Chapter 37: His little visitors
“How are you?”
NATIGILAN ako, literal na parang huminto ang takbo ng oras. Tatlong pangungusap lang, pero ang lakas ng impact sa akin.
Simpleng tanong lang iyon kung tutuusin, ngunit para sa akin ay parang magic word na iyon. Dahil ang mabigat na pakiramdam kanina sa dibdib ko ay biglang naglaho na parang bula. Ang lahat ng hinanakit ko na nailabas ko kay mommy ay hindi ko na maramdaman pa.
Oo, nagseselos ako sa lalaking iyon. Sa taong kinalakihan niya. Narinig ko mismo kung paano niya ito tinanong, at kung paano ko naramdaman ang pag-aalala niya. Na ngayon sa wakas ako naman ang tinanong niya.
Napakurap-kurap ako nang may kumalabit sa akin, nang tingnan ko iyon ay napalapit na pala sa ’kin ang bata. Kumpara sa anak ko ay mas malusog tingnan ang batang
