“Jules...” Mahina at bahagyang nanginginig na bulong ni Nanilyn habang napapikit siya sa hindi inaasahang halik ng binata. Hindi iyon mapusok. Hindi marahas. Bagkus, banayad. Malambing. Punô ng damdamin na kay tagal tinimpi.
Ramdam ni Nanilyn ang panginginig ng kanyang tuhod. Parang mawawala siya sa sarili, parang bumagal ang oras sa mga sandaling ‘yon. Tila bang sa halik na iyon, napawi ang ilang linggo ng pagkalito, pangungulila, at mga tanong na hindi niya kayang itanong kahit kanino. Sa isang simpleng paglalapat ng kanilang mga labi may sagot.
Ngunit hindi rin nagtagal. Parang alam ni Jules ang hangganan. Dahan-dahan siyang umurong at bahagyang tumingin sa mga mata ng babae. Malinaw ang pag-alala sa mga mata niya, malinaw na pinipigilan ang sarili. May paghingi ng tawad sa paningin n
