Prologue
Sabi nila, ang mga bulaklak daw ang pinakatahimik na tagapagsalita sa mundo. They don’t scream, they don’t argue, and they definitely don’t lie. Kung may gusto kang sabihin na hindi mo kayang bigkasin, idaan mo lang sa bulaklak. Red for passion, white for purity, yellow for friendship. Magmula nang hawakan ko ang pamamahala sa flower shop na ito, akala ko kabisado ko na ang lahat ng wikang kayang sabihin ng mga talulot. Akala ko, alam ko na kung paano basahin ang puso ng mga tao base lang sa mga bouquets na ipinapa-arrange nila sa akin.
But then, he arrived.
Si Rehan. Ang lalaking pumasok sa buhay ko na parang isang biglaang bagyo sa kalagitnaan ng tag-araw. He was quiet, distant, and carried an aura that didn't belong to the busy, dusty streets of our town. At sa kaniya ko natutunan na may isang uri pala ng bulaklak na hindi ko kayang i-classify sa ordinaryong kahulugan nito—ang Orange Rose. It represents fascination, enthusiasm, and desire. Pero para sa akin? It represented him. A beautiful, fleeting piece of my life that I never saw coming, and something I could never completely hold onto.
Nakatitig ako ngayon sa labas ng bintana ng aking shop. Limang palapag na ang gusaling ito ngayon—isang malawak na espasyo na malayo sa maliit at masikip na pwestong sinimulan ko. Sabi ng mga tao, ang suwerte ko raw. Ang sikat na ng flower shop ko, at ang ganda ng lokasyon. Pero sa tuwing titingnan ko ang bawat sulok ng building na ito, hindi ang karangyaan ang nakikita ko. Kundi ang huling regalo ng isang tao na mas piniling iwanan sa akin ang kaniyang buong mundo bago niya tuluyang ipikit ang kaniyang mga mata.
"Heila?"
Isang pamilyar at malambot na boses ang pumutol sa malalim kong pag-iisip. Lumingon ako at nakita ko si Marion Devan na nakatayo sa may pinto, may bitbit na dalawang cup ng kape at may banayad na ngiti sa kaniyang mga labi. Si Marion—ang lalaking nakasama ko sa pinakamadidilim na bahagi ng buhay ko, ang taong pareho kong sugatan nang magtagpo ang mga landas namin.
"Hey," ganti kong ngiti, habang inaayos ang ilang piraso ng dahon sa counter.
"You're zoning out again," lumapit siya at ipinatong ang kape sa mesa. Tumingin siya sa akin gamit ang mga mata niyang palaging nagbibigay sa akin ng pakiramdam ng seguridad. "Iniisip mo na naman ba siya?"
Hindi ko itinanggi. Kay Marion Devan, hindi ko kailangang magtago. Alam niya ang bawat sugat, ang bawat luha, at ang bawat kwentong nakabaon sa puso ko. Umiling ako nang bahagya at hinawakan ang mainit na cup ng kape.
"Hindi naman sa ganoon," bulong ko, habang nakatingin sa nag-iisang orange rose na nakalagay sa isang crystal vase sa tabi ng counter. "Naalala ko lang... kung paano nagsimula ang lahat. Noong panahong akala ko, ang pag-ibig ay isang simpleng arrangement lang ng mga paborito nating bulaklak."
Umupo si Marion Devan sa tabi ko, tahimik na nakikinig. At sa katahimikang iyon, hinayaan kong dinala ako ng alaala ko pabalik sa simula. Sa umagang iyon kung saan ang buhay ko ay umiikot lang sa pagitan ng mga tangkay, ng mga bayarin, at ng isang lalaking hindi ko akalaing magiging pinakamasakit ngunit pinakamagandang kabanata ng buhay ko.
