Sinundan ko kaagad ang sasakyan ni Aria. Hindi matanggal ang ngisi sa labi ko. Hindi ako makapaniwala na binigyan ulit niya ako ng pagkakataon na makasama ang anak namin! Ang akala ko ay tuluyan ko na siyang hindi makikita.
Hindi nawala sa harapan ko ang sasakyan ni Aria. Siguro, sa mga oras na ito ay batid na niya ang pagsunod ko sa kanya. Kahit na kalahating oras kaming naipit sa traffic ay nakabuntot pa rin ang sasakyan ko sa kanya.
Tumigil kami sa tapat ng malaking itim na gate. Sa loob nito ay isang malaking ancestral house. Natatandaan ko na, nakapunta na ako noon dito. Sinama ako ni Lolo dito noong bata pa ako para bisitahin si Lolo Mario.
Kusang bumukas ang gate nito. Bumusina pa ang sasakyan ni Aria bago pumasok. Ako naman ay bumaba na sa aking sasakyan. Hahayaan ko na lang ito
