalsada. Kinabahan ako, kaya mabilis akong naglakad paalis. Paano kung haunted nga ang lugar na to? What if..multo pala yung nakabangga ko? O my god. Paano kung totoo nga yung mga kwento tungkol sa lugar na to? Ako na ba ang susunod? Pinigilan ko na lang na gumana ang mga imahinasyon ko dahil mas lalo akong matatakot. Lakad pa rin ako ng lakad nang bigla akong makarinig ng yabag. Mahihina lang na parang tinatantya ang bawat paghakbang nito. Binilisan ko pa ang lakad ko. Sana hindi multo! Sana hindi multo! Paulit ulit kong dasal sa isip ko. Nararamdaman ko na nagwawala na ang puso ko. Bumilis din ang yabag sa likuran ko kaya hindi na ako nag-isip na lumingon at tumakbo na ako. Napa-sigaw ako nung bumangga nanaman ako sa isang tao kaya napahinto ako. Hinihingal akong napahawak sa tuhod ko. " Shit.." mahina kong usal sa sarili ko. Mabuti na lang may mga tao pang gumagala pag gabi. Pero kaninong yabag yung narinig ko? Must be my imagination. Umangat na ang tingin ko dun sa nakabangga ko." Pasensiya na-" I gasped with horror and a scream came out of my mouth. Napasigaw ako ng malakas sa nakita ko. I saw how his teeth turned into long fangs! And his eyes were totally black! Tatakbo na sana ako nang mahuli niya ang braso ko. Nakaramdam ako ng lamig nung dumapo ang kamay niya sa balat ko, he's cold as ice. Multo. Nagpumiglas ako pero masyado siyang malakas. " Tulong! Tulungan niyo ako! " Paulit ulit lang akong sumisigaw nung bigla niya akong iharap sa kanya kaya nasalubong ko na naman ang nakakatakot niyang mata. " Got you. " malamig na sabi nito pero nakita kong umangat ang gilid ng labi niya. Lumabas nanaman ang matutulis niyang ngipin. O my God! Anong nilalang siya? Please tell me I'm dreaming please! Bumaba ang mukha niya sakin at doon na nagwala ng sobra ang puso ko. Naramdaman ko ang hininga niya sa leeg ko. I silently sucked a deep breath when I suddenly felt something cold touch my neck. Napalayo pa ako agad pero hinigpitan niya ang kapit niya sa magkabilang braso ko. Gusto ng sumabog ng puso ko sa sobrang kaba. Napumiglas ako. Kung hindi ko lang naramdaman ang matatalim na kuko sa braso ko ay hindi ako titigil. Nararamdaman kong bumabaon ito sa balat ko tuwing nagpupumiglas ako. " You're mine." He spoke in husky voice kaya mas lalong nagtayuan ang balahibo sa katawan ko. Napapikit ako ng madiin, naghihintay ng katapusan ko. Naramdaman kong may tumusok sa leeg ko kaya napa-luha ako. Takot. Sobra-sobrang takot ang naramdaman ko. Dumiin yung pangil niya sa leeg ko kaya napa-iyak na ako. I whimpered. I was trashing under him. Kicking and silently pleading. I am aware of the sudden pain injected on me. Akala ko katapusan ko na pero bigla siyang lumayo sa'kin at tinulak ako na parang napaso siya. I was able to look at him wide-eyed. He wiped something on his lip. " Damn it!" Nakahanap ako ng pagkakataon para tumakbo palayo sa kanya. Hindi pa ako nakakatatlong hakbang nung naramdaman kong biglang may bumuhat sa'kin. Bitbit niya ako sa tyan na para akong bata. Nagpumiglas ako. I scream again like a mad woman. " Bitiwan mo ko! Tulong!" sigaw ko habang nagsisipa sa ere. I heard him chuckled. Deep and very manly. For a second, I thought his voice is handsome. " No one will be here to help you so screaming is useless. "sabi niya. It's another man's voice! So they're another one! Ibinaba niya ako pero mahigpit pa rin ang hawak nito sa'kin. My arms hurt everytime I move because he just tighten his grip. Hindi ko na siya nagawang takasan nung iharap niya ako sa kanya. I immediately closed my eyes, afraid I might see that scary face again. I almost jumped when his palm caressed my face. I cried. " P-pakawalan niyo na ako. Pakiusap-" Hinawakan niya naman bigla ang noo ko at nakaramdam ako ng pagkahilo at parang bumibigat ang mata ko. " Damn it! Her blood burnt me. " a man with said with a Brittish accent na ngayon ko lang napansin. Narinig ko ang halakhak galing sa taong may hawak sa'kin. " That means she's ready. " " She better be. I must bring her home before this fuckin' blood moon ends." Iyon ang huli kong narinig bago ako tuluyang nawalan ng malay. Nagising ako na may parang may humahaplos sa ulo ko. The hand stroked my head slowly. That small gesture comforted me and I feel getting drowsy again. Gusto kong tignan kung sino ang may-ari ng kamay na 'yun pero hinila na ako ng antok. ***