Chapter 33
1474 Words
Aviana Kye
Nang matapos niyang pabalibag na pasara ang pinto ng sasakyan niya tsaka siya umikot at hinarap ako na may matatalas na titig. But that was only a moment and he drove his car away from the restaurant. May kutob ako na meron manyayari na hindi maganda sa amin ng binata. Yon ang kinababahala ko ngayon ng makalayo na kami sa city. Hindi ko alam kung paano siya papa-amoin. He wild na parang lion ang bangis niya. Huminga ako ng malalim at kausapan siya ng mabuti kung bakit siya nagagalit ng husto sa akin.
"Deacon." Malambing na tawag ko sa pangalan niya baka umubra ang paglalambing ko sa binata.
"Shut up, Aviana!" Napaigtad ako sa kina-uupuan ko ng sigawan niya ako. Gago talaga siya! Baka hindi ko na mapigilan na mapaiyak dito sa loob ng sasakyan niya. kapag galit siya umiigting rin sa galit ang mga panga niya at mahigpit ang hawak niya sa kanyang manubela habang nagdri-drive siya. Yumuko ako dahil nagbabadya nag tumulo ang mga luha ko sa mga mata ko.
"Saan ba tayo pupunta, ah?!" Tanong ko sa kanya habang nakayuko ako at nakapatong ang dalawa kung kamay sa mga hita ko at nakakuyom.
"Kung saan tayong dalawa lang. Please.. Shut up, Aviana!" Mas lalo kung niyuko ang ulo ko ng muli niya akong sigawan kahit katabi lang naman niya ako. Hindi paba sapat na kaming dalawa lang ang nasa loob ng sasakyan niya bakit kailangan pang lumayo kami.
"Bakit kaba sumisigaw ah! Katabi mulang ako! At why is it such a big deal for you if I talk to other clients of our company. Don't I have the right to do that as a boss!" Sumasabog kung saad sa binata. Kararating lang niya heto agad ang isasalubong niya sa akin na magalit dahil nakipag usap ako sa isang kliyente namin. Wala ba akong karapatan gawin yun bilang part ng boss ng company namin.
"Tang ina, Aviana! Kararating ko nga lang e. Pero ito agad ang bubungad sa akin. Ang makipag usap ka sa lalaki na yon. Ang dami niyong employe. Bakit hindi sila ang nakipag usap doon.? Bakit ikaw pa?!" Galit na sinulyapan niya ako at napapikit nalang ako ng hampasin niya ang manubela at naglikha yun ng sunod sunod na ingay sa labas ng kotse niya. May napahinto ang iilan sasakyan na kasabayan namin sa dahil sa ginawa ni Deacon. Napahilot ako sa sentedo ko ng buksan ko ang mga mata ko hindi ba niya naiintidihan yung part yon na trabaho ko yon. Isa rin siyang boss pero parang hindi niya yata alam yung bagay na yun at pinaka masakit pa yung harap-harapan niya akong murahin dahil sa isang bagay na hindi niya maunawahan.
"Gago ka rin no! Naturingan kang boss ng company niyo. Hindi mo alam kung ano part ng isang boss ang dapat mong gawin? Tsaka huwag mo akong mumurahin dahil hindi ikaw ang pagkakain sa akin at wala kang karapatan na pagsilataan ako ng bagay na hindi ko gusto! Itigil mo yan sasakyan mo sa tabi! Baba na ako! Ayaw ko makipag usap sa lalaking makitid ang utak!" His gaze darkened on me na may nagbabadyang kalupitan. But i dont care sinukbit ko ang bag ko sa balikat ko para makalabas na ako rito dahil hindi na familyar ang tinatahak namin daan na puro puno na ang paligid.
"If you want to go, down? Go ahead. Hindi kita pipigilan." Hamon niya rin sa akin tsaka niya hininto ang sasakyan niya sa tabi ng isang malaking puno. Tumingin muna ako sa buong paligid kung may dumadaan bang sasakyan dito sa pagbabaan ko pero napaka imposible na may madadaan na sasakyan nito napaka liblib na lugar itong tinahak namin ng binata na parang siya lang yata ang nakakalam nito. Nagda-dalawang isip tuloy ako kung baba ba ako o hindi. Dahil may pride akong pinapairal sa pagkatao ko. Tumingin ako sa binata tinaasan lang niya ako ng isang kilay niya pero ang magkabilang panga niya ganun parin umiigting parin sa galit na parang napaka laki naman ng kasalan ko sa kanya.
"Talagang baba, ako! Ayaw kita makasama, makitid ang utak!" Pumikit nalang siya at napasabuton sa kanyang buhok na medyo magulo at dahan dahan kung binuksan ang pinto ng sasakyan niya at tsaka bumaba na. Tumititig muna siya sa akin mula sa labas ng sasakyan niya nasa mga mata parin ng binata ang selos. Selos na hindi ko naman alam kung ano nagawa kung mali na bigla nalang siyang magagalit na hindi ko alam kung ano ang punot dulo nun.
Sinundan ko nalang ng tingin ang papalayong sasakyan niya sa harap ko ngayon. Heto ako ngayon nag iisa at nagaabang ng masasakyan dito sa ilalim ng malaking puno at naisipan kung kuhanin ang phone ko sa loob ng bag ko at tawagan ang isa sa mga kaibigan ko na sunduin ako rito. Ang nakakabwesit pa ay hindi ko alam kung anong isaktong lugar itong pinagbabaan sa akin ni Deacon. Na hindi ko naitanong sa kanya bago sana ako bumaba ng kotse niya. Bahala na nga.
I called clement. He is the only one who can be approached to go to this place. Ang kaso hindi naman sinasagot ni Clement ang tawag ko sa kanya na kahit makailan ulit na ako sa pagdial sa no niya wala parin sumasagot.
Pinagpapawisan na ako sa katirikan ng araw. May puno nga pero wala naman silbi kung ganito naman kainit sa lugar na ito. Kung lalakarin ko mula sa pinasukan namin na daan hanggang dito malamang sunog ang balat ko sa tindi ng init. I want to cry because of my wrong decision to get out of her car.
Humakbang ako patungo sa malaking sanga ng puno na nasa gilid nito at naupo pangsamantala ng maramdaman ko ang pangangalay ng binti ko at tumingala sa taas ng puno na puro dahon ang sanga. Dito, mahagi to' hindi gaanong mainit dahil natatabingan ng malalaking dahon at Sinubukan ko ulit tawagan si Clement. Pero hindi parin niya sinasagot mga tawag ko at nag try akong tawagan si Itzayana at Claire. Parehas busy ang kanilang phone line. Paano ako uuwi nito sa amin. Ni isa man lang sa mga kaibigan ko ay wala man lang gustong sagutin ang tawag ko. Lumumbaba ako sa ibabaw ng tuhod ko na bahagyang nakabaluktot.
Bakit ko ba kasi pinairal ang pride ko kay Deacon. Tinuktukan ko ang ulo ko dahil sa katangaan. Galit na ang binata sinabayan ko pa ng kagagahan. Walanghiya naman kasing lalaki yon. Kababalik lang niya na hindi malaman kung saan siya ng galing basta nalang nagpaalam na aalis noong binisita namin yung magiging office namin. And he back na parang ng hahamon ng away sa kliyenteng kausap ko at mabuti nalang mabait si Khan at hindi niya pinatulan ang hambog na Deacon na yun.
"Hay, kabayoo!" Hiyaw ko sa gulat ng biglang kumulog ng malakas at nagdilim ka agad ng kalangitan at ang mga ulap mistulang naging kulay abo sa dilim ng tumingala ako sa kalangitan na kanina lang ay sobrang tirik na tirik ang araw halos hindi ko kayanin ang matinding init at mukhang dito yata ako aabutan ng malakas na ulan. Anong gagawin ko ngayon? ako lang mag isa rito na tao at bigla akong nakaramdam ng takot sa lugar na ito ng tuluyan na, inagaw ang natitirang liwanag ng kumalat na ang kadiliman sa ang buong kalaingitan at kapaligiran.
Hanggang ngayon wala parin naliligaw na kahit anong masasakyan dito sa tapat ko. Napaka gago mo talaga Deacon! Binaba mo ako sa hindi ko alam na lugar kung nasa harap kita makakatikim ka talaga ng mag asawang sampal sa pisngi mo. Maiyak-iyak kung bulong sa isip ko at talagang wala siyang balak balikan dito. Kapag may nanyari sa akin na hindi maganda rito sa pinag-iwanan niya sa akin isusumbong ko talaga siya kay daddy. Para makita niya kung gaano kabagsig si daddy kung magalit.
Napayakap ako sa sariling kung katawan ng maramdaman ko ang malamig na simoy ng hangin ng dumapo sa balat ko at tignan ko ang hawak kung cellphone kung anong oras na ba. Alas kwatro pala ng hapon, mahigit isang oras na pala ako nandito sa kinauupuan ko kung titignan ang buong paligid gabi na at nagbabadya na ang malakas na buhos ng ulan mula sa langit.
Bakit ngayon pa kung kailan nag iisa ako rito sa ilalim ng malaking puno. Hindi ko na talaga napigilan hindi mapaiyak sa sobrang takot na parang akong kawawang tignan sa ayos ko rito. Dinukhong ko ang ulo ko sa mga tuhod ko ng maramdaman ko muli ang lamig ng simoy ng hangin sa akin katawan. I bit my lips at niyakap nalang ang sarili ko pati ang bag ko na nasa kandungan ko at pinikit ang mga mata at hintayin bumuhos ang malakas na ulan sa kalupaan at bumagsag sa buong kung katawan.
- Writer
