chapter 4
987 Words
Sa malimit na liwanag ng gabi sa Italy, muling nabuhay ang dating anyo ni Alejandro. ang lalaking kinahuhumalingan ng marami ngunit walang pinaninindigan pagdating sa puso.
Ang hangin sa Milan ay malamig, ngunit hindi iyon sapat upang palamigin ang init ng kanyang presensya. Sa bawat hakbang niya sa marmol na sahig ng isang eksklusibong club, tila ba lahat ng mata ay napapako sa kanya. Nakaayos ang kanyang buhok, suot ang mamahaling suit na perpektong bumabagay sa kanyang tindig. Ngunit higit sa lahat, ang kanyang mga matang mapang-akit, puno ng lihim. ang siyang tunay na sandata niya.
Hindi na bago kay Alejandro ang ganitong eksena.
Sa loob ng club, mabilis siyang napalibutan ng mga babae. May mga ngumiti, may mga nagkunwaring walang pakialam, at may mga diretsahang lumapit. Sanay na siya sa ganitong atensyon. isang bagay na hindi niya tinatanggihan, bagkus ay sinasakyan pa.
“Sei nuovo qui? ”Tanong ng isang babae habang marahang hinahaplos ang braso niya.
Ngumiti si Alejandro, iyong ngiting kayang magpahinto ng oras. “For tonight… maybe.”
Hindi na kailangan ng mahabang usapan. Isang tingin, isang ngiti, at sapat na iyon upang mahulog ang loob ng kahit sino. Ngunit para kay Alejandro, lahat ng iyon ay laro lamang.
Isang laro na matagal na niyang kinasanayan.
Lumipas ang oras, at natagpuan niya ang sarili sa balkonahe ng club kasama ang babae. Tahimik ang paligid, tanging ang tunog ng musika mula sa loob at ang mahinang ihip ng hangin ang kanilang kasama.
“Hindi ka ba napapagod? ”Tanong ng babae, bahagyang nagtataka. “Parang sanay ka na sa ganito.”
Saglit na natahimik si Alejandro. Hindi siya sanay na tinatanong ng ganito. Kadalasan, hinahayaan lamang siyang maging kung sino siya.
“Pagod? ” mahinang ulit niya, tila pinag-iisipan ang sagot. “Hindi. Masasanay ka rin.”
Ngunit sa likod ng kanyang mga salita, may bahid ng katotohanan na pilit niyang itinatago. isang uri ng pagod na hindi niya kayang aminin.
Pagod sa paulit-ulit na eksena.
Pagod sa mga panandaliang koneksyon.
Pagod sa pagiging Alejandro na kilala ng lahat.
Ngunit bago pa man niya masyadong mapag-isipan iyon, ngumiti siyang muli. ang maskarang matagal na niyang suot.
“Halika,” sabi niya, inaalok ang kanyang kamay.
Hindi na nagtanong ang babae.
Kinabukasan, nagising si Alejandro sa isang hotel suite na hindi na bago sa kanya. Katabi niya ang babae mula kagabi, mahimbing pa ang tulog.
Dahan-dahan siyang bumangon, tila sanay na sa ganitong eksena. Hindi niya kailangan ng pangalan. Hindi niya kailangan ng alaala.
Para sa kanya, sapat na ang sandali.
Tahimik siyang nagtungo sa bintana at minasdan ang lungsod. Ang Milan sa umaga ay ibang-iba sa Milan sa gabi. Mas tahimik, mas payapa.
Ngunit siya?
Nanatiling magulo.
Kinuha niya ang kanyang telepono, at doon niya nakita ang ilang hindi nabasang mensahe. Ngunit may isang pangalan na tila tumatak sa kanyang paningin.
Luna.
Saglit siyang natigilan.
Hindi niya alam kung bakit, pero sa dami ng babaeng nakilala niya, si Luna ang hindi niya magawang kalimutan. Hindi tulad ng iba, may kakaiba sa kanya. isang bagay na hindi niya maipaliwanag.
Isang bagay na hindi niya makuha.
At marahil, iyon ang dahilan kung bakit lalo siyang nahuhumaling.
Ngunit mabilis niyang inalis ang iniisip na iyon. Hindi siya dapat magpadala sa ganoong pakiramdam.
Hindi iyon ang estilo niya.
Ibinalik niya ang telepono sa mesa at muling sinuot ang kanyang maskara.
Sa mga sumunod na araw, patuloy ang buhay ni Alejandro sa Italy.
Iba’t ibang babae.
Iba’t ibang lugar.
Iba’t ibang kwento.
Ngunit iisa ang katapusan.
Panandalian.
Sa isang café sa Florence, muli siyang nakipagkita sa isa na namang babae. Isa siyang artist. malikhain, tahimik, at kakaiba sa mga nakasanayan niya.
“Alam mo,” sabi nito habang pinagmamasdan siya, “hindi ka mukhang masaya.”
Napangiti si Alejandro. “Mukha bang kailangan kong maging masaya? ”
“Hindi,” sagot nito. “Pero mukhang may tinatakbuhan ka.”
Sa pagkakataong iyon, hindi agad nakasagot si Alejandro.
Parang may tumama sa kanya. isang katotohanang matagal na niyang iniiwasan.
Ngunit tulad ng dati, pinili niyang takasan iyon.
“Siguro,” sabi niya, “ganyan lang talaga ako.”
Hindi na siya kinontra ang babae. Sa halip, ngumiti lamang ito. isang ngiting tila may alam na hindi niya masabi.
Habang lumilipas ang panahon, mas lalong lumalalim ang pagiging womanizer ni Alejandro.
Mas naging mapangahas.
Mas naging malamig.
Mas naging walang pakialam.
Ngunit sa bawat gabi na natatapos, may isang bagay na hindi niya matakasan.
Ang pakiramdam ng kawalan.
Isang gabi, habang naglalakad siya mag-isa sa isang makipot na kalye sa Venice, napahinto siya.
Tahimik ang paligid. Walang ingay ng musika. Walang tawanan.
Tanging siya.
At ang sarili niyang mga iniisip.
Doon niya muling naalala si Luna.
Ang paraan ng pagtingin nito sa kanya.
Hindi tulad ng iba.
walang paghanga, walang pagnanasa.
Kundi isang tanong.
Isang hamon.
“At bakit ba siya? ”bulong niya sa sarili.
Hindi niya alam ang sagot.
Pero alam niya na sa kabila ng lahat ng babaeng nakilala niya, si Luna ang nag-iisang hindi niya malimutan.
At marahil…
Siya rin ang nag-iisang hindi niya kayang paglaruan.
Ngunit imbes na harapin iyon, pinili ni Alejandro na takasan muli ang katotohanan.
Kinabukasan, muli siyang bumalik sa dating gawi.
Mga party.
Mga ngiti.
Mga panandaliang koneksyon.
Ngunit ngayon, may kakaiba na.
Sa bawat ngiti niya, may bahid ng pagdududa.
Sa bawat halik na ibinibigay niya, may kakulangan.
At sa bawat babaeng nakakasama niya, tila hinahanap niya ang isang bagay na wala roon.
Isang bagay na naiwan.
Kay Luna.
Sa dulo ng gabi, muling nag-iisa si Alejandro.
Nakaupo sa gilid ng kanyang kama, hawak ang baso ng alak, at tahimik na nakatingin sa kawalan.
Hindi na niya maikakaila.
Kahit gaano pa karami ang babaeng dumaan sa buhay niya, may isang puwang na hindi mapunan.
At sa unang pagkakataon…
Naramdaman niya ang takot.
Takot na baka sa kabila ng lahat ng kanyang tinakbuhan, sa huli ay walang matira.
Walang tunay.
Walang totoo.
- Writer
