Naiiyak akong pumasok sa eroplano, napatingin ako kay Barbara na kumakaway sa akin. Namalisbis na ang luha ko pagkakita sa kanya. I am still grateful dahil hindi niya ako pinabayaan despite for all the suffering I have been encounter with them. Napapunas ako ng may sabihin siya sa akin. Nangunot ang noo ko dahil hindi ko maintindihan, hindi ko na din kasi marinig hanggang sa akayin na ako ng isang stewardes. Sumulyap pa ako sa kanya at ngumiti bago pumasok na.
Kinuha niya ang hawak kong boarding pass at binasa bago hinatid sa upuang para sa akin. Sinabi ko sa stewardes kung pwede ba akong umupo beside the window na ikinatango niya naman. Inayos ko ang aking sarili at ang bag na dala ko bago umupo. Tumingin ako sa labas at pinagmasdan ito. Napaka gandang pag masdan sana pero hindi ko ma-ap
