Chasing Rainbows

LOOKS FAMILIAR

"He looks familiar. The last time we met, he kissed me."

"May bababa ba sa Mapua University?", tanong ni manong driver. Sumagot ako ako habang iniisip parin ang stress na dulot ng pagkaka iwan ko sa phone ko.

Isip. Isip. Isip.

Fastforward. And we're here . Nandito na nga kami sa Mapua University kung saan feeling ko ay agaw- eksena ako mamaya sa meeting namin. Iniabot ko na yung pamasahe ko kay manong kundoktor at nagtanong sa kanya bago ako bumaba.

Napansin kong tinitingnan ako ng kundoktor kanina pa. Akala ko ay may dumi sa aking mukha.

"Manong, may dumi po ba sa mukha jo? Mukha po ba mukhang stressed?", I asked him.

"Isa ka sa pinakamagagandang nilalang na nilikha", sabi sa'kin ni manong habang nakangiti.

Wow. Mukhang kailangan kong dagdagan 'tong pamasahe ko ah. Chos!

Si manong talaga! Pinasaya niya ako agad. Gusto ko yung linya niya ha. Because of this, I am now more confident in spite of the stress I had. Bumaba na ako sa jeep at naglakad papunta sa entrance ng university namin.

Medyo napaaga ata ako para sa orientation ah. Ewan ko ba. Baka iba ang dinig ko sa schedule ng meeting. I still can't see anyone at the facade of our school except for one.

I smiled as I approached our school guard. Pinakita ko sa kanya etong medyo luma ko nang school ID.

"Ang ganda mo naman!" si manong guard nag- jo joke.

Did I just hear it right? I thanked him with my blinking eyes. Wait. Ano bang nakain ni manong guard at nasabi niya 'yun sa'kin?

As far as I know, I am a student of Mapua and ilanga buwan na rin ako rito tapos ngayon lang niya ako pinuri? Pero malay mo, iba talaga ang ganda ko ngayon.

Things are just weird today. The compliments? I want to take them positively but my instinct is telling me that something is wrong, aside from my phone I guess.

I started walking towards our gymnasium to get myself ready for the Orientation Program later.

But, I think I should've prepared myself for the next scenes instead. Narinig kong nag- umpisa na ang program atmay nagsasalita na sa loob ng gymnasium. Nagkalat na ang mga estudyante sa labas ng gym. Paano ko hahanapin ngayon si Thalia? Totoo ba 'to? Late na ako? Gosh.

Pumasok ako sa gymnasium upang hanapin siya. Nang buksan ko ang pintuan ng hall, nagulat ako dahil sa harapan pala ako pumasok malapit sa stage. Nag- stop ako sa kinatatayuan ko para di ako maka istorbo at di nila ako mapansin. It is what I thought but it led to the otherwise.

Akalain mo, nag- stop din yung nagsasalita sa harapan and she stared at me. That girl is Denisse. And, siya rin ngayon ang dahilan kung bakit ako pinagtitinginan ng more or less 5000 students ng school.

One thing I really hate and no one likes I bet, is being embarassed. At this juncture, I don't really know what to do. I just want to banish. I just want to be invisible. I just want this mess to be stopped.

Three minutes later...

The spotlight is still on me. I am now hearing the murmurs of the students which are absolutely driving me crazy!

So what now? Am I just gonna stand here while the program is interrupted because of me?

Okay. Fine. Mag-lalakad na ako papunta sa likod ng hall. Naglakad na nga ako nang nakayuko. Nakakahiya man pero ginawa ko na para matapos na 'to. Kaso, may problema. Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Hays. Bahala na.

I heard Denisse continued speaking. Si Denisse ay isang speaker at magaling siyang mag- emcee. Siya ang palaging kinuluha sa school tuwing may mga programa. Nairita lang ako dahil bakit kailangan niyang tumigil sa pagsasalita kaninang nakita niya ako. Pinagtinginan tuloy ako! Buti na lang at nawala na sa akin ang atensyon ng lahat.

Naglakad lakad na lang ako nang nakayuko at umupo sa kung saan. When I finally had the guts, I raised the level of my head and faced the reality literally.

Nasa area ako ng mga architecture students! Jusme. Seryoso ba?! Whoo! Magbibigti na ba ako ne'to? Ano bang nangyayari sa araw ko? Ang saya kanina, diba? Tapos ngayon, puro nalang kahihiyan. Baka nandito siya!

Basic Rule: Bawal ang bad vibes today. I'm gonna rock this though!

Napa- face palm na lang ako.

"Ano bang nangyayari? Totoo ba 'to?", bulong ko sa sarili ko.

Suddenly, I heard somebody responded. For real?

"Relax ka lang. Every person has knots to untie.", a voice in front of me said.

I am tongue- tied that I am not able to respond. Narinig niya yung bulong ko? Hmm. Bulong ko palang 'yun ha.

Na- intriga ako sa kung sino mang lalaki ang sumagot sa sinabi ko. He is the guy in front of me. Mas matangkad sa'kin (I'm 156 cms tall). Maputi siya. Malinis yung damit, maayos yung buhok niya, naka eye glasses, mukhang studious dahil na rin sa mga libro na nasa desk ng upuan niya niya. Nakatingin siya sa harapan kaya hindi ko makita nang buo ang mukha niya.

Over-all? I must say, he's rich. From the tip of his shoe up to the tip of the strand of his hair, he looks like a heir. Paki alamero nga lang. Imagine, di ko naman siya kinakausap pero sumasabat! Hays.

"Excuse me, do I know you?" tanong ko sa lalaking nasa tabi ko.

Tumingin siya sa akin at bumungad ang isang maamong mukha na may sugat. Teka. Parang may naaalala ako sa mukhang ito. May kamukha siya. I think I already saw him before. Dito rin yun sa school. What?!!!

Siya ba yung nakatabi ko noon sa sofa during the Night of Lights? Siya ba yung humalik sa akin? Oo nga. Sure ako!

"Hi. I'm Abraham," nakangiti niyang sabi sa akin tapos iniabot niya ang kanyang kamay upang makipag- shakehands.

"You look familiar. I think that last time we met each other, you kissed me," I uttered. He smiled with what I have said at nagpatuloy na siya sa pakikinig sa nagsasalita sa harapan.