“A-Amethyst?” Nauutal na tawag sa akin ni Leren, maingat na pumihit ako paharap sa aking likuran. Parang dinurog ang puso ko ng masilayan ko ang nakakawang hitsura ng aking kapatid. Ang dating buhok nito na alaga sa salon ngayon ay basta na lang yata ipinusod ng hindi man lang sinusuklay.
Pudpôd na rin ang mahaba nitong mga kuko na noon ay nakukulayan ng mamahaling cutix. Maging ang mga labi niya ay namumutla na at mukhang pa itong may iniindang sakit.
“A-Ate Leren?” Ito ang tanging nasambit ko sa kalagitnaan ng pagkagulat ko. Kahit na hindi naging maganda ang pinagsamahan namin nito ay wala akong iniinda na anumang sama ng loob para sa sa aking kapatid. Ni minsan ay hindi ako nagtanim ng galit sa kanya, siya na lang kasi ang nag-iisang pamilya ko.
Masakit para sa akin na makita siya
