Damon POV
Pag-upo ko sa mesa ko, kinuha ko ang phone ko. Matagal akong nakatitig sa screen bago nag-type. Hindi ako sanay sa ganito, sa pag-iisip kung tama ba ang sasabihin ko, o kung ano ang mararamdaman niya.
Sa huli, pinili ko ang pinakasimple.
Damon:
Salamat sa lunch kanina.
Matagal bago dumating ang reply. Hindi ako nainip, sanay akong maghintay ngayon.
Amara:
Walang anuman.
Maikli. Pero hindi malamig.
Huminga ako nang malalim bago muling nag-type.
Damon:
Okay ka lang ba ngayon?
Ilang segundo. Isang minuto. Ramdam ko ang kaba kahit wala naman akong hinahabol na deal.
Amara:
Oo. Ikaw?
Napangiti ako. Hindi ko inaasahan na tatanungin niya rin ako.
Damon:
Okay lang. Mas maayos ang araw ko kanina.
Hindi ko na dinagdagan. Ayokong pilitin. Ayokong masira ang kung anong nabu
