Captured by a Devil Abductor

Pinagsalikop ko ang aming mga kamay. Kaagad namang kumawala ang hikbi mula sa bibig ko. Nagpigil ako, pero kahit ano ang gawin ko, namalayan ko na lang na tumutulo na ang luha ko, habang paulit-ulit na humihingi ng tawad kahit alam kong hindi niya ako maririnig. Kung pwede ko lang baguhin ang lahat. Kung pwede ko lang itama ang lahat, sana hindi na humantong sa ganito. Pero huli na. Nasaktan ko na ang taong mahal ko. Ang tanging magagawa ko na lang ngayon ay ipagdasal na gumising siya. Kahit araw-araw akong pumunta sa simbahan at lumuhod sa harap ng altar, gagawin ko. Hindi ako mapapagod humiling na sana ay gumising na siya. Wala dapat ako dito dahil hindi ko kayang makita ang sitwasyon niya. Paulit-ulit akong kinakain ng konsensya ko kapag nakikita ko ang mga aparatong nakakabit sa iba’t ibang bahagi ng kanyang katawan. Ako ang nagdala sa kanya sa ganitong sitwasyon, pero hindi ko kayang wala ako sa tabi niya. Gusto kong ako ang makita niya pagmulat pa lang niya ng kanyang mga mata. Pero natatakot naman ako na baka itaboy niya ako. Kaagad kong tinuyo ang luha ko nang marinig kong bumukas ang pinto ng ICU. Ayokong bitawan ang kamay niya, pero hudyat ito para lumabas ng silid. Tumayo ako at binigyan ng daan ang ina niya. “Ilang beses na kitang sinabihan na ayoko nang makita ang pagmumukha mo dito, ‘di ba? Ikaw ang dahilan kung bakit hanggang ngayon ay wala pang malay ang anak ko. Iiyak-iyak ka pa. Mababago ba ang sitwasyon ng anak ko sa iyak mo?” matigas na sabi ni Mrs. Antonuitti. Ramdam ko ang galit sa bawat salitang binitawan niya. Napayuko ako at kinagat ang ibabang labi ko. Muling tumulo ang masaganang luha mula sa mga mata ko. “I-I’m sorry po…” “Walang magagawa ang sorry mo. Kung ayaw mong madagdagan ang galit ko sa ‘yo, ‘wag ka nang magpapakita dito! Get out!” galit na sabi nito. Wala akong nagawa kundi lumabas ng silid. Naabutan ko ang mga kaibigan niya sa labas at ang ama niya. Napahinto sila sa pag-uusap nang makita ako. Lalo akong napaiyak dahil walang emosyon ang mga mukha nila habang nakatingin sa akin. Para akong nanliit sa sarili ko. Dali-dali akong tumakbo at tinungo ang chapel. Lumuhod ako at nanalangin na sana ay magising na siya. Ilang minuto ako sa chapel. Paglabas ko, nagtaka ako dahil may mga tumatakbong nurse at doktor. Binalot ng takot ang buong pagkatao ko dahil patungo sila sa direksyon kung saan ang ICU. Tumakbo ako at tinungo ang ICU, ngunit napahinto ako nang makita ko ang pagkabahala sa mukha ng mga kaibigan niya habang nakatingin sa salamin ng pinto ng ICU. Nasa labas na rin ang kanyang ina at humahagulgol ng iyak habang yakap ng asawa nito. Anong nangyayari? Lumapit ako. Dahan-dahan. Bawat hakbang ko ay lalong lumalakas ang kabog ng puso ko. Nanginginig ang tuhod ko habang papalapit sa pinto. Natatakot ako sa nangyayari. Napahinto ako nang marinig ang sinabi ng isa niyang kaibigan. “Putangina, dude, lumaban ka.” “A-anong nangyayari?” Nanginginig ang boses ko. Pilit kong pinapakalma ang sarili ko para hindi ako bumigay. Walang sumagot sa akin. Tanggap kong lahat sila ay galit sa akin. Kasalanan ko naman talaga. Sumilip ako. Binalot ako ng takot nang makita ang doktor na ilang beses nilagay ang aparatu sa dibdib niya. Isa. Dalawa. Tatlo. Apat. Lima. Huminto ang doktor at tumingin sa mga nurse na kasama nito sa loob ng ICU. Para akong nawalan ng lakas nang umiling ang doktor. “No, no, no…” sunod-sunod na sambit ni Mrs. Antonuitti habang pumapalahaw ng iyak. Parang tumigil ang mundo ko nang makita ko mula dito sa labas, kitang-kitang ko… nabasa ko sa bibig ng doktor ang binitawan nitong salita habang nakatingin sa katawan niya. “Time of death—10:45 PM.”