Hidden Heiress Unseen Love

"Confrontation"

CHAPTER 5

Blaire POV

Napabuntong-hininga ako habang naglalakad pabalik sa aking mesa matapos ang sunod-sunod na mga instructions mula kay Brandon. Parang araw-araw na lang, parang laging may mali o kulang. Kahit anong gawin ko, tila hindi pa rin sapat. Pero pinilit kong hindi magpaapekto. Kailangan kong magpakatatag—lalo na ngayong malapit nang matapos ang malaking proyekto namin.

Nang pabalik na ako sa aking mesa, narinig kong nagtatawanan sina Mia at Jenny, dalawang empleyadong palaging malapit kay Brandon. Hindi ko maiwasang makaramdam ng kaunting tensyon tuwing nasa paligid sila. Sila ang mga babaeng laging maganda, laging nakangiti kay Brandon, at laging nasa tabi nito sa mga meeting. Ako? Well, ako ang laging nagtatago sa likod ng computer at gumagawa ng paperwork.

Habang naupo ako, narinig kong sinadya nilang lakasan ang usapan nila.

“Grabe, Mia,” sabi ni Jenny, halatang pabirong may halong panunuya. “Mukhang si Blaire na naman ang sinisigawan ni Brandon kanina. Kawawa naman.”

Napataas ang kilay ni Mia at ngumisi. “Well, hindi naman kasi siya kasing efficient natin. That’s probably why Brandon is always on her case.”

Tahimik lang akong nakikinig, pilit na iniipon ang aking pasensya. Hindi ko alam kung sinasadya ba nilang marinig ko ang mga sinasabi nila, pero hindi ko na rin ito pinansin. Wala akong panahon para makipagsagutan. May mga deadline akong hinahabol, at ang pagiging emosyonal ngayon ay hindi makakatulong.

“Honestly, I don’t get how she even got this job,” dagdag pa ni Mia, sabay tingin sa akin na tila ba ako ay isang hindi nararapat sa opisina. “She’s always struggling, always getting things wrong. Maybe Brandon should reconsider her position.”

Nakaramdam ako ng sakit, pero hindi ko ipinakita. Inisip ko na lang na hindi nila naiintindihan kung gaano kahirap ang trabaho ko bilang secretary ni Brandon. Nakikita lang nila ang mga oras na nadadapa ako, pero hindi nila nakikita ang mga oras na sinusubukan kong bumawi at itama ang lahat ng mga pagkakamali ko.

Bumalik ako sa aking trabaho, pilit na binabalewala ang mga bulong at tawanan nila. Mahirap, pero kailangan kong manatiling professional. Alam ko na hindi ako perpekto, pero alam ko rin na ginagawa ko ang lahat para magtagumpay sa trabaho ko.

Ilang oras pa ang lumipas nang marinig kong pumasok si Karen sa office. Agad siyang pumunta sa aking mesa at naupo sa bakanteng upuan sa tabi ko.

“Hey, Blaire,” tahimik niyang sabi habang inilalagay ang kanyang bag sa mesa. “Are you okay? I heard them talking again.”

Ngumiti ako nang pilit. “Yeah, I’m fine. Hindi ko na pinapansin. They’re just being petty.”

“I know,” sagot ni Karen, nakasimangot. “But it’s not fair. You’re working just as hard, if not harder, than anyone else here. You don’t deserve that kind of treatment.”

Alam kong totoo ang sinasabi ni Karen, pero hindi ko pa rin maiwasang maramdaman ang bigat ng sitwasyon. “It’s fine, Karen. Sanay na ako. As long as I’m doing my job well, I don’t care what they say.”

Napabuntong-hininga si Karen, halatang hindi siya sang-ayon sa pagiging tahimik ko sa sitwasyon. “You’re too nice, Blaire. But remember, you’re not alone. I’ve got your back.”

“Thanks, Karen,” bulong ko, ramdam ang kaunting ginhawa mula sa kanyang suporta.

Pagkatapos ng ilang oras ng tahimik na pagtatrabaho, naramdaman kong kailangan kong magpahinga. Tumayo ako para kumuha ng kape sa pantry, pero pagpasok ko, naroon na naman sina Mia at Jenny, tila nag-aabang.

“Look who’s here,” sabi ni Mia, halatang sinasadya na marinig ko. “The busiest secretary in the world.”

Naramdaman kong uminit ang pisngi ko, pero sinubukan kong manatiling kalmado. Kumuha ako ng kape at pilit na hindi sila pinapansin.

“I wonder how long she’ll last,” bulong ni Jenny kay Mia, ngunit sapat na lakas para marinig ko. “Brandon’s patience isn’t endless, you know.”

Hindi na ako nakatiis. Huminga ako nang malalim at humarap sa kanila. “If you have something to say to me, you can say it directly.”

Natigilan sina Mia at Jenny, tila nagulat na magsasalita ako. Ngumiti si Mia ng mapanukso. “Oh, we’re just talking. No need to get defensive, Blaire. We’re just worried about you.”

“Worried?” tanong ko, nararamdaman ko ang sakit ng mga salita nila. “Worried, or you just enjoy seeing me struggle?”

Nagsalubong ang kilay ni Jenny. “Wow, someone’s in a mood. Relax, Blaire. We’re just messing around.”

“I know exactly what you’re doing,” sagot ko, hindi na napigilan ang sarili. “And just so you know, I’m here because I earned this job, just like everyone else. You don’t have to like me, but you don’t get to treat me like I’m less than you.”

Tahimik sila sandali, tila nagulat na nagsalita ako ng ganun. Maya-maya, humarap sila sa isa’t isa at natawa. “Okay, Blaire. Whatever you say,” sabi ni Mia bago sila umalis ng pantry.

Pagbalik ko sa mesa ko, napansin ni Karen ang tension sa mukha ko. “What happened?”

“Nothing,” sagot ko, pero halata sa boses ko ang stress. “Just some people thinking they’re better than everyone else.”

“Good for you for standing up for yourself,” sabi ni Karen na may halong pagpuri. “Don’t let them push you around.”

Ngumiti ako kahit na ramdam ko pa rin ang bigat ng usapan kanina. “I won’t.”

Habang bumalik ako sa trabaho, naisip ko na tama si Karen. Hindi ko hahayaan ang ibang tao na guluhin ako. Oo, mahirap ang trabaho ko at maraming bagay na pwedeng magkamali, pero alam ko ang halaga ko.

At sa mga oras na ganito, kailangan kong maniwala sa sarili ko—kahit na tila lahat ng tao ay nagtutulungan para siraan ako.

Nasa kalagitnaan ako ng pag-aayos ng mga dokumento sa mesa nang biglang narinig ko ang sigaw ni Sir Brandon mula sa kabilang opisina. Ang lakas ng kanyang boses ay ramdam hanggang sa loob ng bawat sulok ng office floor.

"BLAIRE! Where the hell is Blaire?!" bulyaw niya, galit na galit.

Nang marinig ko ang pangalan ko, agad na kumabog ang dibdib ko. Alam kong may mali na naman o may hindi ako agad natapos. Pero hindi ko matandaan kung ano. Tumingin ako kay Karen na nasa tapat ko, at kitang-kita ko sa mukha niya ang pag-aalala. Mabilis akong tumayo, kinuha ang folder na nasa mesa ko, at lumabas ng cubicle para puntahan si Sir Brandon. Sa isip ko, wala na akong oras para mag-isip, kailangan kong humarap sa kanya.

Pagdating ko sa opisina niya, nakita ko siyang nakatayo, halatang hindi mapakali. Nakakunot ang kanyang noo, at kitang-kita sa mukha niya ang galit.

"Blaire!" sigaw niya ulit nang makita ako. Lumapit siya sa akin nang mabilis, at bago pa ako makapagpaliwanag, bigla niyang hinablot ang braso ko. Hindi ako nakapagsalita sa gulat. Naramdaman ko ang higpit ng kapit niya sa akin, na parang hindi niya iniintindi kung nasasaktan ako.

"Sir!" tanging nasabi ko habang pilit kong binubunot ang braso ko sa pagkakahawak niya. Pero hindi niya ako pinakawalan. Kinaladkad niya ako papunta sa kanyang mesa at itinutok ang kanyang daliri sa computer screen.

"Do you even know how to do your job, Blaire?" bulalas niya, galit na galit. "I've been waiting for the final report for over an hour, and yet, there's nothing here! NOTHING! Anong ginagawa mo, ha?!"

Natigilan ako. Ramdam ko ang pagtulo ng pawis sa aking noo. Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko. “I’m really sorry, sir,” simula ko, pilit na kalmado ang boses ko kahit na parang tinutusok ako ng mga tingin niya. “I thought I sent the report earlier. Let me check it again.”

“Thought? Blaire, I don’t pay you to think! I pay you to get the job done!” Napakalakas ng boses niya, at alam kong naririnig ito ng buong opisina. Nakatingin ako sa kanyang monitor, at nakita kong wala ngang naka-attach na report sa email ko kanina. Kasalanan ko nga.

Napalunok ako habang nagmadali akong kunin ang laptop ko para ayusin ang pagkakamali. “I’ll resend it right away, sir,” mabilis kong sinabi habang tinatype ko ang report sa email. Pinipilit kong huwag magpadaig sa kaba at pressure, pero pakiramdam ko ay nalulunod ako sa harap ng galit ni Brandon.

Naglakad siya pabalik-balik sa harapan ko, halatang hindi pa rin napapawi ang kanyang inis. "You’ve been making too many mistakes, Blaire. How long have you been in this company? You should know better by now. Kung hindi mo kayang gawin ang trabaho mo, maybe you should reconsider your position here."

Pakiramdam ko ay parang binagsakan ako ng napakabigat na bagay sa sinabi niya. Gusto kong sumagot, gusto kong ipagtanggol ang sarili ko, pero hindi ko magawa. Alam kong mali ang nangyari, at ayokong lumala pa ang sitwasyon. Hindi ko rin maiwasang isipin ang mga sinabi nina Mia at Jenny kanina. Ang mga mata nila, palaging nagmamasid, naghihintay ng isang pagkakamali para mapansin ni Brandon. Nakatitiyak akong may kinalaman sila sa pag-apoy ng galit ni Sir Brandon.

Mabilis kong na-click ang "send" at humarap sa kanya. “The report has been sent, sir. Please check your email.”

Nang marinig niya iyon, huminto siya sa paglalakad at agad na binuksan ang kanyang laptop. Tahimik na nagtagal ang ilang segundo habang ini-scan niya ang report na pinadala ko. Ramdam ko ang bawat t***k ng puso ko, parang isang bomba na sasabog anumang oras. Hindi ako makahinga, at sa loob ng aking isip, ipinapanalangin kong maging tama na ang lahat.

Maya-maya, tumigil siya sa pagbasa at tumingin sa akin, pero ang mukha niya ay hindi na kasing tindi ng galit kanina. “It’s fine now,” maikling sabi niya, ngunit hindi pa rin nawala ang tensyon sa kanyang boses. “But Blaire, this can’t keep happening. One more mistake like this, and you’re out. Do you understand me?”

Tumango ako, pilit na pinipigil ang panginginig ng kamay ko. “Yes, sir. I understand. It won’t happen again.”

“Good,” malamig niyang sagot bago bumalik sa kanyang mesa. “You’re dismissed.”

Wala akong nagawa kundi tumalikod at bumalik sa mesa ko. Ramdam ko ang pagod hindi lang sa katawan ko kundi pati sa isip ko. Tumabi si Karen sa akin nang makarating ako sa cubicle. Halata sa mukha niya ang pag-aalala.

“Are you okay?” bulong niya.

Huminga ako ng malalim bago sumagot. “Yeah, I’m fine. Sanay na ako sa kanya. I just need to be more careful next time.”

Pero kahit na sinabi kong okay ako, alam kong hindi iyon totoo. Nararamdaman ko ang bigat sa puso ko—ang mga bulong nina Mia at Jenny, ang init ng mga mata ni Brandon, at ang patuloy na panggigipit sa akin. Hindi ko alam kung gaano pa ako tatagal sa ganitong sitwasyon. Pero sa kabila ng lahat, alam ko na hindi ko basta-basta susuko. Alam kong may dahilan kung bakit ako nandito, at hindi ko hahayaan na basta na lang akong mapaalis nang ganun-ganun na lang.

Pero sa araw na iyon, iniwan ko ang opisina nang may mas mabigat na dala. Ang bawat hakbang palabas ng building ay parang nagpapalala ng pagkabigo ko, at ang sigaw ni Brandon ay umalingawngaw sa aking isip. Pero alam ko rin na kailangan kong bumangon muli, kahit na paulit-ulit akong nadadapa.