WILDEST DREAM

Break free

EVERYTHING HAS it’s ending, sometimes its sad and sometimes it was ended with joy and happiness. Its depend upon the situation.

I gracefully dancing in the middle of the crowd, i’m already drunk but i still manage my self to stand and keep moving. Hilong hilo ako habang umiikot-ikot at tumatalon-talon kasabay sa indak ng malakas na tunog galing sa sound system. I feel insane and lost.

Yeah, I'm lost. Dahil pagdating ko nito sa bahay ay mapapagalitan na naman ako. Ano pa nga ba ang gagawin ko kung hindi sulitin ang pagkakataon dahil mapapagalitan lang rin naman ako mamaya.

The scold will never lessen if I decide to go home early. It would be the same pain I'll receive from them.

Nang di ko na makayanan ang nararamdamang pagkahilo ay bumalik na ako sa table namin. I glance at Jean and Nathan na may kasayaw na diko kilala, baka nahablot lang nila sa gilid-gilid. Umikot na naman ang paligid ko.

Shit! Here we go again. Ang sakit na naman ng ulo ko. I thought i’m going to discipline my self, pero mukhang diko nagawa. Siguro masmabuting mag hilamos muna ako ng mukha para mahimasmas.

Tinahak ko ang daan papuntang CR para mag hilamos nang may nakita akong lalaking familiar sa akin. s**t! Si Darren ata to. Nakatingin siya sa akin ng seryoso at ang malalamig niyang titig ay nagpapalambot ng mga tuhod ko.

Dejavu!

Nangyari nato nong nalasing ako, ah. s**t! this wont be happen again. Mabilis akong naglakad papuntang comfort room ng di siya sinusulyapan. Alam kong alam niyang nakita ko siya pero dina yon importante sa akin, ang importante ay makaiwas ako sa kanya.

Shit! Bakit ba kasi nawala sa isip ko na pupunta pala sila ng bar ngayon, ano ba naman yan Chantal dika kasi nag-iingat eh!

::>_<::

I was about to enter the door when someone grabbed my arm and dragged me into the dark corner of the bar na hindi pinupuntahan ng mga tao. f**k! What the hell is he doing! Kailangan ko siyang matakasan. Buong lakas akong nagpumiglas sa kanya pero di sapat ang lakas ko upang makatakas sa mahigpit niyang pagkakahawak. Damn it! Ano bang kailangan niya, Ano pa bang kailangan niya?

“Ano ba bitawan mo ako!” sigaw ko sa kanya ng di niya pa ako binitawan. Nagpumiglas pa ako ngunit wala paring laban, masyado lang akong nagsasayang ng lakas sa pagpupumiglas sa kanya ngunit hindi man lang siya natinag sa akin kaya sinamaan ko nalang siya ng tingin.

His frozen eyes send shiver into my spine, masyadong nakakapanghina ang malalamig niya titig.

“Ano bang kailangan mo sa akin? Pwede bang bitiwan mo ako!” inis na saad ko sa kanya ngumit di parin siya nagpatinag. He eyed me with serious expression, it seem that he’s controlling me and i hate it.

“Bakit ka nandito sa bar, Chantal?!” diin niyang tanong habang nagtatangis ang bagang. Nanginig ang tuhod ko dahil sa titig niya. s**t why am i acting like this? Ghud!

“Ano ba sa tingin mo ang ginagawa ko dito sa bar, Darren? Malamang upang magsaya, at ano namang pakealam mo sa akin?” i asked, Instead of throwing anger ay pumiyok ang boses ko. Hindi ko alam kung bakit nagkakaganito ako sa kanya. I don't know why he’s bugging me in my mind all this time.

“Tara na ihahatid na kita sa inyo and you cant say no to me! Hindi ka pwedeng pumunta sa ganitong lugar, chantal, baka mapagalitan ka sa inyo.” seryoso niyang sabi sa akin kaya wala sa sarili akong napatango. Parang naiiyak ako. Bakit ba ako nagiging emotional ngayong araw, i must enjoy the night and set aside my emotion.

“Let’s go,” di parin nagbabago ang expression ng mukha niya. Bigla kong naalala sina Jean at Nathan kaya na-alarma ako.

“Magpapaalam muna ako sa mga kaibigan ko,” i said directly to him. Pero di niya parin binitawan ang kamay ko at mas lalo pa itong hinigpitan.

I saw him sigh.

“Ipinag-paalam na kita sa kanila kaya uuwi na tayo ngayon din,” malamig parin ang boses niya kaya nag-aalinlangan akong sumabay sa kanya, baka mapahamak ako, baka may iba siyang plano na pagsisisihan ko kapag sumunod ako sa kanya. Hindi ko pa siya labis na kilala at hindi ko alam kung ano ang kaya niyang gawin sa akin. Baka akalain niyang easy to get ako! “Any excuses miss Lopez? Tell me one more lame excuses then I'll assure you that your lips will be sore this upcoming morning.” napatanga ako ng Dahan dahan niya akong hinalikan. Another passionate kiss from him which totally destroy my system, tuluyan na akong nawala sa katinoan dahil sa alak at sa halik niyang mapanuya na animoy nang-aakit. I close my eyes and respond to his kisses. One sweet moan escape from my mouth when he bite my lower lips kaya bahagyang napaawang ang labi ko. He suck my lower lip that increase the pleasure i feel inside me. s**t! Bibigay na naman ba talaga ako?

Mas lalong nag-init ang nararamdaman ko ng maalala ko yung nangyari noon. s**t i’m gonna feel him once again. Pero bakit parang excited ako? Damn nahihibang kana ba, Chantal! Wakeup! You're having a nightmare!

Ang harot!

Nakita ko nalang ang sarili kong nakahawak ng mahigpit kay Darren at mas diniinan pa ang halikan. I moan again when i felt his tongue inside my mouth busy searching for mine, at nang mahagilap na niya ang dila ko ay sinipsip niya ito.

“Ugh! s**t! Ano tong ginagawa mo sa akin Darren?” hindi ko na makilala ang sarili ko, i felt like i was possesses by other spirit. Damn i am addicted of his touch and kisses. “Ughh! Darren! P-please,” bumaba ang halik niya sa leeg ko kaya mas lalo akong napaungol at nawala sa sarili dahil sa sensasyong dala nito sa akin.

Nagulat ako ng bigla siyang tumigil at pinagmasdan ako. I felt disappointed and dismay dahil sa biglaan niyang paghinto.

“The next time na pupunta ka ng bar ay tutuhanin ko na yong banta ko sayo, Chantal. I’ll make you pregnant with my child in your womb so dont just forget that i already warned you,” he smirked while licking his own lips. Ugh! How can he be this sexy, so seductive! “Try me, baka mapaaga ang pagkakatali mo sa akin niyan,” he smile mischievously so that his fair and white teeth are barely displayed. s**t. Napamaang nalang ako dahil sa sinabi niya. Hindi ko alam kung ano ba ang nararamdaman ko o kung ano ba ang dapat kong maramdaman.

What he said is kinda puzzle on me.

“Ihahatid na kita baka pagalitan ka sa inyo.” he said with concern. Naiiyak ako dahil sa sinabi niya. Concern ba siya sa akin? O sadyang lasing lang talaga ako. Tumango nalang ako sa kanya habang pinapakalma ang sistema ko. Enough with a drama, Chantal, please maawa ka naman sa sarili mo. Kahit ngayon lang. “Hihingi narin ako ng tawad dahil hindi kita nahatid ng maaga.’’ nagtaka ako dahil sa sinabi niya.

Bakit naman siya hihingi ng tawad? Tuleg ata tong lalaking to, eh. Lakas ng trip.

“Bakit ka naman hihingi ng tawad? Its not your fault kung bakit ako pumunta ng bar Darren dont take the blame.” i said in a low tone. Hindi ko alam pero nakita ko siyang ngumiti ng matamis.

Shit those smile! Uggh!

“Yes its my fault, baby.” he kiss my forehead kaya dina ako naka-react dahil sa sobra bigla. “just rest and sleep, gigisingin nalang kita pag nasa bahay niyo na tayo.” hindi na ako nagmatigas dahil inaantok narin naman ako. Pinikit ko nalang ang mga mata ko habang nakangiti ng parang loko.

Tsk! Bakit ba ako nakakaramdam ng ganito? Feeling ko importante ako sa kanya. I feel like he care for me. Pero ayaw kung mag assume baka masaktan lang ako. Maybe i was just drunk kaya nag-o-overeacting ako, kaya binibigyan ko ng kahulugan ang mga bagay na wala namang kahulugan.

I let my self fall into sleep.

BUMANGON AKO NG MARAHAN ng maramdaman ang sinag ng araw na humaplos sa balat ko.

Nasa kwarto na pala ako.

“s**t!” napabalikwas ako habang sapo-sapo ang sumasakit kong ulo, habang nakatingin sa orasan. What the hell! Late na ako Lagot!

mabilis pa sa alas kwatro akong kumilos at nagtungo sa banyo upang maligo, kahit mabigat at masakit ang katawan ko ay kailangan ko paring pumasok, kaka-umpisa palang ng klase kaya di pwede’ng di ako pumasok ngayon. I just remember what happen last night. I was with Darren and he drive me home. Yun lang ang huli kong naalala,

Aside from the hot scene.

#^_^#

Nang matapos na akong magbihis ay lumabas na ako ng kwarto at dumiritso sa kitchen. Nakita ko ang matalas na tingin sa akin ni mommy nang umupo ako sa upuan. I breathe heavily to cover up my nervous.

“Anong katangahan ang pumasok sa kokote mo upang tumakas at magsaya sa isang bar, Chantal?!” galit na sigaw sa akin ni mommy. Napayuko nalang ako dahil sa sinabi niya. hindi ko alam kung paano ko ipaglalaban ang sarili ko o kung dapat ko bang ipaglaban ito. “Sakit lang talaga sa ulo ang binibigay mo sa pamilyang to. Ang laking kahihiyahan kung bakit ipinanganak kapa!” napasinghap ako ng marinig ang masakit na salitang binitawan niya.

Its like a dagger stabbing me multiple times. Ang sakit. Diko maipaliwanag ang sakit na dulot ng mga sinabi niya. Siguro hindi ko lang matanggap na baliwala lang ako sa pamilyang to...na isa lang akong pabigat at sakit sa ulo.

I sobbed hardly as i felt my tears racing down from my eyes. I should be immune of the pain, eh. Pero bakit di parin ako nasasanay? Dapat sanay na ako. Dapat matagal na akong nasanay na sinasaktan at pinagmumukhang mang-mang.

Kailangan kong masanay dahil magiging ganito kasakit ang bawat umagang darating.

I’m tired of begging an attention, kung di nila maibigay sa kin yun ay diko sila pipilitin. Nakakapagod narin kasi. Paulit-ulit nalang akong nasasaktan sa paulit-ulit na dahilan.

“Tama na mommy,” i smile when i heard my kuya’s voice. Kahit papaano ay may kumakampi parin sa akin. Aware naman ako na kasalanan ko kung bakit ako pinagalitan at pinagsasalitaan ng masama ni mommy pero kahit anong gawin ko ay diko mawari kung bakit pakiramdam ko ay di ako mahalaga sa kanila.

“Pinagtatanggol mo na naman yang walang kwenta mong kapatid! kaya lumalaki ang ulo, eh!” sigaw na naman ni mommy. Muling nanubig ang mga mata ko dahil doon. Walang kwenta...ilang masasakit paba na mga salita ang kailangan kong matanggap sa kanya para mahalin niya ako?

I need to say a words...even just one.

“Sorry po…” mahina kong sabi sa kanila.

“Sorry? Wala kana bang ibang magawa?” biglang sabat ni daddy kaya natameme na naman ako. I glance at ate pero tahimik lang siyang kumakain. Na animoy walang paki-alam sa nangyayari sa paligid. “Kailan kaba titino? Kailan kaba magkakaisip? Wake up Chantal hindi kana bata! Buti nalang at hinatid ka ni Darren dito dahil kung hindi baka nagahasa kana sa bar kagabi!” he continue. Napahinga ako ng malalim ng marinig ang sinabi ni daddy. Hinatid pala talaga ako ni Darren, akala ko guni-guni ko lang yun.

“Sinabi mo pa! Sa mukha niyang anak mo ay halatang mahalay. Baka nga siya pa ang pumatong sa lalaki kung nagkataon.” tumahimik nalang ako habang tinatanggap ang mga masasakit na salita ni mommy. You know where the most painful judgement came from? When its came from your mom. Siya kasi ang nagbuntis at nagluwal sayo.

Ganyan ba kababa ang tingin nila sa akin, did she really find me like those, Isang malanding babae? Mahalay? At Makati?

Tumulo ang luha ko dahil sa realization na yun pero agad ko rin itong pinahiran.

Madali kong tinapos ang pagkain ko at padabog na umalis ng kusina. Ramdam na ramdam ko ang pagsunod sa akin ni mommy, kuya at daddy nang nasa sala na ako at inaayos ang mga gamit ko.

“Ang bastos mo rin palang bata ka! Hindi ka marunong gumalang!” nagulat ako ng sabunutan ako ni mommy. Mas lalo lang akong naiyak nang di man lang umawat si kuya at daddy. “wala kang modo! Isa kang wala kwentang anak!” halos masubsob na ako sa sahig dahil sa lakas ng pagkakasabunot niya sa akin, pero wala akong nagawa kung hindi ang umiyak at hayaan siyang saktan ako. Tinaas niya ang mukha mo ang malakas itong sinampal.

Sa lakas non ay nahilo ako. Nanlabo ang paningin ko.

“Please tama na po, mommy,” hirap na hirap kong sabi pero di siya nakinig sa akin. Sa sobrang sakit ng ulo ko ay aksidente ko siyang natulak ng malakas kaya natumba siya.

“Aray! Bwuset kang bata ka ang sakit ng pwet ko!” nagulat ako sa nangyari kaya mabilis ko siyang tinulungan ngunit pinagtulakan lang niya ako. Mabilis namang dumalo si daddy at kuya kay mommy upang itayo ito, at nang maitayo na nila si mommy ay gigil akong binalingan ni kuya Henrick ng tingin at Nagulat nalang ako ng sinampal niya ako ng malakas.

It seem like i’m already dead. Wala e talo ako...talong talo ako dahil marami sila at nag-iisa lang ako.

Umiyak ako habang nakatingin kay kuya.

“Lumayas ka dito at wag na wag kanang uuwi sa bahay na to.” galit niyang sigaw sa akin. Tila gumuho ang mundo ko ng marinig ang sigaw niya. “Wala nang puwang ang bahay nato sa katulad mong tangina!” Iyak nalang ang nasagot ko sa huli niyang binitawan.

Sana pala diko nalang tinulak si mommy, sana nagpaapi nalang ako. Wala na tuloy akong bahay na uuwian mamaya. And the worst is wala na ang kuya ko na nagtatanggol sa akin.

i’m now left alone...broken and lonely.

Wala sa sarili akong naglakad sa daan papunta sa bahay nila Jean. Paniguradong absent din yun, sa rami ng ininom non paniguradong may hangover payon. Tuloy lang ako sa paglalakad habang ang luha ko naman ay tuloy-tuloy sa pagtulo. Is this how hard to live a life like this? Parang iilan lang ang kakampi mo at ang rami mong kalaban.

Nang nasa tapat na ako ng bahay nila Jean ay pinindot ko na ang doorbell. Sumalubong sa akin ang gulat na mukha ni Jean habang pinapasadaan ng tingin ang kabuuhan ko.

“WTH! Anong nangyari sayo, Chantal?” gulat na gulat na tanong niya habang ginigiya ako papasok sa loob ng bahay nila. Mabuti nalang at may tao parin akong nalalapitan pag nag-iisa nalang ako, mabuti nalang at may kaibigan parin akong dumadalo sa akin at nag papatahan sa akin tuwing umiiyak ako. Im happy for having them, they’re my gem.

“Pinalayas ako sa amin.” i said between the sob. Halos sumabog na ang mukha ko dahil sa luha, basang basa na ang mukha ko. “And you know what hurt the most? Si kuya mismo ang nagpalayas sa akin.” tuloy lang ang pag-agos ng luha ko habang hinahaplos naman ni Jean ang likod ko.

Its better to have someone to cry on, letting your hot tears wet their shirt.

“shhh... Tumahan kana nga.” alog niya sa akin. Kaya mas lalo akong naiyak. “Baka nabigla lang yung kuya mo, Chantal. Alam mo naman yun, mahal na mahal ka,” she cheer up. Yun na nga eh. Mahal na mahal niya ako...noon at dina ngayon.

“Kaya nga ang sakit, eh, siya lang yung kakampi ko pero nagawa niya akong palayasin.” hinarap ako ni Jean ng sabihin ko yon at pinahiran ang mga luha ko ngunit may panibago na namang luha ang tumulo sa mga mata ko. Tsk! UNLI TEARS lang ang peg.

~T_T~

“Anong plano mo ngayon?” she asked with full of concern. I breathe heavily habang iniisip kung ano ang hakbang ko. Ano nga ba ang gagawin ko ngayon? Tsk! Huhuhuhu pano nato. “Hahays! For the mean time, dito kana lang muna sa bahay. Wala rin naman kasi sina mommy at daddy, They’re having their vacation outside the country kaya ako lang ang nandito.” tila nagliwanag ang mukha ko ng sabihin niya yon. Kahit papaano ay di narin mahirap ang makituloy sa kanila. Kilala naman ako nila tito at tita, at tsaka maghahanap narin ako ng condo unit malapit dito para don na mamalagi. May budget naman ako para don.

“Thanks, jean. Promise talaga e-te-treat ko kayo mamaya ng dinner ni Nathan.” i said between the hug. “ at tsaka maghahanap narin ako ng condo para don na ako mamalagi. I just realize earlier that i need to be independent and stand with my own feet. May pagkakakitaan naman ako.” for the first time ay magagamit ko narin ang perang pinaghirapan ko. Simula ngayon ay pera ko na ang bubuhay sa akin at di ako hihingi ng kahit katiting na pera sa kanila.

I’ll make them realize that i don't need them to shine and live a happy life, maybe i’m hurting now but i know soon it’ll be disappear. I know for sure that this excruciating pain i felt right now will be heal someday...and i will patiently wait for that time.

I smile at jean at tumango naman ito.

“OK, if that your decision i will support you,” she sigh. Kaya napangiti ako sa tinuran niya. Swerte ko talaga sa mga to, They have been a good friends of me and I promise to treasure them both.

You can't be perfectly happy without feeling and encountering sadness, you need to encounter it first for you to know what happiness really is. Hindi mo kasi malalamang masaya ka kung dika nakakaranas ng kalungkutan.

Kaya wag kang susuko basta-basta sa buhay. if you can still endure the pain, endure it because after that pain will be open the great chapter of your life and it's include your happiness and joy.

Ika nga nila,

“there will be a rainbow after the rain, smile after frown, happiness after sadness and joy after sorrow.”

Bumuntong hininga nalang ako habang napapaisip.