HERA’S POV
“Nanay!”
Napabalik ako sa kasalukuyan mula sa pag-alala sa nakaraan ng marinig ang boses ng kambal na nasa tabi ko na pala at nakatunghay sa akin.Hindi ko rin namalayan na tuloy-tuloy na pala ang pag-agos ng luha ko.Kung hindi pa ako tumingin sa kambal sa nanlalabong mata ay hindi ko malalaman na umiiyak na ako sa harapan ng magulang habang inaalala ang nangyari sa nakaraan. Marahas na pinahid ko ang luha ko para mas malinaw na makita ang kambal ko na ngayon ay namamasa na rin ang mga mata. Nakaramdam ako ng awa sa mga anak ko kaya lumuhod ako para pumantay sa mga ito at yakapin ng mahigpit.Ito ang mga inosenteng buhay sa sinapupunan ko noon na hindi ko matanggap at pinagbalakan ko pa na gawan ng masama sana.I tried to abort them—hindi ko alam noon na kambal pala ang dinadala
