Random Guy - LARO NG TADHANA

RG 15 - HIS POV

RANDOM GUY - EP 15

Ace’s POV

It’s been two years, a f*ckin painful years but it feels like it just happened yesterday. I woke up staring at the ceiling. Thinking of nothing else but her.

I put the back of my left hand on my forehead when fresh tears comes streaking on my cheeks.

“D*mn it Snow! Why does it have to be you?” I whisper to myself as pain begins to build up again. Nagising lang ako sa katotohanan nang tumunog ang cellphone ko. It’s a call from the Philippines.

“Yow!” from the voice of it halatang si Kurt ito. “Ang hirap mo ding i-contact Ice-Ice baby ha! Tuluyan ka na bang naging yelo jan sa Spain? Kailangan ko pang lumuhod sa Papa mo at magpagulong-gulong para lang makuha number mo! Kung di lang para kay Zylah eh! Hmp!” hindi pa rin talaga ito nagbabago. Unggoy pa rin kahit kailan. He might be like this but I also the pain in his eyes nang malaman ang nangyari kay Snow. Iyon ang unang pagkakataong nakita ko ang pagiyak nito na parang bata. Mas malaki ata ang naiyak nito kumpara sa nobya nito.

“What do you want?” malamig kong sagot rito habang bumabangon sa kama. I felt the sharp pain in my head. It reminded how drunk I am last night. What’s new? Ive been like this when she left me.

“Wow! Nagsalita ang Ice! Amaziiing!! Alam mo kung iisipin bagay na bagay talaga kayo ni Snow! Isang taong nuwebe tsaka isang yelo. Malamig na pamamahalan!” gatong pa nito, alam kong sinusubukan lang niyang pagaanin ang usapan naming because its been an awkward years between me and them. Kung nasa harap ko lang ito ay baka nasapak ko na.

“D*mb*ss.” I whispered. I appreciated his effort pero wala akong ganang makipagusap kahit kanino man sa ganitong mga oras. I was about to hang-up nang marinig ko ang pagdaing nito.

“Aray! Mahal naman! Baka matanggal na taenga ko niyan!”

“Napaka walang kwenta mo talagang kausap Kurt kahit kalian! Ugh!” it’s Zylah. I heard her taking the phone from Kurt.

“Hoy Ace Ivanov!” Pagtataray nito. “Hanggang kailan ka ba magtatago sa amin ha!” isa pa to. I sighed in surrender to them. “Itutuloy na namin yong kasal namin ni Kurt next week. Sana naman makadalo ka.” Naramdaman ko ang paglungkot sa boses nito sa kabilang linya.

“Zy…” I was about to decline when she cut me off.

“For S-Snow. Please?” I felt her voice cracked that brought searing pain in me again. “Alam kong gusto niya din itong mangyari. She will definitely love it kung nandito ka rin Ace.” I swallowed the hard lamp on my throat. Napapikit ako at napasapo sa aking noo.

Zylah and Kurt had canceled their wedding after the incident. They have to move it for mourning Snow’s loss. Everyone is trying to move on but I cant.

There are two possible things that might had happened to her. First, there’s no body in the car because of the explosion. The body might had burned to ashes. Flammable ang sasakyang nabangga ni Snow kaya napakalabo ng survival rate nito. Even if using DNA tests from the ashes takes time to confirm the identity of a person.

Second, maaaring wala silang ma-confirm na DNA niya from the remains of the car because someone might had took her body before everything heats up.

Warren had confirmed na mga isang oras silang dumating sa pagsabog dahil sa engkwentro nila sa mga tauhan ni Alfonso kasama ang mga pulis. Dumating sila na natutupok na ang dalawang sasakyang nagkabanggan while I am sinking from the depths of the sea. Luckily there’s a rescue team from the bay that saw my body floating. But am I that lucky to survive? Sana ako na lang at hindi siya. That one hour interval is a big deal to me. I have high hopes from the latter.

“I’ll be thinking about it Zy..” I said from a big sigh.

“Ace, what makes you think that she’s in Spain? Masakit din ito para sa amin Ace—“

“I have to go Zy..” I said cutting off our communication. I don’t want to hear those painful words again. I can’t let go of her just like that. I just can’t.

I was staring at myself in the mirror while looking at my wasted self when my phone rangs again. I answered it while only wearing a robe.

“Mr. Ivanov?” It’s Riley. Yes he had survived and he is working at me now, helping me with the investigation for Snow with my team. He was shot thrice but only one bullet had strucked him because he was running. The police came to the location shooting down Alfonso na siyang ikinamatay nito. Agad namang naisugod sa hospital si Riley nang dahil dito.

Alfonso might have died but I know him. he always have a plan. He promise me when we were young that he will even loath me even if he’s in his own grave. Ganoon kalala ang galit nito sakin. I know exactly why. Isa lang akong dakilang ampon na laging pinapaboran ng pamilya namin because of my competencies. And he grow up jealous of that.

“Yes Mr. Fynx?” I answered from the other line.

“I found out Miss Alexandria Amber’s whereabouts in Spain. She’s currently in Mexico because of a fund raising program. Shall I tail her with your men sir?” that’s a relief. I finally got the chance to meet my number one lead.

“Yes please. Don’t lose contact with her.” I said as I finally cut the line.

For the past two years ay hindi ako tumigil imbestigahan ang mga taong malalapit kay Alfonso, and so far si Alexanria Amber lang ang nakitaan ko ng kakaiba simula nang mangyari iyon. I found out that she’s Alfonso’s fiancé. She’s a rising actress pero nakakapagtaka nang bigla itong nawala magmula nang maibalita sa media ang pagkamatay ni Alfonso.

Naging pabalik-balik ang mga activities nito sa states at spain sa nakaraang dalawang taon na hindi naman daw niya madalas na gawain sabi ng mga kakilala nito. Isa pa, madalas sa mga ospital ito pumupunta. Mahirap siyang manmanan dahil bantay nito ang ilan sa mga natitirang tauhan ni Alfonso.

I remain at a certain bar while waiting for Rileys next update. I want to wait for Miss Alexandria to settle down at a certain place para makahanap ng paraan para makausap ito. it’s hard to communicate with her since she doesn’t like to settle in one place. Tila may ikinakatakot ito at parang nararamdaman ko kung ano.

“Wise man says, only fool rush in...” napalingon ako sa lalaking nagpeperform sa harap ng entablado. That song, it reminded me of her. That song made me fall in love for her even more.

“..but I cant help, falling in love with you.” napangiti ako ng maaalala ang mga hindi inaasahang pagkakataon na pinagtatagpo kami ng tadhan. Pero masyadong magkaiba ang mundong ginagalawan namin noon para magkaroon kami ng pagkakataong magkita. Pero noong nagtagpo kami ay siya namang tuluyang paglaho nito. Kung gaano kabilis akong nahulog sa kaniya ay ganoon din kabilis ang pagkawala niya sa akin.

"Snow! Dalian niyo! Ambagal eh!" I heard Syrah's cheerful voice from outside the mansion.

Dumungaw ako sa bintana mula sa pangalawang palapag ng kwarto ko at nakita ko si Syrah kasama ang tatlo pa niyang mga kaibigan. Nakatalikod ang mga to habang sinusundan si Syrah papasok ng mansyon ng mga Garcia.

I think today was the day she told me that they're going to have a group project with her friends.

"Hi Alas!" Syrah greeted me with glee when I open the door for her. Hindi ko akalaing magagawi ito sa bahay samantalang may mga kasama ito kanina lang.

"What do you want?" I said with a bored look while holding my favorite book.

"Napaka cold mo talaga kahit kailan! Nerd!" Busangot nito sakin. I just crossed my arms in front of her showing no interest in her bubbles. "Can we use your garden? Gagawa lang kami ng project ng mga kaklase ko! Ang kulit kasi ng mga kapatid ko, naglalaro sa may harden ng mga Garcia." She even showed me her puppy eyes. "Atsaka kasama ko yong madalas kong kinukwento sayo! Si Snow? Do u wanna see her?" She said teasing me pero alam naman nito palagi ang sagot ko.

I was an introvert way back when I was young. Siya lang naman ang nagtitiis na makipagkwentuhan sakin hanggang sa masanay na lang din ako sa presensya niya. She's the daughter of the Garcia mansion's caretakers kaya kapag wala itong gawain ay madalas ako ang nakikitang kulitin at kasapin. Mga bata pa kasi mga kapatid nito. Nahihiya naman siya sa mga batang Garcia dahil mga matapobre ang ilan sa kanila. Lalo na si Alfonso na lagng ako ang pinagdidiskitahan

"Hey Sy! Saan ang daan ng garden na sinasabi mo?" Napaatras ako ng marinig ang sigaw ng mga kasama nito sa labas ng gate mga ilang kilometro ang layo mula sa main door ng mansyon.

Ngtago ako sa likod ng pinto. Tiningnan ko lang ng masama si Syrah na natatawa habang nakikita ang nahihiya kong mukha.

"Teka lng guys! Nagpapaalam pa ako sa masungit na señoritong ito!" Natatawang sigaw nito pabalik. Malakas lang loob nito ngayon dahil alam niyang wala si Papa at Mama sa mansion.

"Whatever! Just use the back gate. I'm not interested with ur friends." I said slamming the door in front of her. Rinig ko nnaman ang malakas na tawa nito sa kabilang dulo na tila tuwang-tuwa na naaasar ako. Dinig ko pa ang masayang pagtatakbo nito papunta sa mga kaibigan niya.

I went inside my room. pinatugtug ko ang walkman ko at nagpatuloy na magbasa pero hindi nakaligtas sa pandinig ko ang hagikhikan nila mula sa harden sa baba. Di ko maiwasang sumulyap sa bintana.

"Snow! Hindi ganiyan yan!" Natatawang sabi ng isa sa mga kaibigan ni Syrah. Kung hindi ako nagkakamali ay si Athena ang isa at ang nasa tabi naman ni Syrah sa kabilang upuan ay si Zylah. Kilala ko ang mga ito dahil nakita ko na isang beses sa isang pagtitipon ng mga tanyag na mga negosyante.

Tuminging ako sa tinawag nilang Snow. Nagsimula na akong maging curious tungkol rito dahil madalas itong bukang bibig ni Syrah. Their family is not new for me as well because they are undeniably the richest among all other businessman in the country. Pero sa lahat ng mga pagtitipon at salo-salo ng mga mayayaman, siya lang ang hindi ko madalas makita. Kilala ko ang mga kapatid niya nang may pagkakataong nakita ko sila sa kaarawan ni Papa noon, pero siya lang ang palaging wala.

Minsan naiisip kong baka ampon lang ito? o baka hindi lang talaga interesado sa mga ganoong gawain that's why I have never seen her face. Ang ibang anak mayaman ay madalas magpasikat sa ganoong mga pagkakataon, but her, shes nothing like that based on Syrah's stories. She’s purely humble, quiet yet fierce, caring and protective. Syrah even told me na balak nitong maging Attorney kasama si Snow. Bagay nga sa kaniya iyon.

Nakatalikod ito mula sa direksyon ko at tanging mahaba lang nitong buhok na nakafishtail ang nakikita ko.

Muntik na akong matumba sa pagatras ng biglang kumaway sa direksyon ko si Syrah. Nagulat ang mga ito kaya patingin pa lang sa direksyon ko ang mga kaibigan niya ng isarado ko ng tuluyan ang kurtina ng bintana ko. Sa tingin koy namula ang mukha ko sa narinig kong hagikhikan mula sa kanila.

“Sino ba yon Sy?” dinig kong sabi ni Zylah.

“Basta! Yong masungit na senyorito na sinasabi ko sa inyo. Hayaan niyo kapag nawala na hiya nun ipapakilala ko siya sa inyon!” dinig kong sagot ni Syrah na tila sinadyang palakasin ang boses nito. Pakiramdam ko ay namula ang psingi ko sa hagikhikan nila.

"That Syrah Potts! She got me off guard!"2

Naiinis na bumalik ako sa kama at muling nagpatuloy na nagbasa.

It was summer when I went back home from States. Mama is very sick and the Doctors said baka hindi niya na ito makayanan. A week after that, she died and that's was one of the saddest days of my life.

"Nakikiramay ako Alas." Syrah said nang makita ako nitong tulala at magisang nakaupo sa harden. Ito din yong mga panahong sobrang lapit na namin sa isa't isa at maging ako'y natuto na ding mag open up sa kaniya.

.

Hindi ako sumagot. I wiped my tears away while looking down at my shoes. It's been weeks since mama died at ngayon ko lang naisipang lumabas para lumanghap ng sariwang hangin.

"Ganiyan naman talaga ang buhay eh. May mauuna satin at may mahuhuli. Lahat tayo eventually ay dadaan jan. Ang mahirap lang na part ay ang tanggapin ito ng mga taong naiiwan." Naupo ito sa tabi ko habang nagbubunot ng damo at pinipiraso ito.

Remembering what she have said made me realize my state today. im still in denial for the fact na wala na talaga si Snow.

"Para ka talagang matanda. Daig mo pa si Lola Basyang kung magsalita." I joked kaya sinaboy niya sakin ang damong nasa kamay niya.

"Ano ba! Kaw na nga tong kino-comfort eh." Maktol pa nito na ikinatawa ko lang. Alam kong pinapagaan lang nito ang loob ko. "Siya nga pala, total wala ka namang gagawin dahil bakasyon. Sama ka na lang sa akin mamayang gabi. Plano namin ng mga kaibigan ko na manood ng drag racing! Para naman medjo lumuwag pakiramdam mo kahit papaano. Diba?" Pagyaya nito habang tinutulak pa braso ko.

"Paano mo nalaman yan? Narinig ko na yan sa mga pinsan ko. Mga college students ang sasali jan. You're still minor Sy. Sa pagkakaalam ko ay bawal ka doon. Why is it everyone so excited about it anyway?" Kumunot lang noo nito as she crossed her arms.

"Pumunta akong school kanina para kunin card namin tapos narinig ko usapan nila doon! Gagawa ng paraan si Athena para makapasok kami. Sige na sama ka! Napilit namin si Snow! Ipapakilala na talaga kita sa kanila!" Parang kinikilig pa ang sira.

"No. Wag ka nalang magpunta Sy. Delikado ang gagawin niyo. Tsaka darating si Papa mamayang gabi. Kaya kailangan andito ako sa mansyon." Nakita ko naman ang lungkot sa mukha nito kaya sinupalpal ko ang mukha nito.

"Aray naman!" Angal pa nito. "Ang laki talaga ng kamay mo! Fine wag ka na sumama. Pero kung magiiba isip mo, nandoon lang ung karera sa malaking lote na papatayuan ng mall next year. Kasali doon si Warren kaya excited ako!" Parang kiti-kiti itong kinikilig.

"Kaya naman pala! Sige, pasok na ako sa loob. Magiingat ka ha! Pag ikaw mapahamak di ka na makakaapak dito sa harden!" Little do I know ay yon na pala ang magiging huling paguusap namin. Laking pagsisisi ko rin nang marinig ko ang lahat ng mga salitang iyon kay papa ng gabing iyon.

"She's your biological sister Ace. I'm sorry. Your real parents had given you to us bilang kapalit na bigyan sila ng panibagong buhay pagkatapos makulong ang Ama mo nang mapagbintangan itong nagnakaw sa dati nilang amo. Matagal na naming gustong sabihin sayo ng mama mo pero hindi ko akalaing mabilis na araw na dumating ang pagakawala niya kaya nawala sa isip ko. But we still love u no matter what Ace. Ikaw ang anghel na dumating sa buhay amin. Binuo mo ang pamilya namin Ace." Tulala lang ako ng ilang minute ng marinig ko ang mga iyon mula sa bibig ni Papa.

Hindi ko alam kung magagalit ba ako dahil matagal nilang nilihim sakin ang totoo o matutuwa dahil kapatid ko pala talaga si Syrah.

Para akong pinagsakluban ng langet at lupa ng gabing iyon. Pinagmaneho ko ang driver ni Papa. Humabol ako sa lugar para sabihin kay Syrah ang Magandang balita ngunit kaguluhan ang narating ko. Everyone was screaming and running. Agad namang tumawag ng tulong ang driver ko.

"Hey girl! Wake up!" Gising ko sa babaing nakahandusay sa lupa.

"Oh my god!" Rinig kong tili ng babae. Pagtingin koy si Gabriella ito. I know her because Ive seen her from few gatherings. Umiiyak ito at nanginginig sa takot.

"Ace?" Nagtatakang tanong nito sakin nang saklolohan ang babaing nakahandusay sa harap ko.

"What happened here?"

"My brother Warren got into an accident! There's even a girl inside the car! Kaklase nina Athena!" Para akong nabingi sa narinig ko. Tumingin ako sa baba at nakita ko sa di kalayuan ang nakataob at umuusok na asul na sasakyan.

Wala akong sinayang na oras at tama nga ang hinala ko. Si Syrah nga ang nasa loob nito. Naabutan ko pa sina Klause na sinisira ang pinto ng sasakyan para mailabas ang kuya niya. Hindi nila ako napansin nang dahil dito. Dumeretso ako sa kabilang pinto para ilabas si Syrah. Pareho silang duguan!

Hindi ko alam ang gagawin ko dahil nanginig ako sa takot. Natulala ako ng ilang Segundo saka ko naisipang basagin ang salamin ng sasakyan.

Nahirapan akong ilabas si Syrah dahil naipit ang paa nito.

"May gas leake Klause! You have to hurry!" Dinig kong sigaw ni Zylah sa di kalayuan. Magakahawak kamay sila ni Athena habang umiiyak.

"Lumayo na kayo dito Zy!" Agad namang sumunod ang dalawa. Nagawa nilang mailabas si Warren tsaka naman dumating ang mga rescue team at sinakay nila ito sa stretcher.

Ilang Segundo bago ako daluhan din ng mga ito ay nahila ko na din si Syrah palayo. Agad din siyang dinala sa hospital kasama ako. Buti na lang ay marami ang dumating na tulong kasama ang mga tauhan ni Papa bago pa man tuluyang sumabog ang sports car na iyon.

Tulala lang ako nanginginig when the Doctor said that she has a small chance of surviving. I convinced Papa to declare her as dead bilang kapalit sa pagsisinungaling sa akin. I kept her for 10 years at ako lang ang umasa na magigising ito from coma. Kahit si papa ay sinukuan ako but I was thankful I did not.

I've spent my whole life studying and pursuing my dreams. I become the only heir of Papas company. I've handled everything he have and I even pursue to become an Attorney because of that case.

Everything was not in justice. The true criminal is on the loose and that family let him be! I got angry and I planned for revenge and that's when I planned to use her. My beloved sisters best friend, Snow.

How ironic that she's an attorney, but she did not use it to re-open a case that had haunted her entire life. And that's when I started to investigate everything about her and her family. Hanggang sa nalaman ko ang deal ng Garcia at ng pamilya nila, so I re-opened the case to scare them.

"Sino ka? Ano kailangan mo sakin?" Her voice is as sweet as the angel but how I've known her from my mens investigation is totally opposite from the fear she’s showing me that night. She's an epitome of strong, independent woman but I saw pain in her eyes when I talked about Syrah.

I want to make her fall for me pero ako ang unti-unting nahulog sa kaniya. I want to use her pero hinayaan ko siyang gamitin ako para makalaya siya sa nakaraan, I even offer my self as her shield, I protected her. I want to hurt her but I saw the reflection of my pain on her eyes as well. She's also hurting and she's also a victim just like me for the past 10 years.

She may look strong and independent outside but she's really fragile inside. I feel like I wanted to ease her pain and stay by her side forever.

The day before Klause's wedding, I brought a ring for her. I was planning to propose that night. Ilang buwan pa lang kaming magkakilala pero pakiramdam ko malakas ang koneksyon namin sa isa't isa. I feel like I can't live my life without her.

"Ace! I think Snow is in danger. She can't tell me but she gave me a sign! She needs help!" kumalabog ang puso ko sa nagpapanic na boses ni Zylah sa mga oras na iyon.

"Where is she?" Naikuyom ko ang mga palad ko. Not this time God please. Naibulong ko sa sarili ko.

"She went outside! Pakiramdam koy si Alfonso ang kausap niya sa phone!" Pati sina Warren ay nag panic na rin pero ayaw naming ipahalata sa ibang mga bisita. Mayroon kaming plano pero hindi naming akalain na kailangan na naming gamitin ito ngayon.

"Sh*ts!" Wala akong sinayang na oras at tinawagan ko ang mga tao ko. "Check the perimeters for snipers. Call the bomb detectors and the hackers. I think the CCTV is been bugged as well." Napatingin sakin ang mga kapatid nito. I saw Klause calling for Kurt and Ken while Warren is trying to communicate with the police secretly.

"We are hacked." Sabi ni Warren sa mababang boses. Nananatili itong kalamado habang hawak ang kamay ni Quinn. I know Alfonso at naisip na naming maaari nga niyang gamitin ang pagkakataong ito. I wore my earpiece as well as others.

"I need you all to look casual. Alfonso might be watching us. Wag kayong magpapahalata na nakahalata tayo sa plano niya hanggat hindi pa nakakatawag ang mga tao ko." Ilang sandali pay tumawag na ang aking hacker.

"Sir, I've already recorded your actions awhile ago at magmumukha pong normal lang ang sitwasyon sa mansyon sa coverage ng kalaban. We can make our moves now.” Report ng hacker ko na naririnig din nina Warren sa earpiece nila. “The enemys' snipers has been cleared out from the perimeter as well Sir." Wala na kaming sinayang na oras.

"Good. Lets make our move." Sumenyas ako kina Warren at Klause and we proceeded to our plans. Mahilig sa blackmailing si Alfonso lalo na kung ang katulad ni Snow ang biktima nito na weakness ang mga tao sa paligid niya.

We might be a little too late. Naunahan niya kami. He have already used his trump card and that's Snow. Warren prepared his vehicle and the police as well. Maiiwan sina Klause at Kurt sa mansyon para magbantay kasama ang iba ko pang mga tauhan at police. Ako, si Warren at Ken ang sasama sa SWAT para sundan si Snow. Thankfully ay kaya pa naming mareach ang GPS ng phone nito kahit putol-putol.

"The bomb was detected inside the cake sir." Report ng isa sa tauhan ko. "We are disarming it now sir." Dagdag pa nito.

"Great! How about the people in the mansyon?"

"They already in the safety perimeter sir." Nakampante ako ng dahil dito. "The communication is ready sir." Nasa highway na ang sasakyan namin. I am leading them with my speed.

"Snow! Its me, naririnig mo ba ako?" I felt the relief in her voice. My hacker said 30 seconds lang ang tagal ng every communication dahil malakas ang device ni Alfonso. Hindi rin ito magiging malinaw.

"Ace! Please don’t d-" it was her last words before our connection ends. I know what she meant. She don’t want me to die. Siya itong nasa binggit ng kamatayan pero ako pa rin ang iniisip niya. It made my heart raise more anger against Alfonso.

The enemy is exchanging gun shots nang mawalan na ako ng bala kaya hinayaan ko na lang ang mga pulis while trying to avoid their bullets. I have no choice. Mas lalo kong pinasibat ang takbo ko hanggang sa magpantay ang sasakyan niya at motor ko. She lost the control on the car again. I tried calling her pero tila wala na ito sa sarili niya.

"Sir, the Secretary was found wounded with one shot. Sinugod na po ito sa hospital but Alfonso is still trying to escape." Report ng tauhan ko sa kabilang linya habang binabasag ko ang salamin ng sasakyan ni Snow. She maybe thought that Riley is dead but he's not!

“Sir! A motor cycle is approaching at your three o’clock!” I almost forgot the two guys whose holding the remote. Nagulat ako ng maglabas ng mga baril ang mag ito tsaka tinutok kay Snow. Buti nalang ay nakaiwas ito but it was too late for me to avoid it. Tumagos ang bala nito sa akin at natamaan ako sa balikat.

I got lost control of my bike. I roll out from it until I can feel my self slowly falling out from the bridge. I heard her scream and the loud clashing and explosion before my body beguns to sunk in the sea.

"Snow..." the last word I got to say before everything went black. I woke in a hospital with a mourning faces of everyone.

- END OF EP. 15