CHAPTER 5
907 Words
Madey’s Point of View
Medyo okay na ang pakiramdam ko matapos akong humigop ng soup na ginawa ni Mama at ininit naman ni Ford.
Sa totoo lang, ang sarap ng pagkakaluto nito. Parang unti-unting bumabalik ang lakas ko.
“Okay ka na ba?” tanong ni Ford nang bigla itong pumasok sa kwarto ko.
“Oo… salamat nga pala sa soup,” sabi ko.
Umismid lang siya.
Lumapit siya sa akin at walang paalam na hinawakan ang noo ko.
Napakurap ako.
“Hindi ka na gaanong mainit,” sabi niya. “Magpahinga ka na. Kailangan mong pumasok bukas.”
Tumango ako.
“Siya nga pala,” dagdag niya, “nag-email si Mom. Mga dalawang araw pa bago sila makauwi. Hindi ko na sinabi na may sakit ka.”
Sandali siyang tumigil.
“At saka… okay ka naman na.”
Hindi ko alam kung bakit, pero parang may ibang ibig sabihin ang tono niya.
Tumango lang ulit ako.
Wala na siyang sinabi pa.
Bigla siyang tumalikod at lumabas.
Naiwan akong mag-isa.
“I miss you, Mommy…” bulong ko.
Tahimik.
Hanggang sa tuluyan akong nakatulog.
Clinford James’ Point of View
Sabay kaming umuwi ni Madey.
Hindi dahil gusto ko—
kundi dahil bilin ni Mom.
Nakasandal ako sa labas ng classroom niya nang makita niya ako.
“Hinihintay mo ako?” gulat niyang tanong.
“Hindi ba halata?” malamig kong sagot.
Hindi na siya sumagot.
Naglakad na ako.
Hanggang sa—
“Madey!”
Tumigil ako.
Hindi ko na kailangang lumingon para malaman kung sino iyon.
Si Hyun.
Paglingon ko, nakita ko siyang tumatakbo papalapit—pawis na pawis, naka-jersey, halatang galing sa laro.
Huminto ako.
At hindi ko alam kung bakit…
pero ayokong umalis.
Pinanood ko sila.
Masaya.
Natural.
Parang… walang problema.
“Hyun! Kumusta ka? Naglaro ka?” tanong ni Madey, may ngiti sa labi.
Ngiti na hindi ko nakikita kapag ako ang kausap niya.
“Oo, kakatapos lang. At kami ang nanalo,” sagot ni Hyun.
“Wow! Congrats!”
Tumawa siya.
Huminga si Hyun nang malalim.
“Gusto kasi kitang makita,” sabi nito. “Sabi ko sa’yo, tawagan mo ako pag-uwi mo. Pero… hindi ka tumawag.”
May tampo sa boses niya.
At si Madey—
namumula.
Hindi ko alam kung bakit—
pero may kumurot sa dibdib ko.
“Hindi ko lang akalain na hihintayin mo talaga,” mahina niyang sagot.
At doon—
may kung anong pumutok sa loob ko.
Hindi ko na hinintay pa.
Umalis ako.
Dire-diretso.
Parang wala akong narinig.
Sumakay ako ng taxi.
Pasara na ang pinto—
nang may humarang na kamay.
Si Madey.
Hingal na hingal.
“Ba-bakit mo naman ako iniwan?”
Hindi ko siya tiningnan.
Ayoko.
Dahil alam kong kapag tumingin ako—
baka may masabi akong hindi ko na mababawi.
Kaya tumingin na lang ako sa bintana.
Tahimik.
Hanggang sa sumakay siya.
Madey’s Point of View
Tahimik kami sa loob ng taxi.
Pero iba ang katahimikan ngayon.
Mabigat.
Parang may gusto siyang sabihin—
pero pinipigilan niya.
Pagdating namin sa bahay, agad kaming bumaba.
Sinalubong kami ni Mama.
“Kamusta ang pasok n’yo? Hindi ba sumakit ang ulo mo, Madey?”
“Okay na okay na po ako,” sagot ko.
Pero bago pa ako makapagsalita ulit—
umakyat na si Ford.
Diretso.
Hindi man lang lumingon.
“Nagalit na naman ba?” tanong ni Mama.
“Hindi naman po siguro…” sagot ko.
Pero hindi ako sigurado.
Pagkabihis ko, bumaba ako para kumain.
Naabutan ko si Ford na kumakain na.
Tahimik lang siya.
Umupo ako.
Nagsandok ng pagkain.
Hanggang sa—
“Madey, may tawag ka,” sabi ni Manang.
“Po? Sino?”
“Si Hyun daw.”
Napangiti ako.
“Ahh… okay po.”
Tatayo na sana ako—
Kalang!
Napapitlag ako.
Malakas na ibinagsak ni Ford ang kutsara niya.
Tahimik ang buong hapag.
“Bakit?” tanong ko.
Hindi siya sumagot.
Pero ang titig niya—
matalim.
Diretso sa akin.
Tumayo na lang ako at pumunta sa sala.
“Hello?”
“Oo, okay lang ako… ikaw?”
“Bukas? Sige… titingnan ko kung makakapunta ako…”
Ngumiti ako.
Hindi ko napansin na may nakatayo na pala sa gilid ko.
“ibaba mo ang telepono.”
Napalingon ako.
Si Ford.
Nakapamulsa.
Pero mahigpit ang pagkakakuyom ng kamay niya sa loob ng bulsa.
“May kausap pa ako,” sabi ko.
Hindi siya gumalaw.
Hindi rin siya umalis.
Sa halip—
lumapit siya.
Isang hakbang.
Dalawa.
Hanggang sa halos magkatapat na kami.
“Sinabi ko—ibaba mo.”
Mas mababa ang boses niya ngayon.
Pero mas nakakatakot.
“Sandali lang—”
Hindi ko na natapos.
Bigla niyang hinablot ang telepono sa kamay ko.
At padabog itong ibinaba.
“Sabi ko, may tatawagan ako!” sigaw niya.
Nagulat ako.
“Ford—”
“Kung gusto mong makipag-usap sa kanya, gawin mo ’yon sa labas ng bahay na ’to,” malamig niyang sabi.
Napahinto ako.
Nanikip ang dibdib ko.
“Hindi ka pwedeng kung kailan mo gusto—”
Tumigil siya.
Huminga nang malalim.
Parang pinipigilan ang sarili.
“—
makipagharutan dito.”
Parang may sumampal sa akin.
Sa sakit.
Sa hiya.
Sa galit.
Hindi na ako nakasagot.
Tumakbo ako paakyat ng kwarto.
At sumubsob sa kama.
“Bakit ba ang sama niya sa akin…?” mahina kong bulong.
“Anong mali sa ginagawa ko…?”
At sa ibaba—
naiwan si Ford.
Tahimik.
Pero kumukulo ang dugo.
- Writer
