"Make sure that they speak—"
Hindi ko na nagawa pang intindihin ang mga sumunod na salita. Sapo ang noo ay marahan akong bumangon sa kinahihigaan. Ilang ulit kong kinusot ang aking mga mata para makilala ang lugar ngunit maski ang kulay at disenyo ng buong silid na iyon ay hindi pamilyar sa akin. Ang tanging nakikilala ko lamang ay ang lalaking nakatayo sa harap ng pader na salamin. Nakapasok ang kaliwang bulsa nito at ang kanan ay naroon sa kanyang tainga habang hawak ang telepono. Seryoso ang tono ng kanyang pananalita ngunit maski isa sa mga katagang binibitawan nya ay wala akong maintindihan.
Ano bang — omg! Patay na ba ako?
Nanlalaki ang mga matang ilang ulit kong sinampal ang aking sarili pero nakakaramdaman ako ng sakit?
Kahit ba patay na, nasasaktan pa rin?
"Mama!" Atungal k
