[Ricardo Zamora]
MATALIM ang mga tingin na ipinupukol ko kay Sera at sa kaibigan kong si Dmitri habang naroon sila sa dalampasigan. They are playing SOS sa buhanginan. Nais ko sanang lumapit at sirain ang ginagawa nila ngunit masaya rin ako na naririnig ang kanyang halakhak.
Hindi ko alam kung kailan ako nagsimulang makaramdam ng selos sa kanila. ‘Yun bang pakiramdam na parang may nawalang importanteng bagay sa akin. It was all started when she said she wants to go back to Manila. Nang araw na umakyat siya sa burol ay nag-alala talaga ako sa kanya. Hindi ako nagdalawang-isip na iligtas siya mula sa pagdulas ng lupa dahil sa mga pag-ulan nitong mga huling araw.
My heart was in a race, at mas nag-alala pa ako sa kanyang lagay kaysa sa akin na mas malala ang mga sugat.
That night, when
