chapter 5
926 Words
Mahaba ang biyahe pabalik ng Pilipinas, pero mas mahaba ang tahimik na laban sa loob ko.
Habang nakasandal ako sa bintana ng eroplano, pinagmamasdan ko ang mga ulap na tila walang pakialam sa bigat ng dibdib ko. Ilang oras na lang, makakabalik na ako sa lugar na dati kong tinawag na tahanan. Pilipinas. Ang bansang iniwan ko nang buo pa ako… at ang babalikan kong ngayon ay pilit nang binubuo ang sarili.
Napapikit ako sandali.
At doon, sa dilim ng aking isipan, muli na namang sumulpot ang alaala niya.
Si Alejandro.
Ang pangalan pa lang niya ay parang kutsilyong dahan-dahang hinihiwa ang puso ko. Ang bawat alaala namin. Ang mga tingin niya, ang paraan ng paghawak niya sa akin, ng gabing iyon na akala ko ay simula ng isang bagay na totoo. Lahat iyon ay bumalik na parang bangungot na ayaw akong pakawalan.
Mariin kong kinuyom ang aking kamao.
"Hindi na," bulong ko sa sarili ko. "Hindi na kita aalalahanin."
Pinilit kong baguhin ang takbo ng isip ko. Hindi na ako ang Luna na iniwan niya sa Italy. Hindi na ako ang babaeng umasa. Hindi na ako ang babaeng basta na lang maniniwala.
Isa na akong estranghero sa sarili ko.
Paglapag ng eroplano, sinalubong ako ng mainit na hangin ng Pilipinas. Ibang-iba sa malamig na simoy ng Italy. Parang yakap ito ng isang matagal ko nang kaibigan. pamilyar, pero may halong sakit.
Huminga ako nang malalim.
"Nandito na ako," mahina kong sabi.
Habang naglalakad ako palabas ng airport, ramdam ko ang bawat hakbang ko na tila may kasamang bigat. Para bang bawat segundo ay pinipilit akong bumalik sa nakaraan, pero patuloy akong tinutulak ng sarili ko pasulong.
Paglabas ko, agad kong nakita ang isang pamilyar na mukha.
"Anak!"
Napalingon ako, at doon ko nakita si Mama. nakangiti, pero bakas sa kanyang mga mata ang pag-aalala.
"Mama…" halos pabulong kong sambit bago ako tumakbo papunta sa kanya.
Mahigpit niya akong niyakap, parang ayaw na niya akong pakawalan ulit.
"Miss na miss na kita," sabi niya, bahagyang nanginginig ang boses.
"Ako rin po," sagot ko, pilit na ngumiti kahit ramdam ko ang kirot sa dibdib ko.
Hindi niya alam. Wala siyang ideya kung anong nangyari sa akin sa Italy. At wala akong balak na sabihin.
Dahil doon nagsisimula ang paglimot ko.
Sa loob ng sasakyan, tahimik lang ako habang pinagmamasdan ang mga kalsada. Pareho pa rin matao, magulo, pero buhay na buhay.
"Kamusta ka doon?" tanong ni Mama, sinisilip ako.
Napalunok ako.
"Okay naman po," sagot ko, diretso ang tingin sa bintana.
Isang kasinungalingan.
Pero kinakailangan.
Hindi ko kayang balikan ang bawat detalye. Hindi ko kayang ulitin ang sakit. Mas mabuting ibaon na lang sa limot.
"Sigurado ka ba?" tanong niya ulit.
Ngumiti ako. "Opo. Napagod lang po siguro ako."
Hindi na siya nagtanong pa.
At nagpapasalamat ako doon.
Pagdating namin sa bahay, agad kong naramdaman ang kakaibang katahimikan. Parang ang bawat sulok ay naghihintay sa pagbabalik ko.
Pumasok ako sa kwarto ko.
Nandoon pa rin ang lahat. ang kama ko, ang mga libro, ang mga litrato. Parang walang nagbago.
Pero ako… ibang-iba na.
Dahan-dahan akong umupo sa kama.
At doon, hindi ko na napigilan.
Tumulo ang mga luha ko.
Tahimik. Walang ingay. Walang sigaw.
Pero punong-puno ng sakit.
"Bakit…" bulong ko, nanginginig ang boses.
Bakit nangyari iyon? Bakit niya ginawa sa akin iyon?
Pero kahit anong tanong ko, alam kong wala na akong makukuhang sagot.
Dahil wala na siya.
At kailangan ko nang tanggapin iyon.
Kinabukasan, nagdesisyon akong magsimula ulit.
Maaga akong nagising. Tinanggal ko ang lahat ng dala kong alaala mula sa Italy. mga damit, mga gamit… pati na ang mga bagay na nagpapaalala sa kanya.
Isang kahon ang kinuha ko.
At isa-isa kong inilagay doon ang lahat.
Habang ginagawa ko iyon, bawat gamit ay may kasamang alaala.
Ang damit na sinuot ko noong unang beses kaming nagkita.
Ang hikaw na binili ko habang iniisip siya.
At ang pinaka-masakit
Ang perang iniwan niya.
Napahinto ako.
Tinitigan ko iyon.
Hanggang ngayon, hindi ko pa rin matanggap.
Para bang sa isang iglap, ginawa niya akong isang bagay na kayang bilhin at iwanan.
Mahigpit kong hinawakan ang pera, nanginginig ang kamay ko.
"Ganito lang ba ako para sa'yo?" bulong ko.
Saglit akong napapikit.
At sa pagkakataong iyon, nagdesisyon ako.
Kinuha ko ang pera… at inilagay ko rin sa kahon.
Kasama ng lahat ng alaala niya.
Kasama ng lahat ng sakit.
Lumipas ang mga araw, pilit kong inaayos ang sarili ko.
Nag-apply ako ng trabaho. Nakipagkita sa mga kaibigan. Sinubukan kong ngumiti ulit.
At sa bawat araw na lumilipas, unti-unti kong nararamdaman ang pagbabago.
Hindi na siya ang una kong naiisip paggising.
Hindi na ako umiiyak gabi-gabi.
Hindi na ganoon kasakit.
Pero hindi ibig sabihin noon ay wala na.
Nandiyan pa rin.
Tahimik. Nakatago.
Isang gabi, habang nakaupo ako sa veranda, pinagmamasdan ang mga bituin, napangiti ako ng bahagya.
"Ang tanga mo, Luna," sabi ko sa sarili ko.
Tanga dahil umasa.
Tanga dahil naniwala.
Pero hindi na ako galit sa sarili ko.
Dahil minahal ko lang.
At walang mali doon.
Ang mali… ay ang taong hindi marunong pahalagahan iyon.
Huminga ako nang malalim.
At sa wakas, nasabi ko rin sa sarili ko.
"Tapos na."
Hindi dahil nakalimutan ko na siya.
Kundi dahil pinili ko nang hindi na balikan.
Pinili kong magpatuloy.
Pinili kong mahalin ulit ang sarili ko.
Sa gabing iyon, sa unang pagkakataon matapos ang lahat ng nangyari, nakatulog ako nang payapa.
Walang alaala niya.
Walang sakit.
Walang luha.
At sa aking panaginip…
Wala na si Alejandro.
Ako na lang.
Mas matatag.
Mas buo.
At handa nang magsimula ulit.
- Writer
