Love, Heila (Tagalog)

Chapter 1

Kung may isang bagay man na natutunan ko sa pagpapatakbo ng isang maliit na flower shop, iyon ay ang katotohanang ang bawat tao ay may dalang sariling kwento kapag humahawak sila ng pinto ko. Magkaiba ang tunog ng bell sa ibabaw ng pinto depende sa emosyon ng papasok. May mga nagmamadali na parang nakalimutan ang anniversary nila, may mga mababagal ang hakbang dahil galing sa ospital o punerarya, at mayroon namang mga tulad ko—mga taong nagtatago sa likod ng mga talulot ng bulaklak para lang takasan ang realidad ng buhay.

"Heila, nasaan na 'yung gunting para sa mga ribbon? Nalulunod na ako sa kumpas ng mga kustomer dito oh!"

Nabalik ako sa ulirat nang marinig ko ang boses ni Hijomi mula sa likod ng shop. Si Hijomi ang nag-iisang delivery boy at taga-buhat ko rito sa shop, pero kung minsan, mas malakas pa siyang magreklamo kaysa sa akin na siyang may-ari.

"Nasa ibaba lang ng counter, Hijomi," natatawa kong sagot habang maingat na pinuputulan ang mga tangkay ng mga bagong dating na white roses. "At saka, dalawang tao pa lang naman ang pumasok simula kaninang umaga. Huwag kang OA diyan."

"Kahit na! Alam mo namang mahina ang pisi ko sa mga nag-iinarte sa kulay ng wrapper," bulong niya sabay kamot sa ulo bago bumalik sa gilid para ayusin ang kaniyang motor.

Naiwan na naman akong mag-isa sa tapat ng mahabang glass counter. Ang flower shop ko ay hindi kalakihan. Isa lang itong simpleng pwesto na may katamtamang liwanag, may mga nakasabit na tuyong halaman sa kisame, at napapaligiran ng mga balde-baldeng may laman na iba't ibang klase ng bulaklak. Mahirap ang negosyo, lalo na kapag ganitong patapos na ang buwan at sunod-sunod ang dating ng mga bayarin sa kuryente at tubig. Minsan, naiisip ko na lang kung tama ba na ipinagpatuloy ko ito pagkatapos ng mga dumaang pagsubok sa pamilya ko. Pero tuwing hahawakan ko ang mga sariwang rosas, parang may kung anong lakas na bumabalik sa akin.

Biglang tumunog ang bell sa pinto. Ting.

Awtomatiko akong nag-angat ng tingin at napaayos ng tayo, handang magbigay ng pinakamagandang "customer-friendly" smile ko. "Good morning, welcome to—"

Napatigil ako sa pagsasalita nang makita ko ang lalaking pumasok. Hindi siya ang karaniwang kustomer na nakikita ko sa araw-araw. He looked fixing, almost intimidatingly clean. Nakasuot siya ng isang mamahaling business suit na hapit na hapit sa matangkad at magandang tindig ng katawan niya. Ang buhok niya ay maayos na naka-style, at ang kaniyang mukha ay parang iginuhit ng isang sining—matangos ang ilong, matatalas ang mga mata, ngunit may kung anong lungkot na nakakubli doon.

Bitbit niya ang isang mamahaling leather bag sa isang kamay, habang ang kabilang kamay naman niya ay may hawak na disposable coffee cup mula sa isang sikat na cafe sa labas ng bayan.

Iyon ang unang pagkakataon na nakita ko si Marion Devan.

"Good morning," bati niya. Ang boses niya ay malalim, malumanay, ngunit halatang may panginginig na sinusubukan niyang itago. Lumapit siya sa counter, at doon ko napansin na medyo namumula ang mga mata niya, na parang galing siya sa isang matinding puyat o... pag-iyak.

"Hi, sir! Good morning," bawi ko sa pagka-tulala ko. "Paano ko po kayo matutulungan ngayon? May specific bouquet ba kayong hinahanap para sa isang special occasion?"

Ngumiti siya nang bahagya, pero isang ngiti na hindi umabot sa kaniyang mga mata. "Actually, yes. I need something... special. Something that says 'I’m sorry' and 'I love you' at the same time."

Napatango ako habang pinagmamasdan ang ekspresyon ng mukha niya. Bilang florist, alam ko na ang ganitong uri ng kustomer. Sila ang mga lalaking nagkamali, o kaya naman ay may pinagdadaanang unos sa relasyon nila. "Para po ba sa girlfriend niyo? O sa asawa niyo?"

"Para sa fiancée ko," pagtatama niya, at napansin ko ang marahang paghawak niya sa kaniyang singsing sa kaliwang kamay. "We had a huge fight last night. Well, lately, we’ve been fighting a lot. I just want to make things right today before she leaves for her business trip."

"I see," malumanay kong sabi, nakakaramdam ng kaunting simpatiya para sa kaniya. "Kung ganoon, mas bagay po sa kaniya ang mga pink at white roses. Pink for appreciation and grace, tapos white for sincerity and a fresh start. Pwede rin nating lagyan ng kaunting baby’s breath para maging mas malambot at elegant ang dating ng arrangement. Ano sa tingin niyo, sir?"

Tinitigan ni Marion ang mga bulaklak na itinuturo ko. Para siyang isang taong naliligaw sa kagubatan na umaasang ang mga talulot na ito ang magpapakita sa kaniya ng daan pauwi. "Gawin mo kung ano ang sa tingin mo ang pinakamaganda. I trust your judgment... Miss?"

"Heila," nakangiti kong pagpapakilala habang inilalabas ang mga pinakamagagandang piraso ng rosas mula sa balde. "Heila na lang po, sir."

"Marion Devan," sagot niya, at sa pagkakataong iyon, parang gumaan ang aura sa paligid niya nang bahagya. "Just call me Marion."

Habang sinisimulan kong gupitin ang mga tangkay at ayusin ang wrapper, hindi ko mapigilang mapansin ang kaniyang pagkabalisa. Panay ang tingin niya sa kaniyang mamahaling relo, at maya’t maya ay binubuksan niya ang kaniyang cellphone para tingnan kung may mensahe o tawag, ngunit palagi lang siyang bumubuntong-hininga tuwing nakikita niyang blangko ang kaniyang screen.

"Mukhang napakahalaga po ng fiancée niyo sa inyo, Sir Marion," panimula ko, sinusubukang dinaldal siya para naman mabawasan ang tensyon na nararamdaman niya.

"She is my everything," walang alinlangan niyang sagot, habang ang tingin niya ay nakapako sa bintana, pinagmamasdan ang patak ng ulan na nagsisimula nang bumagsak sa kalsada. "We’ve been together for five years. Siya ang kasama ko noong nagsisimula pa lang ako sa kompanya ko. Kaya kahit anong mangyari, hinding-hindi ko siya bibitawan. I’m willing to do everything to keep her happy."

Napatigil ako sa pag-wrap ng bouquet. Five years. Isang mahabang panahon na puno ng mga pangarap at pinagsamahan. Sa isip ko, naisip ko kung gaano kasuwerte ang babaeng pinatutungkulan niya. Marion Devan looked like the ultimate 'green flag'—isang lalaking matagumpay, tapat, at handang ibaba ang kaniyang pride para lang sa kapayapaan ng relasyon nila. Hindi ko pa alam noon na ang babaeng tinutukoy niya ay si Leticia, at ang buong tiwala na ibinibigay niya sa kaniya ay unti-unti na palang dinudurog ng isang lihim na kataksilan.

"Heto na po, Sir Marion," iniabot ko sa kaniya ang natapos kong bouquet. Ang kumbinasyon ng pink at white roses na binalot sa isang eleganteng cream wrapper ay mukhang napakaganda at perpekto.

Kinuha niya ang bouquet at huminga nang malalim, tila nabawasan ng isang mabigat na pasanin sa kaniyang dibdib. "This is perfect, Heila. Thank you so much."

Matapos niyang magbayad at mag-iwan ng malaking tip, naglakad na siya palabas ng shop. Pinagmasdan ko ang kaniyang likod hanggang sa tuluyan siyang makapasok sa kaniyang marangyang sasakyan at umalis sa gitna ng papalakas na ulan.

"Aba, bigtime kustomer 'yun ah," biglang sulpot ni Hijomi habang ngumunguya ng biskwit. "Sana ganiyan palagi ang mga pumasok dito para naman makabili ako ng bagong gulong sa motor ko."

"Magtrabaho ka nga nang maayos diyan, Hijomi," natatawa kong saway sa kaniya, bagaman sa loob-loob ko ay sumasang-ayon ako. Ang perang ibinayad ni Marion ay malaking tulong na para sa renta ko ngayong linggo.

Lumipas ang hapon na naging mas maulan pa. Dahil sa sama ng panahon, wala nang masyadong pumasok na kustomer. Naupo ako sa may tabi ng bintana, pinapanood ang bawat patak ng ulan na lumilikha ng sariling ritmo sa salamin. Habang lumalalim ang dilim, naramdaman ko ang kakaibang bigat sa puso ko—isang pakiramdam na parang may paparating na bagyo, hindi lang sa panahon, kundi sa mismong takbo ng buhay ko.

Hindi ko alam na sa parehong araw na iyon, habang iniisip ko ang takbo ng aking maliit na negosyo, may isang estranghero na kararating lang sa bansa. Isang lalaking may bitbit na mabigat na lihim mula sa South Korea, na may mga matang kasing lamig ng gabi at pusong may sariling taning.

Ang pagtagpo ng landas namin ni Marion Devan sa umagang ito ay simula pa lang ng isang mahabang kadena ng mga pangyayari. Isang kwento kung saan ang mga bulaklak na inaayos ko ay hindi lang magsisilbing palamuti, kundi magiging piping saksi sa pag-ibig, kataksilan, pagdadalamhati, at sa huli, isang bagong simula na isinulat sa pagitan ng mga talulot ng mga bulaklak.