Albana’s POV
Nanatili ako sa kinatatayuan ko. Tinatawagan ko ang numeto ni Farris pero hindi siya sumagot.
Lumipas ang ilang minuto ay agad ko na namang nakita si Farris sa labas ng hall. Pumunta ako sa kaniyang gawi at tumabi rito.
Aalis sana siya pero hinawakan ko ang kamay niya. May kung anong kilabot akong naramdaman nang dumikit ang balat namin sa isa’t isa.
“Hindi ka na puwedeng umalis pa, Farris,” sabi ko sa kaniya.
Kumunot ang noo niya at tinitigan ako nang napakatalim. Napalunok ako nang nilapit niya ang mukha niya sa akin.
“You cannot stop me from what I want to do,” sabi niya.
Naging sapat na dahilan ang tono niya sa pag-bigkas ng mga salitang ‘yon para kilabutan ako. Kusa na ring kumalas ang kamay ko mula sa kaniya.
Hindi ko magawang ihakbang ang mga paa ko para
