|| JIAN LOUIS MADRIGAL POV ||
"Napaka-engot mo talaga kahit kailan."
Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o kung magagalit sa kanya. Sa tagal na wala sya parang bago lang sa pandinig ko yung sinabi nya.
"A-andress."
Nilingon nya ako at sinamaan ng tingin pero di ko yun pinansin. Nasa harapan ko na sya at iniligtas nya ako, yun ang mahalaga ngayon. Thankful ako na umabot sya at inabutan nya pa akong buhay. Hayy.
"Punasan mo nga yang kuhog mo! Ang tanda-tanda mo na para ka pang bata umiyak dyan. Tumayo ka!"
Pinunasan ko ang mga luha ko at pati na rin ang ilong ko na parang kanina pa may tumutulong sipon. Hindi ko kasi mapigilang maiyak, akala ko katapusan ko na.
Tumayo ako kahit medyo nanghihina at nanginginig pa ang aking katawan. Hindi sinasadyang nahawakan ko ang bag na bitbit ko p
