Naiwan akong lumuluha sa sala. Umalis siya para pumasok sa isang kwarto.
I couldn’t breathe properly. Parang gustong kumawala ng puso ko sa dibdib sa sobrang sama ng nararamdaman. Sobrang dami kong sabihin sa kaniya pero parang lahat ng iyon ay nawala ng bula.
Galit siya… galit na galit siya. Ito ang unang beses na makita siyang ganoon. Wala akong makita na kahit anong simpatya sa mga mata niya… walang pagmamahal.
But that will not stop me.
Pinunasan ko ang luha ko nang lumabas siya. May dala na siyang dalawang mata na alam kong mga gamit ko. Seryoso pa rin ang tingin niya nang ilagay niya ang mga iyon sa harapan ko. I bit my lower lip to restrain myself from crying again.
“I know you’ll be back. Pagmasalamat ka na hindi ko pa tinapon ang mga iyan, tulad ng kung paano mo iwan ang
