“Pipi ba si Celeste?”
Isa iyon sa naririnig kong tanong sa trabaho ni Mama. Mabilis siyang iiling at sasabihing tahimik lang talaga akong bata at hindi mahilig magsalita.
Laging kuryoso sa akin ang mga tao lalo na’t simula noong dinadala ako ni Mama sa bayan kung saan siya nagt-trabaho ay tahimik lamang ako lagi. Malayo ang aking tingin at parang may iniisip akong malalim kaya tulala lamang sa kawalan.
Nahihirapan si Mama dahil sa akin. Nakikita ko ang kanyang paghihirap sa aking mga mata na pilit niyang iniinda. Nagiging pabigat ako sa kanya at hindi iyon ang aking nais.
Nagpatuloy rin ang aking check-up. Naririnig ko lagi ang sinasabi ng Doctor na kung hindi pa ako magsasalita ng ilang buwan ay maaaring maging partially mute na nga ako ng tuluyan. Dahil daw iyon sa emotional
