WILDEST DREAM

Almost Caught

Malaki ang aking ngiti habang naglalakad papunta sa cafeteria, mag-uusap kasi kami ngayon kung saan kami magpapalipas ng oras pagkatapos ng klase. Alam mo na, hindi pwede diritsong bahay agad, kailangan mo nang tumambay at mag catch-up sa mga ganap namin sa buhay. Nakagawian na kasi namin noon na tumambay sa mall at park after class, kaya ngayong college na kami I want something excitement and adventurous. We’re all in the legal age so it’s we are allowed to enter in the bar or club.

I want something new. We are matured now so mukhang hindi na bagay sa amin ang tumambay sa park, para kaming bata. Imagining what happened in my 18th birthday, iiwasan ko na talaga ang magpakalasing ng malala. Moderate lang gano’n! Baka kasi hindi ko na naman makontrol ang sarili ko at mangyari na naman kababalaghan.

I learned my lesson.

Desiplina lang talaga ang kailangan. Kilala ko naman ang sarili ko, alam ko kung kailan dapat na Huminto, sadyang na overwhelmed lang talaga ako last time kasi naman birthday ko yon. My time to shine. Ako ang bida sa araw na ‘yon.

Nang makalabas na ako sa building namin ay bigla akong napahinto ng may narinig akong pamilyar na boses. Nagtago ako sa malaking trash can habang tinitignan ang dumaang magkakaibigan.

“So deal na?” tanong ng isang lalaki sa kaibigan nito.

“Sure! Sa bar nalang tayo, dating gawi parin!” asal naman nong isa pa.

“tsk! Puro bar lang naman ang nasa utak niyo. Ano pang bago, baka nga kilala niyo na lahat ng tao doon, eh. Hindi na ako magugulat.” Nababatid ko ang estriktong boses ni Darren. Kahit hindi ko siya nakikita ay alam kong siya ang nagsasalita.

Hindi ako pwedeng magkamali. Ganyan ang boses niyo no’ng gabing ‘yon. Hindi nga lang magkaparihas nang tone, but I’m really sure.

“Ang kill joy mo naman, Darren! Sumabay ka nalang sa amin para magka-jowa ka naman, kaya ka hindi nagkakajowa dahil lagi kang bahay eskwela. Nag passed kana nga noong nakaraan, nagrereklamo ka pa!” Singhal ng kaibigan niya. Nagtalo pa sila at baghagya silang napatigil sa harapan ko.

Tangina naman, oh! Kung mamalasin ba naman at sa harap ko pa talaga huminto ang mga mokong. Gusto ko nang umalis, eh! Nananadya ata tong tadhanang to eh.

“Oo na, sasama na nga diba? Ano pang pinuputok-putok ng butshi mo?!” Inis na tugon niya dito.

“Ayon, oh! Close deal na iyon, huh! Wala nang bawian. Pupunta tayong lahat sa bar mamaya at walang magpa-pass. Tara na at baka mahuli pa tayo sa training malintikan pa tayo kay coach.” Maligayang sabi ng lalaki matangkad at sumunod naman silang lahat. Kinabahan ako nang biglang napatingin sa gawi ko si Darren at lumapit.

Nahuli niya ba ako?

Shit! My heart is beating so fast as he walk towards me. Anong gagawin ko? Hindi pa ako ready na makita niya ako, lalong lalo na sa sitwasyong ito. Mariin kong pinikit ang mga mata ko at mas siniksik ang sarili sa malaking trash can. Narinig kong bumukas ang trash can at muling sumirado, nakahinga ako ng maluwag nang makita kong naglakad na siya palayo.

May tinapon lang pala. Akala nahuli na niya ako.

Hay nako! Muntik na ako do’n, ah! I thought he caught me hiding at the back of the trash can, but he didn’t and I’m so happy for that. Tumayo na ako nang masigurong malayo na si Darren at para pumunta sa cafeteria.

Tagaktak ang pawis ko habang hingal na hingal sa harapan ng dalawa kong kaibigan. Their eyes are curious of what happened to me, pero hinayaan muna nila akong kalmahin ang sarili ko.

“Anong nangyari sayo? Bakit parang hinahabol ka ng aso’t hingal na hingal at pawis na pawis ka?” Nathan asked, curiosity is evidence on his eyes. Huminga ako ng malalim at umiling.

“Nothing!” I answered.

Wala naman nangyari kaya wala akong dapat aminin. Pero muntik nang may nangyari, buti nalang talaga at wala. Dahil sa kaba at takot ko na makita si Darren ay tumakbo ako papuntang cafeteria.

Sa gusto kong tumakbo, may angal sila?

Running is a great habit in order for you to exercise your legs and to regulate the flow of your blood properly.

“Nothing? So bet mo lang tumakbo, ganon? Bet mo lang magpapawis? Gaga! Anong akala mo sa amin, uto-uto? Hindi NO! Kaya sabihin mo na sa amin kung ano ang nangyari at bakit ka tumakbo.” Mahabang usal ni Jean. Kahit kailan talaga tong babaeng to parang imbistegador kung umasta. Nakaka-inis din minsa.

I rolled my eyes heavenward as i start explaining what happened.

“May pinagtaguan lang kaya ako napatakbo.” Diritso kong sabi na tila hindi'yon big deal. Kumunot naman ang mga noo nila habang nakatingin sa akin.

Ito na magsisimula na ang interrogation.

“At sino naman ang pinagtataguan mo, aber?” She asked full of doubt. Bakit pa nila tinatanong? Ayaw ko na silang mangusisa tungkol doon, pati kasi ako ay sumasakit ang ulo. Ayaw kong dumagdag pa sila.

Kaya ayaw kong sabihin sa kanila, eh! Alam ko kasing hindi nila ako titigilan.

Bakit ba kasi nagkaroon ako ng tsismosang kaibigan?

“Baata! Sa akin nalang 'yon!” I answered with finality.

Sa pag-uugali ni Jean ay huhukayin at huhuyakin niya ang dahilan ko. At kung sasabihin ko namang si Darren ang pinagtataguan ko ay siguradong pa-prangkahin niya ito. And that's a big NO! Ayaw ko ngang malaman niya na dito ako pumapasok, tapos ibibisto niya ako? Friendship is over na talaga.

Tumango si Nathan habang magkasalubong parin ang kilay ni Jean. I just glare at her and open my idea kung saan kami tatambay mamaya.

“So bar tayo mamaya?” I asked them. Mabilis pa sa alas kwatro ang pag tango ni Nathan kaya umiiling naman si Jean.

Nakalimutan kong lalaki pala tong si Nathan, and boys will always be boys.

“Sure!” malakas na sigaw ni Nathan habang bakas na bakas naman ang excitement sa mukha nito. Kung hindi ko lang siya kilala baka kanina ko pa siya napiktusan. Alam ko namang manglalandi lang siya don.

“Pag bar nga naman ang usapan diba, Nathan? Ang bilis pumayag.” Iling-iling na wika ni Jean kaya napailing narin ako dahil sa tinuran niya. “Pero uuwi muna tayo sa atin, huh! We need to change and dress up properly baka di tayo papasukin pag nakitang naka uniform lang tayo.” She added habang inaayos ang laman ng bag niya.

“Yeah we need to dress up like an adult or twenties in order for us to fit there, baka kasi di tayo papasukin pag nahalata tayo.” I said while shrugging my shoulders.

“Hmm... Tama nga naman. Kailangan ko ring magsuot ng magandang damit which my gorgeous body is barely display. Hahays! kung pwede lang mag topless sa bar ay hindi na ako magsusuot ng damit pang itaas.” Malokong saad ni Nathan. Sabay naming binatukan si Nathan dahil sa kalokohan nito.

Kahit talaga kailan ang lalaking to. Sasakit ang ulo mo sa kalokohan niya.

“Dress up properly Nathan kung ayaw mong ipalapa kita sa mga baklang make up artist ko.” I smiled devilishly habang tinaas baba ang kilay. “Tiyak kikita ako ng malaking pera sayo, pandagdag sa kita ko.” Natawa ako nang tinignan niya ako ng masama.

Bumusangot siya nang pagtawanan namin siya ng sabay ni Jean. Takot rin palang pagpyestahan, eh.

“O-Oo na! Kailangan pa talaga bantaan, eh, no? Parang nagbibiro lang ‘yong tao, eh!” Mabilis niyang sabi kaya mas lalong lumakas ang tawanan namin habang nag-aalburuto naman siya sa sobrang inis.

Wait! Baka magkita kami ni Darren mamaya sa bar. Narinig ko pa naman sa pinag-usapan nilang sa bar din ang punta nila. Damn! No way! I’ll avoid that to happen. Iiwasan kong makita niya ako do'n, kung pwede lang na lumipat kami sa ibang bar nila Nathan at Jean ay gagawin ko para makaiwas lang sa kanya.

Gosh! Na prapraning na naman ako! Bakit ba kasi ang lupit maglaro ng tadhana, eh!

Di naman siguro kami magkikita mamaya. Malaki ang bar at siguradong di kami magkikita don, kung magkataon man na makita ko siya ay iiwasan ko nalang...baka maulit na naman ang nangyari noon.

I can’t hold myself pa naman pag nakainom ako gaya ng nangyari noon. Tsk! I should not think this way. Mamaya nalang ako gagawa ng plano pag nasa bar na kami, for now kailangan kong isipin kung ano ang susuotin ko mamaya.

“So lets go!” Aya ni Nathan.

I nodded “Yeah, para makapagbihis narin tayo, alam niyo namang kailangan ko pang tumakas mamaya.” I sighed.

Ayaw kasi nila mommy, daddy, kuya at ate ko na gumala tuwing gabi. Medyo strict sila sa akin at dahil matigas ang ulo ko ay lagi akong napapagalita. Nasanay narin naman ako. Hindi buo ang araw ko kung hindi nila ako pinapagalitan. Si kuya lang naman talaga ang malapit sa akin at ang iba ay malayo ang loob sa akin. Mommy and daddy love us both, pero alam kong mas mahal nila si ate Samantha at Kuya Henrick kaysa sa akin. Pero ok lang yon sa akin as long as di nila ako pinagtatabuyan.

Funny but I still loved them both.

“Kaya nga diba! So? let's go? Para maaga tayong matapos at makapunta sa bar. Mamayang 7pm hihintayin ka namin ni Jean sa labas ng bahay niyo, Chantal. Ako na ang magdadala ng sasakyan para sa atin, so dont bother.” Nakangiting ani ni Nathan kaya tumango ako at ngumiti.

Ganito talaga si Nathan minsan. Mukha lang yang loko-loko pero sweet naman sa amin. He’s just keeping it by himself pero may pagka-gentleman talaga yan, kung di mo lang kilala ay aakalain mong santo pero nasaloob pala ang kulo.

Well, we named him p***y monster. HAHAHA. Ibat-ibang babae kasi ang girlfriend sa isang linggo. But we...we were just friend! Walang talo talo.

Sabay kaming lumabas ng campus pero nauna akong nagpaalam sa kanila dahil naghihintay na ang sundo ko. I smile at them while muttering something.

“See you later,” i whisper through the wind bago sinirado ang kotse.

I'm damn excited.

Given a chance to explore and live like a normal citizen is quite interesting, gusto ko rin kasing masubukan kung gaano kahirap at kasarap mamuhay bilang isang normal na tao.

I'm not saying that we’re abnormal or what, i just want to experience the life of other people. I want to feel the feeling of being genuinely happy because I got my own salary for the effort I exert. Yung tipong ipagmamalaki ko 'yong sahod na nakuha ko kahit malaki o maliit man yan.

Ewan ko pero naiingit ako sa ibang tao. Some people are free to do everything's they wanted even though they cant get everything they needed... even they cant get their whims as easy as I yan, but the way they enjoy there life it seem that I’m far away from them-- Like their happiness is bigger than mine.

Sa ganon palang ay naiingit na ako. Lalong lalo na pag naiisip kong masasaya ang pamilya nila. Sabi nila ang swerte swerte ko daw dahil ang yaman Ng parents namin, not knowing na hindi naman ang pera at kayamanan ang magpapasaya sa akin.

...I just want to feel be love. Gusto kong maramdaman ang nararamdaman ang pinaparamdan ng parents ko sa kuya at ate ko, nakakaingit kasi.

Yeah! I have everything but there’s such thing I want the most that I can’t get. The love and attention of my parents. I want them to treat me like how they treated my brother and sister. Gusto kong maramdaman na mahal na mahal nila ako, yung tipong araw-araw nilang ipapadama sa akin kung gaanong nag-uumapaw ang pagmamahal nila sa akin. Gusto kong hinahalikan at niyayakap nila ako gaya ng ginagawa nila sa mga kapatid ko.

That all I need. Hindi ko na kailangan ng mga luxurious material, their love and care is what I’m longing for.

I'm lacked of parent love’s and care.

I envy everybody, not only my siblings but everybody. Maybe I have this life like a princess but the truth is I am wearing a crown full of thorn, not a crown with diamond Shimmering around it.

I'm not contented with the life I had, but I need to. I need to accept it and live with it.

I should accept the vanity, wealth, beauty, brain of mine including the treatment of my family to me.

Sabi nga nila,

Acceptance is the stairway to happiness, and contentment is the road to better life.

Magiging masaya rin naman siguro ako pagdating ng panahon, and I can’t wait for that moment. Kahit matagal ay buong puso ko itong hihintayin.

One hot tear dropped from my eyes. I never felt this way before, being emotional. Hindi ba puwedeng maging masaya nalang ako at maging maligaya sa buhay, hindi gaya ng pinagdadaraanan ko ngayon?

I know everything happens for a reason, so what’s the reason of this struggles and challenges I am facing every night and day?

.

Tama na nga ang drama! Hindi lang naman siguro ako ang may ganitong buhay kaya dapat maging thankful parin ako kahit papaano dahil may pamilya parin ako. Hindi gaya ng iba ay ulila ng lubos. Marami din namang nagmamahal sa akin, kailangan ko pang matutunang makontento para sumaya.

I wiped my tears and sigh heavily. Life is short to be sad and live your life with sorrow, make it happy, better and best living.

Nang makarating na ako sa bahay ay dumiritso ako sa kwarto ko. No one is home to greet me, as usual. Wala pa sina kuya at kasambahay lamang ang nandito ngayon sa bahay.

Another sad moment, going home without someone who warmly welcome you.

I frowned but I still manage to draw a smile on my face. Kahit mag mukhang pilit ang ngiti ko ay wala akong paki-alam, dahil pilit rin naman ang nararamdaman kong kasiyahan.

Lets call it even.

It’s a day of change. Tama na ang drama...maging masaya naman tayo. Let get loud and follow the beat of the music. Kung ganito rin naman pala ang buhay ko edi lulubus-lubusin ko na. I’m gonna break their rule and follow my own rule.

Because at the end of the day I only have myself I can count on. There's no one could help you lift up and shine like a pin the midst ocean. We have only ourselves, and it's remain until our last breath.

Nang matapos na akong magbihis ay ngumiti ako at dahan dahang lumabas ng bahay. Lets enjoy the night, Chantal.

Let's dance and be surrounded by crowds of people.