Hinabol ko ang mga lakad niya. The tear I’d been holding back for days finally fell. Nanlalabo kong pinagmasdan ang mga kamay niya… gusto kong hawakan.
“I’m sorry, okay?” sigaw ko sa katahimikan ng gabi.
Bahagya lang siyang huminto, pero agad din nakabawi ng lakad.
“Lucian…” my voice came out defeated. “Please,” bulong ko, saka siya hinawakan sa braso.
Dahilan para huminto siya. His jaw clenched as he gazed down on me. Pinulupot ko ang kamay ko sa bewang niya, saka pinagsalikop ang mga daliri. Yumuko ako sa dibdib niya para itago ang mga luhang patuloy sa pagdaloy.
For a long time, I felt the fear—takot na baka pati siya mawala pa.
Humikbi ako. “Mali ako, and I’m sorry. Kung pinagdudahan kita. I was too paranoid, too occupied with my own thoughts,” sabi ko, pinanatiling nakasubsob an
