BEBENG’s POV
Ang buong akala ko, sa bahay lang kami pwedeng magniig. Kahit saan yata gustuhin ni Shao, pwedeng mangyari basta hindi kami makikita at sana hindi rin kami narinig kanina. Siniguro ko naman na hindi malakas ang pinakawalan kong mga ungol.
Oras pa lang ang trabaho ko sa kaniya, pero ang dami na naming nagawa. Parang ilang linggo na ang pakiramdam ko. Kamapanteng-kampante ang pakiramdam ko sa kaniya. Wala ng pag-aalinlangan sa mga ginagawa naming dalawa at ikinikilos.
Nakapila kami ngayon dito sa may cashier. Puno ang cart at halos sa akin lang ang laman nito. Ganito karami ang babayaran ni Shao. Gusto ko nan gang ibalik ang iba pero ayaw naman niyang ipabalik. Para sa akin daw ang lahat na nandirito. At kapag kulang pa ay bibilhan pa niya ako. May ibinubulong pa siya na may
