chapter 6
1264 Words
Luna’s POV
Maagang nagising ang diwa ko kahit hindi pa tuluyang sumisikat ang araw. Tahimik ang buong bahay, at tanging mahihinang huni ng mga ibon mula sa labas ang maririnig. Nakahiga lang ako, nakatitig sa kisame, pinapakinggan ang sarili kong paghinga. mabagal, kontrolado, at sa wakas… hindi na mabigat.
Ilang linggo na ang lumipas mula nang bumalik ako sa Pilipinas. Ilang linggo na rin mula nang piliin kong ibaon sa limot ang lahat ng nangyari sa Italy. Hindi naging madali ang proseso. Sa bawat gabi na pinipikit ko ang mga mata ko, may mga alaala pa ring pilit sumisingit—mga tingin, mga salitang hindi na mababawi, at mga haplos na hindi ko na dapat alalahanin.
Pero ngayon, iba na.
Hindi man tuluyang nawawala ang sakit, natutunan ko na kung paano ito dalhin.
Dahan-dahan akong bumangon mula sa kama at inayos ang kumot. Nang buksan ko ang pinto, agad akong sinalubong ng pamilyar na amoy ng bagong lutong pandesal at mainit na kape. Isang simpleng bagay, pero sapat para magbigay ng kakaibang ginhawa sa dibdib ko.
“Gising ka na pala, anak,” bati ni Mama mula sa kusina, habang abala sa paglalagay ng itlog sa plato.
“Good morning, Ma,” sagot ko, pilit pinapalakas ang boses ko.
Ngumiti siya at nilapitan ako, saka marahang hinaplos ang buhok ko. “Mas maaga ka na ulit gumigising. Mukhang bumabalik ka na sa dati.”
Napangiti ako, pero may kaunting kirot pa rin sa puso ko. “Hindi na siguro sa dati, Ma. Mas okay na version na siguro ng sarili ko.”
Tumingin siya sa akin, tila sinusuri ang bawat salita ko. “Basta ang mahalaga, nakikita kitang lumalaban ulit.”
Tumango ako.
At oo lumalaban na nga ako.
Pagkatapos mag-almusal, naghanda ako para sa araw na iyon. Pinili ko ang isang simpleng puting blouse at itim na slacks. Hindi ako naglagay ng sobrang make-up. kaunting pulbos at lip tint lang. Gusto kong makita ang tunay na ako sa salamin.
At nang humarap ako rito, sandali akong napahinto.
Hindi na ako yung Luna na umalis papuntang Italy na puno ng pangarap at inosenteng paniniwala sa pag-ibig.
Pero hindi rin ako yung Luna na umuwi na wasak.
Ako ngayon ay isang bersyon na dumaan sa sakit… pero hindi nagpatalo.
“Handa ka na,” bulong ko sa sarili ko.
Paglabas ko ng bahay, agad kong nakita si Carla na nakasandal sa gate, naka-cross ang mga braso at may pilyang ngiti sa labi.
“Grabe ka talaga,” bungad niya. “Uuwi ka ng Pilipinas tapos hindi mo man lang ako sasabihan? ”
Napangiti ako. “Gusto ko lang ng tahimik na pagbalik.”
“Eh ngayon? Ready ka na magpakita sa mundo? ”tanong niya.
Tumango ako. “Oo. Kailangan na.”
Hinila niya ako papunta sa tricycle. “Sakto, sasamahan kita. Hindi ka pwedeng mag-job hunting nang mag-isa. Baka umatras ka pa.”
Napatawa ako. “Hindi na ako aatras.”
At sa pagkakataong iyon, alam kong totoo ang sinabi ko.
Unang pinuntahan namin ang isang kumpanya na naghahanap ng administrative assistant. Hawak ko ang resume ko habang naghihintay sa reception area. Ramdam ko ang kaba yung pamilyar na pakiramdam ng takot na baka hindi ako sapat.
“Relax ka lang,” bulong ni Carla habang katabi ko. “Hindi ka nila kakainin.”
Huminga ako nang malalim. “Kaya ko ‘to.”
Tinawag ang pangalan ko, at doon nagsimula ang unang hakbang ko sa bagong buhay.
Sa loob ng interview room, sinalubong ako ng dalawang HR personnel. Maayos ang tono nila, pero ramdam ko pa rin ang pressure.
“Tell us something about yourself,” panimula nila.
Saglit akong napaisip.
Dati, sasabihin ko ang mga pangarap ko. Ang mga plano ko. Ang mga gusto kong marating.
Pero ngayon…
“I’m someone who learned how to start over,” sagot ko. “I may not have a perfect journey, but I’ve grown stronger because of it.”
Napansin kong nagbago ang ekspresyon nila tila naging mas interesado.
At doon ko na-realize…
Hindi ko kailangang itago ang pinagdaanan ko.
Dahil iyon ang naghubog sa akin.
Paglabas ko ng opisina, napabuntong-hininga ako.
“Kamusta? ”tanong ni Carla agad.
“Hindi ko alam,” sagot ko. “Pero… parang naging totoo ako doon.”
Ngumiti siya. “Yun ang importante.”
Naglakad pa kami papunta sa iba pang kumpanya. Ilang resume pa ang naipasa ko, ilang interview pa ang dinaanan ko. Nakakapagod, pero bawat hakbang ay parang may binubuo sa loob ko. isang bagong Luna na hindi na natatakot sumubok.
Bandang hapon, nagpasya kaming magpahinga sa isang maliit na café. Tahimik ang lugar, may soft music sa background.
“Alam mo,” sabi ni Carla habang umiinom ng iced coffee, “ibang-iba ka na talaga.”
Tumingin ako sa kanya. “Masama ba ‘yon? ”
Umiling siya. “Hindi. Mas matatag ka na ngayon. Dati kasi, parang ibinibigay mo lahat ng sarili mo sa iba.”
Napatahimik ako.
“Tama ka,” sagot ko. “Pero ngayon, gusto ko munang ibalik sa sarili ko yung nawala.”
Pag-uwi ko ng bahay, sinalubong ako ng yakap ni Mama.
“Pagod ka? ”tanong niya.
“Medyo. Pero masaya,” sagot ko.
At hindi iyon pilit.
Sa unang pagkakataon, nararamdaman kong may direksyon ulit ang buhay ko.
Kinagabihan, habang nakahiga ako sa kama, hawak ang cellphone ko, napansin ko ang mga notifications. Mga kaibigan, kamag-anak, lahat nangangamusta.
Isa-isa ko silang sinagot hanggang sa mapunta ako sa isang pangalan.
Isang pangalan na minsan kong minahal.
Nanlalamig ang mga kamay ko habang tinititigan iyon.
Pero imbes na masaktan, napangiti ako ng bahagya.
“Salamat,” bulong ko, kahit hindi niya maririnig.
Salamat sa sakit.
Dahil kung hindi dahil doon, hindi ko matutunang piliin ang sarili ko.
At sa isang simpleng galaw, dinelete ko ang buong conversation.
Hindi dahil galit ako.
Kundi dahil tapos na ako.
Sumunod na mga araw, naging routine ko na ang pag-aapply. May mga araw na okay, may mga araw na hindi. May mga rejection, may mga pagkakataong pinagdududahan ko ang sarili ko.
Pero hindi na ako bumabalik sa dati.
Hindi na ako sumusuko agad.
Isang umaga, habang nag-aalmusal kami, tumunog ang cellphone ko.
Unknown number.
“Hello? ” sagot ko.
“Good morning, Miss Luna. We’re happy to inform you that you are shortlisted for the position.”
Napahinto ako.
“Talaga po? ”
“Yes. Please come tomorrow for the final interview.”
Pagkababa ko ng tawag, hindi ko napigilang mapangiti nang malaki.
“Ma! May final interview ako! ”
Agad niya akong niyakap. “Alam ko, kaya mo ‘yan.”
Kinabukasan, mas maaga akong naghanda. Mas maayos. Mas kalmado.
Habang nakaharap sa salamin, tinitigan ko ang sarili ko.
Hindi na ako yung babaeng iniwan.
Ako na yung babaeng bumangon.
Sa final interview, mas naging kumpiyansa ako. Sinagot ko ang bawat tanong nang buong puso.
At sa bawat salita ko, nararamdaman kong buo na ulit ako.
Paglabas ko ng building, huminga ako nang malalim.
Hindi ko pa alam ang resulta.
Pero sigurado ako sa isang bagay.
Nahanap ko na ulit ang sarili ko.
Sa gabing iyon, nakaupo ako sa labas ng bahay, nakatingin sa langit.
Tahimik. Payapa.
“Proud ako sa’yo,” sabi ni Mama habang umuupo sa tabi ko.
Ngumiti ako. “Salamat, Ma.”
“At tandaan mo… hindi mo kailangang maging perpekto para maging masaya.”
Tumango ako.
Sa ilalim ng malamig na hangin, napapikit ako.
Ito na ang bagong simula ko.
Hindi is perfect.
Hindi madali.
Pero totoo.
At sa pagkakataong ito…
Sarili ko na ang pipiliin ko.
- Writer
