Chapter 34
1337 Words
Aviana Kye
"Baby..." Tawag sa akin ng isang boses na familyar. Napapunas ako sa mga tumulong luha sa mga mata ko ng unting-unting kung inangat ang ulo ko. Kung si Deacon ba talaga ang tumawag sa akin. Yes, siya nga ng makita ko siyang nakatayo sa harapan ko na may hawak siyang jacket sa kabilang kamay niya. At bakas na bakas sa mukha niyang ang sobrang pag alala sa akin at samu't saring emosyon ang naramdaman kung ng makita siya.
My tears dropped again in both my eyes at patakbo akong nagtungo sa kanya at tsaka niya akong niyakap ng mahigpit na mahigpit ng ibuka niya ang mga braso niya sa akin. Gumanti rin ako ng yakap sa binata at tsaka humagulgol sa kanyang malapad na balikat. Feeling ko hindi na ako nagiisa ngayon kasi nandito na siya binalikan niya ako. Na akala ko na hindi na niya gagawin pa.
"I'm sorry, baby. Iniwan kita rito. Sana hindi nalang kita hinayaan bumaba pa ng sasakyan, ko." Bulong ng binata sa tenga ko at hinigpitan pa niya ang yakap niya sa akin at muli akong napahangol-ngul sa paiyak. Paano kung hindi niya ako binalikan dito? Baka basang basa na ako sa ulan kung sakaling bumuhos na ang malakas na ulan sa kalupaan at simpre may kasalanan din ako sa nanyari kung hindi lang ako nagmatigas sa binata. Edi sana hindi ganito ang kahahantungan nito.
"Tahan na, baby. Huwag kanang umiiyak. I'm here now. . Hindi kita iiwan dito. Basta sa susunod, huwag mong pairalin ang pride mo sa, akin." Pag-aalong na may kasamang panenermon ang mga sinabi niya. Pero sadyang ayaw tumigil ng pagpatak ng luha ko. Bumitaw ako sa pagyakap sa binata at pinunasan ang hilam na mga mata ko at pisngi ko na puro luha ko. Deacon help me. Nang itanaas niya ang mukha ko at tumititig sa mga mata ko na may luha pa tsaka niya pinunasan ito gamit ang kanyang mga kamay.
"Why you cry, baby? May masama bang nanyari sayo rito? Habang wala ako?" Salubong ng dalawang kilay na tanong ng binata.
"W-wala, naman. takot lang ako mag isa rito. Akala ko kasi hindi muna ako babalikan pa e." Humihikbing kung sumbong sa kanya kinuunutan niya ako ng noo.
"Sino may sabi hindi kita babalikan, ah? Babalik at balikan kita. Kung saan kita iniwan, baby. Walang sinong tao, ang makakapag sabi na hindi kita kayang balikan. Ikamamatay ko yon, kapag hindi ko yun ginawa sayo 'yun, baby. . ." Muli akong niyakap ng binata at pinaramdam niya sa akin ang lahat ng sinabi niya na babalik siya. Na touch ako at pati ang puso ko, nagdiwang sa saya tsaka niya ako dinampihan ng halik sa mga labi ko na ilan minute din ang tinagal.
"Don't be afraid anymore, baby. I am always by your side. 'yan lagi mong iisipin. Hindi ko kayang nakikita kitang umiiyak, baby. Nadudurog ang puso ko." Napatitig ako sa mga mata ni Deacon. Na hindi ko kinaya ang pinagsasabi niya na masyado nang malalim at mahirap ng unawain and he kiss me on my forehead at pinasuot niya sa akin ang jacket niya ng humangin na ng malakas. For me I don't need to wear a jacket because he's here. Kung baga lahat ng kaba sa dibdib ko ay napawi yon ng dumating siya ulit.
"Let's get in the car, baby. Baka bumuhos na ang malakas na ulan. Maabutan pa tayo rito. Iginayak niya ako patungo sa sasakyan niya na nasa likuran lang ng binata. Pinagbuksan niya ako ng pinto ng kotse niya tsaka siya umiikot at sumakay. Saktong pagpasok niya sa loob tsaka naman bumuhos ang malakas na ulan. Parang bang hintay lang kaming dalawang makasakay ng kotse niya at parehas namin ikinailing ng binata at pinagmasdan ang buhos ng ulan.
"Pwedeng mamaya na tayong umalis dito? Patilain muna natin 'yang malakas na ulan 'yan." Sagguestion ko sa kanya ng tatangkahin niyang buhayin ang makena ng kotse niya. Masyadong delikado ang daan kung susugod kami.
"Sigurado ka, baby?" Takang tanong niya sa akin ng bumaling siya ng tingin sa akin.
"Oo, naman. Magpatila muna tayo dito. Kahit saglit lang. Madulas ang daan baka mapaano tayo." Pagpapaliwanag ko sa kanya at tumigin sa labas ng kotse. Napakapit nalang ako sa matigas niyang braso ng kumuhit ang malalaking kidlat sa kalangitan at sinabayan pa ng malalakas na kulog na ani mo'y galit na galit ang panahon.
"Why are you laughing, Deacon?" Nang mahuli ko siyang tumatawang mag isa.
"You're cute when you're scared, baby." Bumaba ang tingin niya sa braso niya na nakapit ang isang kamay ko doon. Tinagal ko agad yon ng mapaso ako. He laughing again natutuwa sa naging reaksyon ko.
"Can you sit here, baby?" Turo niya sa kandungan niya mapapakunot nalang ako ng isang kilay. Maayos naman ang upo ko sa inuupuan ko.
"Ayos naman ang upo ko rito? Okay na ako rito." Salungat ko sa sinabi niya ng hawakan niya ang isang kamay ko.
"Ako, baby. Hindi okay. Ang lamig ng panahon sa labas. I need a warm hug from you, baby. Hindi mo ba ako pagbibigyan man lang? Kahit saglit lang? Na miss kita ng ilan araw." Kinuha pa niya ang isa kung kamay at salit salitan niya itong dinadampihan ng halik sa ibabaw with puppy eyes again.
"Gusto mong hubarin ko jacket mo. Na suot ko? Para hindi ka lamigin." Na sabi ko sa kanya. Nakailan ulit na siyang yakap simula kanina at sa laki ng kaha niya lalamigin pa siya niyan. Saka baka may makakita sa amin dito? Baka ano pa isipin nila. Binalik ko ang tingin sa labas mukhang matatagalan pang tumila ang ulan na ito. Abutin pa kaya ito hanggang bukas huwag naman sana baka hanapin ako ng mga magulang ko.
"Baby, hindi naman jacket ang gusto ko. kayakap, galing sayo. Mas masarap kapag katawan mo ang yayakap sa akin sa ni lalamig kung katawan, baby. Wala naman makakakita sa atin dito kung yan ang inaalala mo. Tanging tayong dalawa lang ang nandito." Sumangot siya sa harap ko na nagpapacute. Tumayo nalang ako at lumapit sa kanya at naupo kung saan niya ako pinapaupo. May tumama matigas na kung anong bagay sa pwetan ko na kinagulat ng mga mata ko.
"Huwag mong pansin, baby. Mas lalong mabubuhay 'yan kapag, iisipin mo ang nasa gitna ng kandungan ko." Sinunod ko ang binata sa sinabi niya pero ganun parin. Parang habang tumatagal ang pagupo ko mas lalo siyang tumitigas hindi tuloy ako makakilos ng maayos. Nakayap pa ang binata sa akin na paside view. Langhap ko ang mabahong hininga niya.
"Ganyan ba talaga kapag uupo ako, dito? Kailangan tumitigas ang baba mo?" Curiosity tanong sa binata. Alam ko hindi ko dapat natungin yung bagay na yon sa kanya dahil may asawa na siya pero madalas ko kasi nararamdaman yon sa tuwing yayakap siya sa akin. Kahit ganito lang set up namin dalawa. Ramdam ko yung baba niya sa pwetan ko hindi naman ako pinanganak na manhid para hindi yon mafeel palagi.
I know nagiging manyak na rin ako dahil sa kasama ko. Hinawi ng isang kamay ko ang buhok ng binata ng bumasag ito sa kanyang noo tsaka siya tumititg sa akin ng matamis. He like my action at sa liit ng ipasyo ng kinauupuan namin dalawa halos magkadikit ang buong katawan namin. Ang dalawang ang braso ni Deacon pinaglock niya sa maliit kung bewang.
"Mang mang ka talaga! baby....Tatayo 'yan kung ikaw ang nakaupo sa gitna, ko? Alam mo kung bakit, baby? Kasi mas feel niya nasa bahay na siya..." He said na nakatutuk ang labi niya sa labi ko. Bahay? Anong ibig niyang sabihin niya na may bahay ba sa pwetan ko? Kaya tumitigas 'yung ano niya. Paano nalang kapag asawa niya ang uupo sa kandungan niya hindi ba 'yon tumatayo? Katulad ng nararamdaman ko.
A,anga-anga kung pagiisip. I felt the sudden clingyness to Deacon. I was surprised that he was the same. I wrapped my both hands around his nape. Kaya naman kumunot ang kanyang noo sa ginawa ko.
- Writer
