Chapter 15.8
DUMADAGUNDONG ang kulog sa madilim na kalangitan. Pinupunit ng kildat ang bawat kadiliman at tumama ito sa isang malaking puno. Malakas ang buhos ng ulan—malabagyo ang lakas ng ihip ng hangin na sadyang kahit anong laki ko, kahit anong bigat ko’y hindi nadadala pa rin ako nito dahil nasa mataas na parte kami ng isla.
Itulak ni Victor si Stephanie at nasalo ko naman siya kaagad. Hindi ko pa talaga nakalag ang pagkakatali ni Michael—kaagad naman yumakap si Stephanie sa kaniya.
“Stop this, Victor. Maawa ka sa magiging anak mo.” Pagmamakaawa ni Stephanie’t hindi na niya mapigilan ang pagdaloy ng luha niyang suma-sama sa ulang bumabasa sa kaniyang mukha.
“Don’t listen to her Victor. You know the truth—hindi mo anak ang dinadala ng babaeng malandi na ‘yan.”
“F—uck you, Jo
