THE b***h KARMA

Bianca Sylvania Tunog ng takong ang maririnig sa loob ng bahay. Lahat ng mga tauhan ay nakayuko upang magbigay galang sa bunsong anak ni Bernardo Sylvania. Ganito palagi ang nadadatnan ni Bianca kapag pumasok ng bahay o bagong dating lang siya. "This is great. I feel like I'm at home or should I say, I'm in hell?" Nakangiting pinagmasdan niya ang buong paligid. Puno ng nagagandahang mga bulaklak na nakadikit sa dingding at mga lights na nagdagdag ng tingkad sa buong paligid. Pagak siyang natawa. Itong araw na ito ay simula na naman ang kalbaryo sa buhay niya. Simula ng mamatay ang kanyang ina ay sunod-sunod na ang malas sa buhay niya. Siguro, karma na talaga niya ito sa pagiging suwail na anak. Hindi naman siya magiging ganito kung hindi lang nawala sa kanya ang importanteng tao sa buhay niya. Ipinilig niya ang kanyang ulo. Hindi ito ang araw na pagmumuni niya. Hindi niya akalain na sa pagbalik niya rito sa pamamahay ng kanyang ama ay ito pa ang nadatnan niya. Magpapakasal ito sa babaeng pinaka ayaw niyang maging pangalawang ina. Bakit hindi niya gusto? Because she's a gold digger woman na ang habol ay pera lamang ng ama niya. She clapped her hands to get their attention. What a lovely wedding they had, a garden wedding. Talaga nga namang pinaghandaan ng ama niya ang kasal sa babaeng binuhusan niya ng asido noon. She would never forget what she did in the past. Napakuyom ang kamao niya sa nakikita niya ngayon. Kung gaano kasaya ang ama niya sa babaeng pinakaayaw niyang makita. Napangisi siya nang makitang nakuha niya ang buong atensyon ng mga bisita ng ama. "What the heck are you doing here, Bianca? Bakit alam mo na ikakasal ako? Don't ruin our wedding!" mariin na pagkakasabi ng ama. Pagak siyang natawa sa narinig mula sa ama. Halata nga naman hindi siya welcome sa kasal nito. ''Do you really think I wouldn't know na ikakasal ka sa babaeng iyan? Anong karapatan mong sumaya?" puno ng pagkamuhi ang boses niya. "Wala kang karapatang sumaya!" Napatiimbagang ito sa sinabi niya. Nakita niya ang pagpipigil nito ng galit na sigawan siya. "Lumayas ka na, Bianca. Bago pa kita ipakaladkad papalabas." She chuckled sarcastically. Napahawak siya sa kanyang dibdib na para bang nasasaktan siya. "I'm hurt, Dad. I came here to congratulate you, but it feels like I am a stranger," nakangising saad niya. Alam naman niyang ayaw nitong masira ang kasal kaya nagpipigil ito. Gan’yan nga ama. Magalit ka ng husto. Napangisi siya sa nakikita niya ngayon at nasisiyahang makita ang amang nanggagalaiting nakatitig sa kanya. She’s the black sheep of their family, or should she say a bad influence to her father. How should she expect they will hug her like she’s a blessing? It’s a big No; she’s a worthless or stain in this house dahil kabit ang ina niya. Hindi tanggap ng buong pamilya ng ama niya na may anak ito sa labas. Hindi naman niya kasalanan kung ipinanganak siya sa mundo. Tingin sa kanya ng mga tao ang dumi niya dahil anak siya ng kabit. Kasalanan ba niya? Of course not; she lives in this world to be the bravest and not be affected by toxic people. She doesn’t care at all because she is Bianca Sylvania—the gorgeous and smart of all her siblings’. Kaya nga, naiinis sa kanya ang mga kapatid niya. Nilagpasan niya ito at umupo sa bakanteng upuan. She will never leave this fvcking wedding. If someone drags or forces her to leave, magwawala talaga siya. She wants to witness her father’s wedding, that’s all, and no explanation. Kahit nagpupuyos siya sa galit ay pinipigilan na lang niya. Masamang tingin ang pinukol niya sa dalawang taong nag-iisang dibdib. Hindi siya makapaniwala na ikakasal talaga ang ama niya sa babaeng sinabuyan niya ng asido. May pagsisisi ba siyang naramdaman? Sa totoo lang, wala siyang kaunting nararamdaman na pagsisisi. Kulang pa nga iyang ginawa niya sa babaeng pinakasalan ng ama niya. “Kung papel lang iyang tinitigan mo, kanina pa iyan nasunog.” Marahas na tumingin siya sa taong mapangahas na umupo sa tabi niya. “What?!” singhal niya rito na natatawang nagtaas naman ito ng kamay. “Woohh! Take it easy, Miss. Kanina pa kita napapansin. Iyang mga mata mo’y nag-aalab sa galit. Kulang na lang lalabas ang apoy sa mga mata mo.” Tinaasan niya ito ng kilay. “Are we close enough to sit beside me?” He chuckled at her as if she was saying a joke. Pinukol niya ito ng masamang tingin. “Actually, at first, I thought you would stop their marriage, but I was wrong. When I looked into your eyes, there was something painful you hid,” diretsong sabi nito. Natigilan siya. Napakurap ang kanyang mga mata dahil sa gulat na narinig mula sa lalaki. Pero naiinis siya sa sinabi nito sa kanya para bang pinangungunahan nito ang nararamdaman niya. She cleared her throat before she asked. “Bakit mo nasabi?” “Alam ko lang.” He shrugged as if he did know a thing. “Go away!” naiinis niyang tinulak niya ito ng mahina. Tiningnan lang siya nito at hindi na nagsalita pa. Ang hinayupak, mas lalo pang tumabi sa kanya. Feeling close lang? “HEY! Umusog ka nga o mas mabuting umalis ka na lang!” naiirita na talaga siya sa lalaking ito. Imbes na nakinig sa pag-aalburuto niya ay ibinaling nito ang atensyon sa dalawang nagpalitan na ng vows. Natigilan siya nang makitang may namumuong luha sa mga mata nito kaya umiwas siya ng tingin rito. Nang bumaling siya sa dalawa ay napangiti siya ng mapait sa nasaksihan kung gaano kasaya ang ama sa piling ng ibang babae. Hindi pa ba sapat si Mama? Kaya sa ibang babae ito nagpakasal? Siguro, ito na ang kapalit sa mga taong kumakapit sa may sabit. Para kang sinampal ng karma sa ginawa mo. Napabuntong-hininga siya at naalala niya kung paano umiiyak sa haparan niya ang kanyang ina. Naaawa at nasasaktan siya sa ginawa ng ama sa kanyang mahal na ina. 8 MONTHS AGO Nakaupo siya sa gilid ng kama habang hawak niya ang kamay nito. Naiiyak na nakatitig siya sa inang may malubhang sakit. May cancer ito sa dugo, stage 4 cancer. Sabi ng doktor may isang buwan na lang itong natitira. Gusto niyang magwala dahil wala siyang magawa sa ina. Kahit anong gawin niya ay hindi na maibabalik ang nakaraan noong masigla pa ang ina niya. Nilihim kasi ng ina niya ang lahat para hindi siya masaktan na may ininda na pala itong sakit. Ayaw siya nitong masaktan kapag nalaman niya, pero heto siya umiiyak at nagmamakaawang bigyan pa ito ng pagkakataon na habaan ang buhay ng ina niya. “M-M-Mama.” Nanghihinang hinaplos nito ang kamay niya. “Wala ka bang balak na sabihin kay ama ang tungkol sa kalagayan mo?” Umiiling na ngumiti ito, pero iba ang sinasabi ng mga mata dahil nakita ang sakit, lungkot at may ilang butil na luhang tumulo. “Ano pa ba ang silbi kung sabihin ko sa kanya ang lahat? Kahit sabihin ko man, wala na ring saysay d-dahil h-hindi ako ang totoong mahal niya. Isa lang akong parausan,nagpapaligaya at ginagawa ang lahat para sa kanya. Ginamit lang ako ng ama mo, pero wala akong pagsisising minahal ko siya kaya nga nagpagamit ako sa kanya,” Nagulat siya at napahigpit ang pagkakahawak niya ng bigla itong humagulhol. “Ma, please stop crying. Hindi nakakabuti ang pag-iiyak mo,” pagmamakaawa niya rito, pero umiiyak lamang ito. “H-huwag mong gayahin ang ginawa ko anak–ang pagiging kabit. Ayokong matulad ka ni Mama. Kaya please lang, mahalin mo ang lalaking ibibigay sa’yo ang lahat at iparamdam niya sa’yo kung gaano kasarap ang magmahal. Ayokong maging katulad ka sa akin na namamalimos sa pagmamahal. Kahit masakit, sobrang durog na ang pagkatao ko ay mahal ko pa rin siya. Sobrang sakit na gusto ko nang sumuko, pero hindi ako tumigil na ipagpatuloy ang buhay ko dahil nandiyan ka anak ko.” Tumulo ang kanyang luha dahil nasasaktan siya sa kanyang ina. Wala siyang magawa kung ‘di palagi siyang nasa tabi nito, at iparamdam sa ina na hindi ito nag-iisa. Nandito lang siya sa tabi nito at hindi niya ito iiwan. Masakit man isipin na hindi minahal ni Papa si Mama ay may nagbunga at iyon ay siya. Lumabas siya sa mundo na puno ng mapanghusga, mapanglait, at higit sa lahat mapanganib na mga tao. Pinatatag niya ang kanyang sarili at lumaban siya para hindi maging kawawa. “Tandaan mo ito, anak. Mahal na mahal ka ni Mama. Kahit hindi ka tanggap ng ama mo o maski pamilya ng ama mo ay may nagmamahal sa’yo ng buong-buo, ako at ang Diyos.” “Why are you crying? Does it hurt to see your father marrying another woman?” Napabalik siya sa kasalukuyan nang marinig niya ang tanong nito. Kaagad niyang kinapa ang kanyang pisngi at doon niya namalayan na umiiyak na pala siya. Marahas na pinunasan ang kanyang pisngi at umiwas nang tingin dito. Napatingin siya sa kanyang relo at nakita niyang mag-aalas nuwebe na. Kailangan na niyang umalis. Akmang tatayo na sana siya nang pinigilan siya nitong tumayo. Masamang tinitigan niya ang kamay nito kaya napabitaw ito sa kanya. “We aren’t close to touching each other, Mr. Whoever you are.” Marahas niyang binawi ang kanyang braso na nagpatigil dito. Hindi niya alam kung bakit pumayag siyang manatili rito dahil lang sa pagpigil nito sa kanya. Napabuntong-hininga siya at hindi na niya ito pinansin bagkus ay nakatutok na lang siya sa mga tao na nagpakuha ng litrato kasama ang ikinasal. “Buti naman natapos na rin. I’m too close to yawn, and I’m already famished,” rinig niyang reklamo nito, pero hindi niya ito pinansin. Napagdesisyon niyang tumayo na at pupunta na sa loob ng bahay para makapagpahinga. Dito na muna siya sa bahay matulog dahil ayaw niyang magbiyahe ng gabi. 2 hours pa naman ang biyahe patungong laguna, kung saan ang condo niya. Papasok na sana siya sa bahay ng makasalubong niya si Amelia, ang asawa ni Papa. Lalagpasan na sana niya ito nang humarang ito sa daan niya. “Bianca,” mariin ang pagbigkas nito sa pangalan niya. “Don’t block my way, Amelia.” “Wala ka ng karapatang pumasok rito sa pamamahay ng ama mo dahil ikaw na mismo ang umalis.” Natawa siya sa paraan nang pananalita nito. “Seriously? I have the right to come here anytime. Kaya huwag mo akong pangunahan, Amelia. Siguro, nakulangan ka pa sa ginawa ko.” Nanlilisik ang mga mata nito at akmang sasampalin na sana siya ng binigyan niya ito ng mag-asawang sampal. “Don’t try to provoke me, Amelia. I’m trying to be nice here, even though in front of me–it’s not so pleasant to look at.” Binangga niya ito na muntik nang mabuwal. Ayaw na niyang marinig kung ano pa ang sasabihin nito. Tumungo na siya sa hagdan at hindi na lumingon pa. Nakakabawas lang ng ganda kapag tumingin pa siya rito. Napangisi na lang siya nang marinig niya ang panggagalaiti nito. “b***h!” YEAH! She’s a b***h, and she’s not against it. Who cares if someone calls her any name. They don’t know anything about her. Tinaas niya ang kanyang kamay at binigyan niya ito ng FVCK YOU sign. Natatawa siyang umakyat sa hagdan nang marinig niya ang pagsisigaw na naman nito. Pikon pala. Bakit iniinis pa siya? Kaya iyan ang napapala sa mga taong walang ginawa kung ‘di buwisitin siya. Pagkarating niya sa sariling kwarto ay agad siyang naghubad ng damit at walang saplot ang tinira. Hindi na siya nag-abalang magsara ng pintuan dahil wala namang pumupunta rito. Napangisi siya ng makaharap niya ang salamin sa kwarto niya. She loves her figure, and looks like a replica of her mother when she’s in her 20’s. She’s beautiful, sexy, and smart. Oh! She forgot, she’s a b***h that’s why don’t try to provoke her baka magsisisi silang kinalaban siya. Mahangin ba? Hindi naman— kasi totoo naman kasi ang sinasabi niya at hindi iyon nagmamayabang. Napangisi siya ng may napansin siya sa salamin niya. Nakita niya ang lalaking nakausap niya kanina o mas tamang sabihin na binubuwisit siya. Napangisi siya nang makita ang paglunok nito at pagpahid ng pawis nito sa noo. Lumingon siya at nasisiyahang makita ang epekto nito sa kanya. “Are you done staring at my naked body?” “Y-Yeah. Oh, s**t! I n-need t-to g-go,” nauutal nitong sabi. Napahalak siya ng muntik na itong madapa dahil sa pagmamadali nito. “Iyan lang pala ang magpapatahimik sa’yo. What a weird assh*le.”