Chapter 34: Accident
NAKATULOG naman ako nang maayos. Nagising ako kinabukasan ay bumungad sa akin ang mukha ni mommy. Napangiti ito nang makitang gising na ako. Ang aliwalas ng bukas ng mukha niya. Hindi kagaya kahapon, natakot siya nang malaman na naaksidente ako. Even though hindi naman malala.
“Are you hungry, son? Nagluto ako sa bahay ng breakfast mo, uuwi rin ako bago mag-lunch time. Alam kong ayaw mo ang luto ng hospital,” sabi niya. Nang sinubukan kong bumangon ay mabilis niya akong inalalayan.
Ilang taon ko ring tiniis na huwag kausapin at pansinin si mommy. Dahil oo, may parte sa puso ko na sinisisi ko siya. Totoo naman na siya ang nagsimula sa lahat ng ito. Ngunit tama naman si dad, nakaraan na iyon, at hindi na namin puwede pang balikan, kasi wala na kaming magagawa pa.
“S
