LUCAS’S POV
Andito ako ngayon sa coffee shop upang puntahan si Trixie, dahil may gusto raw siyang sabihin sa akin.
“Trixie,” bati ko sa kanya.
Pagkalipas ng apat na taon ay ngayon ko lang muli nakita si Trixie. Ako ang tumulong sa kanya nang ma-comatose siya, dahil walang kakayahan ang kanyang pamilya na tugunan ang gastusin niya sa hospital. Kaya lahat ng kanyang bills ay ako ang tumugon.
Ngumiti si Trixie sa akin. ‘‘Lucas, maupo ka.’’ At itinuro niya ang upuan sa katapat niya. Muli siyang tumingin sa akin at nagsalita. “Mabuti naman at pumayag kang makipagkita sa akin, Lucas’’ seryosong pahayag niya.
Tumango ako at umupo sa katapat niya. “Of course, bakit naman hindi kita papaunlakan? After all, ikaw ang naging mata ko ka
