I'VE BEEN walking in the middle of the street for about two hours and Sythe was still following me. I'm already irritated, he's been with me for a couple of days, and I swear. Sythe is so annoying, even his cat who has a similar name to my mother. I heave a deep sigh before turning around to face him. I crossed my arms and started eyeing him from head to toe.
"Can you please leave me alone, Sythe? I need to go on my own. So just stay inside my f*****g house, are we clear?" I asked with a hint of irritation. However, Sythe's face remained stoic, he was just looking at me like he didn't comprehend what I just said.
Wala na akong magagawa kaya hinayaan ko na lang siya na sundan ako hanggang sa marating namin ang palengke. Kung kanina ay naiirita ako dahil sunod siya nang sunod, ngayon naman ay naiinis ako dahil bigla siyang nawala at hindi ko na mahagilap.
"Saan ka naman nagpunta, Sythe? Bakit ka umalis?"
Someone tapped my back so I looked back and I saw Sythe cutely waving his hands at me.
"I'm here," he said even his car purred, like saying that it was just fine.
"Bumalik ka na sa bahay."
Kaagad na umiling siya saka nauna pang maglakad kesa sa akin. Napakamot na lang ako ng ulo dahil sa inis. Bakit ba hindi na lang siya sumunod sa aking sinasabi. Sigaw nang sigaw ang nga tindera kaya halos hindi ko na marinig ang sinasabi ni Sythe sa akin. Nasa unahan siya at naipit sa gitna ng maraming tao, napapala ng mga nilalang na ayaw makinig.
He is now waving his hands and mouthing something while pointing someone at my back. My forehead creased as I turn around only to be stabbed by a person who was wearing a red hoodie. Someone purposely bumped me and took something from my pocket.
Hahabulin ko na sana ang sumaksak sa akin nang biglang tumigil ang oras at ang lahat ng tao ay hindi na makagalaw. Tanging kami lang ni Sythe ang malayang nakakagalaw. He ran towards me and lifted the shirt that I'm wearing to check my stabbed wound. I can see the anger in his eyes while checking it the wound is deep.
Hindi ko maunawaan kung bakit ganoon na lang ang pag-aalala niya sa akin kahit na hindi ko naman siya kaanu-ano.
"I know you can heal your wounds, so do it yourself. I'm going to give this human a lesson." Tumayo siya ng tuwid saka naglakad palapit sa dalawang lalaki na nandukot at sumaksak sa akin.
My eyes grew big because of shock after seeing his cat transformed into a sword. An ancient sword that was once used to slay the demon who escaped from the dungeon. Hindi ko alam na si Sythe pala ang nagmamay-ari ng espada na iyon. Marahil ay siya rin ang pumaslang kay Seraphine.
Hinawakan ni Sythe ang kamay ng dalawang lalaki at naglaho na parang isang bula. Nang makaalis sila ay muling tumakbo ang oras kaya naman gumalaw muli ang mga tao sa aming paligid at nagpatuloy sa kani-kanilang ginagawa na tila walang nangyari.
Pinagpatuloy ko na lang ang aking pamamalengke upang makabalik na ako sa bahay at makapagluto ng hapunan. I need to stay up late because I have a lot of unfinished business. Kailangan ko pa rin na mamuhay bilang isang tao upang mas lumago pa ang aking mga negosyo na iniwan pa ng aking pamilya, ang pamilya na siyang umampon sa akin.
Every demon needed a disguise to survive, so do I.
THEIR VOICE echoed inside the room after Sythe hit their back with a whip that has a metal spikes. It was his way of punishing someone who have done terrible things.
"Tama na!"
"Nagmamakaawa po kami!"
"Hindi na mauulit!"
"Magbabago na kami!"
Panay ang iyak ng dalawang lalaki habang nagmamakaawa kay Sythe na sila ay pakawalan. But Sythe acted like he didn't hear anything, he continued to hit their back until they couldn't bear it anymore. The men are now asking Sythe to kill them, to end their misery.
"Patayin mo na lang kami! Hindi na namin kaya!"
Umiiyak ang dalawa habang nagmamakaawa. Puno na ng dugo at sugat ang kanilang likod, pati na rin ang kamay nilang mahigpit na nakagapos. Ang bawat sigaw nila ay puno ng paghihirap.
"Beg," Sythe said in full authority. Muli niyang hinampas ang kanilang likod. Sabay na sumigaw ang dalawa at halos mawalan na ng malay.
Nag-igting ang panga ng binata habang pinagmamasdan ang dalawa na nagtangkang gumawa ng masama laban kay Cessair saka napailing. Hindi niya alam na ito ay magiging parte pa ng kanyang tungkulin, ngunit kailangan niyang gawin upang makuha niya ang kanyang nais. Inalis niya ang taling nakagapos sa kanilang katawan at hinayaan silang nakahandusay sa sahig.
He snapped his fingers twice and everything comes back to normal, well except for the trauma that he had given to the culprits. Maui appeared out of nowhere and has a letter tied on its neck. Sythe already knew where it came from.
He carefully remove the lace on Maui's neck to read the letter. He read it slowly, just trying to memorize every information given to him before crumbling the paper and throwing it on the air. The paper magically vanished in a blink of an eye.
"Time to go back to where I belong," he whispered to himself.
Inayos niya ang nagusot na damit bago maglaho at hinintay ang kanyang pusa na makaupo sa kanyang balikat bago sila bumalik sa orihinal nilang tahanan upang doon pansamantalang mamahinga.
WHILE I'M staring at my reflection in front of the mirror, I noticed that my scar looks hideous, that even me was disgusted by it.
Hindi ko pa nahahanap ang babae na may kagagawan nito, at kung sakali man na magtagpo ang aming landas ay titiyakin kong pagdudusahan niya ang ginawa niya sa'king mukha.
I slowly removed the eye patch that I'm wearing to reveal my eye. She also cursed me and I can only bring my eye back if I manage to find Devon's son to her. She given me a special mission after almost killing me, what a weird woman. I throw away my eye patch in the couch and swiftly take a few steps back, only to notice Dolion sitting on the window while sucking a lollipop. He even waved his hands at me.
"What are you doing here?"
Natawa si Dolion dahil sa aking tanong.
"You should visit your son, Jabez. Baka biglang mawala sa iyo at pagsisisihan mo," aniya saka ngumisi. Hindi ko na magawang tanungin pa si Dolion kung ano ang ibig niyang sabihin dahil bigla na lamang siyang naglaho sa'king harapan.
MY HANDS are busy wiping away the blood on my arms as I walked in the aisle. I throw away the dagger that she was holding on the top of the table upon entering my office. Tinitigan niya ang patalim na may bahid ng dugo saka napailing, lumapit ako sa aking working table at hinila ang swivel chair upang makaupo ako. I'm not sure if Jabez will do what I said.
I attacked him earlier just to tell him to find my nephew. Siya ang may kagagawan kaya nagkaroon ng pilat ang mukha ni Jabez at muntik nang mabulag. Pasalamat nga si Jabez at hindi niya ginamit ang isang daang porsyento ng kanyang lakas, dahil baka ikamatay niya lang ito.
I heard someone knocking the door in my office and I knew it was Omisha because of her thoughts. Kahit malayo ay rinig na rinig ko ang mga bagay na tumatakbo sa kanyang isipan. She forgot to build walls in her mind.
"Come in," may kalakasang sabi ko upang marinig niya. She slowly opened the door and peeked before walking in. May hawak siyang sobre na kulay itim na siyang pinagtataka ko.
"You have a letter. Galing sa ikatlong Divinity. Hindi ko binasa iyan kaya hindi ko alam kung ano ang nakasaad sa liham."
I immediately stood up from my seat to take the letter. It is a different story when it comes to the Divinity's. Nagmamadaling binuksan ko ang sobre upang mabasa ang nilalaman ng liham. Nakakunot ang aking noo habang kinakagat ko ang aking labi. I'm tensed and scared at the same time.
Paano pa kaya kung ang Unang Divinity na ang nagparamdam sa akin. Baka ikamatay ko. I heard the rumors that the First Divinity is the scariest and most powerful among the three of them, but he is gone and nobody knows where he is right now. That is why the second and the third Divinity were in charge to clean up Morana's mess.
Lumalim pa lalo ang gatla sa aking noo nang mabasa ang nakasulat.
"What does it says, Morrigan?" Omisha asked out of curiosity but I wasn't able to answer her question because the letter burned itself and the ashes formed into a human figure.
"I need to go, Omisha. May kailangan lang akong asikasuhin at baka mawala ako nang ilang buwan."
Nagmamadaling lumabas ako sa aking opisina at nakakuyom ang palad na nagtungo sa aking bahay upang mag-empake.