I don’t know where my feet lead me, all I know is that someone is following me from where I am going.
Pumara ako ng taxi at walang pag-aalinlangan na sumakay. Hindi ko mapigilan na mapaungol dahil sa sakit ng tiyan ko. I still have an open wound but I couldn’t care less. Kailangan kong makalayo sa lugar na ito… not here.
Hindi ko masabi sa driver kung saan ako pupunta dahil hindi ko naman alam. Hindi rin naman siya nagtatanong kaya hinayaan ko na lang. Lumingon ako sa kung nasaan ang hospital, lumiliit ito sa paningin ko at nanlalabo dahil sa luha na patuloy umaagos sa mata ko.
Mas masakit pa ang nararadaman ng puso ko kaysa sa natamo kong hiwa sa tyan. How could everything turn out this way? Kung kailan akala ko na maayos na ang lahat, kung kailan masaya na ako, kung kailan nakalimu
