Infernus : The Devil Has Risen

Chapter 6

"YOUR HOUSE is big, no it's humongous!"

Napailing ako nang marinig ang komento ni Sythe nang mapasok siya sa aking bahay. Sabay kaming nagpalinga-linga sa kabuuan ng aking bahay. Ngayon lang muli ako nakabalik rito makalipas ang limang taon. I am hiding in one of my private beach house to avoid any demons that has any relation with my father, Morana, and Cozbi.

"Maaari mong gamitin ang silid na nasa ikalawang palapag kung nais mo manatili rito," sabi ko saka siya tinalikuran.

I ascended to my room that is located on the third floor. Akmang papasok ako sa aking silid nang mahagilap ng aking paningin ang litrato naming dalawa ni Morana. Ang larawan na siyang dahilan kaya muli ko siyang naalala. Huminga ako ng malalim at pinigilan ang sarili ko na makaramdam ng lungkot. Hinawakan ko ang seradura ng pinto saka pumasok.

"You're home," he said. I was a little bit surprised after seeing Dolion comfortably sitting on the edges of my bed. He was wearing my worn out jeans and shirt, so I guess he has been here for awhile.

Dolion is my father's right-hand man. He is also a devil, a deceiver.

"What are you doing here, Dolion?"

"I am just visiting my favorite human. How are you kid?"

He is asking me when he already know what my answer is. I can sense that he is trying to deceive me, which made me made.

"Umalis ka sa tahanan ko habang nagtitimpi pa ako sa iyo," halos pabulong kong saad. Subali't nagpatuloy siya sa kanyang ginagawa hanggang sa tuluyan na akong mainis. Tinaas ko ang aking kanang kamay at akmang susuntukin siya nang maglaho siya at lumitaw sa taas ng aking higaan. He was grinning at me like he totally get what he wants.

"Chill, Cessair." He raised both of his arms like he is surrendering, but he was still grinning and cackling at the same time. Was he trying to annoy me?

Hindi ko na lang siya pinansin dahil ayaw kong magalit. Kahit na nariyan siya ay hinubad ko ang suot kong damit at walang saplot na naglakad patungo sa banyo upang maligo.

He started laughing like I am entertaining him. He's a total idiot for making fun of me. Mas lalong lumakas ang tawa niya ngunit natigilan din na siyang ipinagtaka ko. Bigla siyang lumitaw sa aking harapan kaya naman nabasa rin ang suot niyang damit.

"Get out," mahinahon kong utos. Umiling siya kaya nagsalubong ang aking kilay. Tinapunan ko siya ng masamang tingin at binato ang hawak akong sabon sa kanyang mukha.

"Get out!"

But he remained seated, he didn't even try to divert his gaze on me.

"Get ou—" naputol ang tangka kong pagsigaw nang dumagan siya sa akin upang takpan ang aking bibig.

"Shh, don't make a noise. Or your father will kill me."

I am just staring at him, wondering why he said those words. Few seconds later, I heard some fainted footsteps, coming back and forth. I guess my father is really here. Hinawakan ko ang balikat ni Dolion saka siya tinulak paalis sa aking ibabaw at tinapik ang kamay niyang nakahawak sa bibig ko. Hinablot ko ang tuwalya na nakalagay sa lababo saka binalot sa aking bewang upang takpan ang aking p*********i. Lumabas ako sa banyo at tama nga si Dolion, narito ang aking ama.

"What can I do for you?" tanong ko. Ni hindi humarap sa akin si Jabez. Nanatili siyang nakaharap sa bintana at tinatanaw ang Great Basin Bristlecone Pine. Isa ito sa pinakamatandang puno sa mundo.

"Bumisita lang ako upang makita ang iyong lagay. Nag-aalala ako na baka nagmumukmok ka pa rin sa isang tabi dahil sa pagkawala ng babae na iyong iniibig."

He suddenly turn around to face me and I did not expect to see that he was wearing an eye patch on his right eye. There's also a scar on his chin.

"What happened to your face, Jabez?"

Imbes na sagutin ang tanong ko ay nawala na lang siya bigla. Napapailing na sinuklay ko ang basa kong buhok gamit ang aking mahahabang daliri.

Ano kaya ang nangyari sa kanya at naging ganoon ang kanyang mukha? Ngunit kahit na tanungin ko ang aking sarili ay hindi ko pa rin makukuha ang sagot na nais kong marinig.

The door in the bathroom made a creaking sound when Dolion slowly opened it while checking if my father was still around. Now I wonder what happened between the two of them. Noon naman ay halos hindi sila mapaghiwalay, ngunit ngayon ay nagtatago si Dolion.

It's either Dolion made a mistake or they are plotting something against me. Maybe it is the latter. Dolion will never betray Jabez.

"Wala na ba siya?" mahinang tanong niya sa akin.

Tinitigan ko siya sa loob ng ilang segundo at nagkibit balikat bago humarap sa salamin at nilabas ang aking pakpak. Hindi nakaligtas sa aking paningin ang paglaki ng kanyang mga mata dahil sa gulat.

"You're a devil!" He pointed his finger at me while pretending to be surprised.

"Don't act like as if you didn't know 'bout it. You've been following me under my father's order."

Natawa na lang si Dolion saka hinawi ang kanyang buhok na tumatabing sa kanyang mukha.

"I'm leaving," aniya makalipas ang ilang minutong katahimikan. I shrugged my shoulder and continued to admire my wings. A cold air touch my bare back and when I look at the mirror, Dolion had already left.

THE RAIN is heavily pouring in the southeast part of Sebero and the evil spirits are out there, trying to look for another body who has a weak soul that they can use.

I'm sitting on a rocking chair that is made out of bamboo. My left hand is holding a plastic cup that has a liquor similar to a coffee.

"Dolion, it's been three months since we last see each other," Satana said.

Satana is a human that I saved in a boat that was travelling to another country. Binibenta nila ang mga babae na nasa edad lima pataas. Humans are much worst than evil spirits.

"I just went to visit an old friend, my child."

I treat Satana as my own daughter because she reminds me of my sister who was sent to the Underworld because she killed a human. Hindi ko nga alam kung bakit ang kapatid ko ang naparusahan at hindi ang tao na pinagtangkaang paslangin ang aking ama.

My father is a human and my mom's is a demon. My mom was also a deceiver like me.

"Dolion? Can I go out? I want to see some humans."

Binaling ko ang tingin kay Satana, ang maamo niyang mukha ay maaliwalas habang nakatitig sa akin at hinihintay ang magiging sagot ko, ngunit nang makita ang pilat sa kanyang leeg ay agad na nagdilim ang aking paningin.

"They're just going to hurt you, Satana. You better stay away from them." Before she could say anything, I stood up and vanished. I'm not going to let her leave this place to see those creatures who tried to made her life miserable.

NAIWAN AKONG nakatulala sa kahanginan nang iwan ako ni Dolion. Ni hindi manlang siya tumagal sa bahay, naghanda pa naman ako ng paborito niyang pagkain.

"I just want to be surrounded by people," malungkot na sabi ko sa likod ng aking isipan. Bagsak ang balikat na naglakad papasok sa aking silid at umupo sa gilid ng aking higaan. Inabot ko ang malaking stuffed toy na regalo sa akin ni Dolion nang ika-sampong kaarawan ko. Ito ang paborito ko sapagkat ito ang kauna-unahang regalo na natanggap ko.

My parents never treated me well. My father was hitting me everytime I made a single mistake and my mother is always mad at me, saying that I wasn't her daughter. Imagine the pain that I am dealing since I'm young. They even traded me for a small amount of money.

Pero kahit minsan ay hindi ako nagtanim ng sama ng loob sa kanila.

Pinahid ko ang luha na tumulo sa aking pisngi at nagpasyang linisan ang silid ni Dolion. Wala naman akong ibang gagawin sa pamamahay na ito kundi ang magluto, maglinis, at aliwin ang aking sarili dahil wala akong makasama. Dolion is a strict person, he doesn't want anyone to see or touch me. Nang minsan nga ay may naligaw na lalaki sa lugar na ito.

Naabutan ni Dolion na hinawakan ng lalaki ang aking kamay kaya naman nagalit siya. That was the first that I saw him get mad. Lagi kasi siyang nakangiti o kaya ay walang imik. Napapailing na lang ako sa tuwing naaalala ko kung paano niya kaladkarin ang lalaki paalis sa aking paningin.

Nang buksan ko ang pinto sa kanyang silid ay namilog ang aking mata dahil malinis ang kanyang kwarto at walang kahit na anong kalat. Subali't isang bagay ang nakakuha ng aking pansin.

Iyon ay ang nagkalat na pulang sobre sa taas ng kanyang higaan. Dala ng kuryosidad ay naglakad ako palapit sa kanyang kama at pinulot ang isang sobre na nakapangalan kay Cessair.

Kunot-noong binuksan ko iyon at nakita ko ang litrato ng lalaki na may magandang ngiti, nakaakbay siya sa babae na walang emosyon ang mga mata.

Hindi ko maalis ang tingin ko sa lalaking nasa larawan kaya napahagikhik ako ng tuluyang pumasok sa isip ko ang dahilan kung bakit. For the first time in my life, I feel attracted to a guy... and he's in the picture. I should meet him in person.