Infernus : The Devil Has Risen

Chapter 5

NAKASANDAL ako sa malamig na rehas habang nakatitig sa kawalan. Ni hindi ko maigalaw kahit na ang aking daliri dahil sa labis na panghihina. Nanginginig ang katawan ko sa sobrang gutom. Halos mabaliw na rin ako sa pag-iisip ng paraan upang makaalis sa lugar na ito.

Ilang beses ko na kinausap si Cozbi sa aking panaginip, pati na rin si Cessair. May tiwala ako na ililigtas nila ako sa lugar na ito, subali't nawawalan ako ng pag-asa sa tuwing lumilipas ang araw.

Kinagat ko ang aking dila habang mahigpit na kumapit sa rehas saka marahang inangat ang aking sarili upang muling subukan na sirain ang hawla na aking kinalalagyan. Hindi ko pa rin magawang maglaho dahil may pumipigil sa akin. Nang tuluyan na akong makatayo ay bigla na lamang may sumulpot na kaluluwa sa aking harapan. Nakalutang lang ito sa hangin at nakatitig sa akin. Tiyak akong kilala niya ako dahil sinambit niya ang aking pangalan.

"Morana, kailangan na nating bumalik."

Nabuhayan ako ng loob dahil sa kanyang sinabi. Marahil ay ipinadala siya rito ni Cozbi o ni Cessair upang tulungan akong makatakas sa mabaho, madumi, at madilim na lugar na ito.

"T-tulungan mo 'ko," halos pabulong na sabi ko. Bahagyang lumapit siya sa direksyon ko at nagtangkang pumasok sa aking katawan subali't tumilapon siya at naglaho na parang isang bula.

Hindi ko maiwasang mapaluha dahil nahahabag ako sa sarili ko. I'm very desperate to leave this place just to go back to my normal life and I want someone to save me, is it too much to ask for?

Pinahid ko ang luha na tumulo sa aking pisngi at muling tumitig sa kawalan. After zoning out for a few minutes, I notice that something hairy touched my toes and when I look at my feet, I saw a mouse.

Wala sa sarili na napalunok ako. Ilang araw na akong hindi kumakain kaya naman kahit na anong makikita ko ay nais kong kainin, mapawi lang ang aking gutom. Umupo ako ng maayos saka pinagmasdan ang daga hanggang sa makahanap ako ng tamang paraan upang hulihin ito.

Dinilaan ko ang aking labi saka marahang inangat ang kanan kong kamay at hinawakan ang daga. Hinamas ko ang kanyang ulo at mukhang natuwa naman ang daga dahil gumawa ito ng mahinang tunog. Mataba ang daga at tiyak akong magiging sapat na ito para sa akin, subali't hindi kaya ng aking konsensya na paslangin ang walang muwang na hayop para lang maitawid ko ang aking gutom. Kaya naman pinakawalan ko na lang ito at humiga sa maduming sahig bago yakapin ang aking sarili at pinikit ang mga mata ko. Itutulog ko na lamang ang aking gutom dahil baka paggising ko ay may dumating na biyaya para sa'kin.

Hindi ko na nagawang matulog sapagkat narinig ko ang mahihinang yapak na nagmumula sa kaliwang bahagi ng madilim na lugar na ito. I hurriedly stood up to see who is walking towards me and I saw a beautiful woman who was carrying a large tray full of delicious foods.

Batid ko na ang dala niya ay para sa akin kaya hindi ko mapigilan ang sarili ko na ngumiti ng matamis.

"Stop smiling," aniya sa malamig na tinig. She even glared at me and irritatedly clicked her tongue.

Subali't hindi ko magawang alisin ang ngiti sa labi ko. Binuksan niya ng hawla at padabog na nilapag ang tray sa sahig at binalingan ako ng tingin.

"Eat," she demanded. Agad na lumuhod ako sa harapan ng tray. I took a handful of rice to my mouth and munch it like it's my last day on this world. Halos mabulunan na ako sa pagmamadali ako. Ni hindi ko na malasahan ang aking kinakain dahil ang tanging nasa isip ko ay kung paano maiibsan ang aking gutom.

IT ONLY took her ten minutes to finish her foods. Hindi siya nag-iwan sa plato kahit isang butil ng kanin, pati ang malaking baso na puno ng tubig ay said na said. Maamong nakatitig siya sa akin nang matapos niyang kumain at tila nagpapasalamat siya sa aking ginawa.

She even smiled at me and giggled. Happiness is visible in the depth of her soulless eyes. That simple gesture made me feel warm for a moment. Nakalimutan ko na masama pala ang aking budhi.

"Salamat," she genuinely said and wave her hand at me.

It is the first time that someone actually thanked me just because I feed them. I suddenly feel guilty and elated at the same time. Yumuko ako upang kunin ang tray saka binitbit iyon palabas sa lugar na ito. I was taken aback after seeing Omisha standing in front of me and stifling a playful smile.

"What?" I asked in a cold voice. She giggled instead of answering me, but before she turn her back on me, she manage to swiftly take the tray away from my hands.

"You're starting to like that woman, Morrigan. Hindi mo iyon maipagkakaila."

Then again, for the second time, I was taken aback by the words that she said. But I grimaced because I know that it isn't true.

I will never like someone who caused them pain.

I HAVE BEEN watching my son since that day happened and I witnessed how he became powerful. I always saw him in front of the mirror and adoring his magnificent pair of wings. Kung dati ay hindi ko tanggap na kagaya ko siya, ngayon naman ay masaya akong makita na hindi niya ginagamit ang kanyang kakayahan upang manamantala ng ibang tao.

He's so much different than me and it makes me happy. The last thing that I want is to see my son ruin his life because of bad choices.

He just got home but I noticed that someone was following him, a guy that was carrying a black cat. He made a new friend and it is a good idea. I don't want him dwelling on the past. My son Cessair should totally forget about that woman named Morana.. She's no good for him, at kahit na ano ang mangyari ay hinding-hindi ko siya magugustuhan para kay Cessair.

Akmang aalis na ako sa aking pinagtataguan nang binaling ni Cessair ang tingin sa aking direksyon kaya natigilan ako. I was expecting for him to smile or greet me but he just ignored me. Too much for my disappoinment.

I teleported back to my place that was hidden on the top of the mountain. The small hut is surrounded by tall and huge trees, a river, and a small garden filled with black and red roses. I snapped my finger to open my door and the extravagant living room welcomed my sight.

"Finally, I could take some rest," I whispered to myself.

Tinapon ko ang aking sarili sa itim na couch at pinikit ang aking mga mata nang sa gayon ay makatulog na ako. I was about to fall asleep when I heard a footsteps coming from the window near my head. Hindi ko sana iyon papansinin subali't nakarinig ako ng kakaibanv tunog na parang pinuputol ang sanga ng puno. Nagmamadaling tumayo ako saka lumabas sa aking bahay kahit na inaanatok ako.

My eyes are halfway open and I can barely see what's in front of me because of my blurry vision.

"Jabez, my friend!"

Nagulat ako nang marinig ang matinis na boses ni Dolion. He was on the branches of the tree, cheerfully waving at me with his hands full of black roses that was literally from my garden.

Biglang uminit ang aking dulo dahil pinaghirapan kong itanim ang mga rosaa ngunit pinitas niya lang iyon ng walang kahirap-hirap at pinaglalaruan.

I gave him a dirty look as I tried to calm myself down, but when Sythe saw him smiling at me I lost it. I used my power to teleport my rifle in my right hand and pointed it at him while pulling the trigger.

He disappeared from my sight but my anger remains. Tinapon ko ang hawak na rifle saka isa-isang sinuri ang aking tanim. My brows furrowed in anger after witness how the roses died. Namamatay ang mga ito kapag pinitas ang bulaklak. Isang beses lang mamulaklak ang aking mga tanim. They're not an ordinary roses. Dahil ang mga ito ay ang abo ng babaeng inibig ko.

Roses are the only memories that reminds me of my wife who passed away. A human who accepted me for who I am and made me believe in love. Kaya naman hindi ko matanggap na sinira lang iyon ni Dolion. He knows exactly how I treasured this flowers, but look at what he have done.

I know Dolion, everything he does has a deep reason. Sa tingin ko ay naghahanap siya nang gulo kaya ginawa niya ito sa akin. I feel betrayed.

Sinubukan kong buhayin ang namatay na rosas ngunit hindi ko nagawa dahil hindi na iyon sakop ng aking kapangyarihan. Maybe I should ask some devil who can restore the beauty of my garden that Dolion ruined. Nakakalungkot lang na hindi makikita ni Cessair ang bulaklak na paborito ng kanyang ina.

I bit my lower lip to stop myself from crying. Akmang tatayo ako upang umalis nang makita ko ang kulay pulang sobre na nasa ilalim ng puno. Base on the signature on the upper corner of the envelope, this is from Dolion. I slowly opened the envelope to see what's inside but I saw a picture of a baby that was smiling genuinely.

"Who's this?"