"Tanya, iyong sintas nga ng sapatos ko; ayusin mo."
Umupo ako sa sofa. Tumitig ako kay Tanya na balisang tumakbo galing kusina palapit sa 'kin. Lumuhod siya sa harapan ko.
Habang nakayuko siya, titig na titig lang ako sa maamo niyang mukha. Ang mukha niya na nawalan na ng kulay. Hindi tulad noon na daig niya pa ang sikat ng araw sa tawang bitbit niya.
Iniisip ko na nga lang din kung bakit hindi niya pa 'ko iniiwan. Kung hindi niya 'ko mahal, bakit hindi pa siya umalis. Hindi pa ba sila tapos ni Vandol sa pagpapahirap ng kalagayan ko?
"Bilisan mo."
Nanginginig ang mga kamay niyang na sa sapatos ko. I felt bad somehow. Takot na takot na siguro siya sa 'kin. Dapat lang na matakot siya. Wala siguro siyang takot sa akin noon kaya ang lakas ng loob niyang lokohin ako..
"Teka lang, naghan
