Lies Against Us

I am now looking at the guy who left me in tears five years ago. Sadness. That’s the only thing you can see in his eyes. While me? Hatred. “Luna…” he said as he slowly approached me. Pero bago pa niya ko malapitan, nilagpasan ko na siya. Hindi ako tumakbo, tinalikuran ko lang siya kagaya ng ginawa niya sa akin dati. “Luna, sandali.” he grabbed my wrist and made me face him. “Can we talk? kahit sandali lang.” nagmamakaawang tanong nito. I gave him a half smile. “May pag-uusapan pa ba tayo?” tanong ko sa kanya at tinalikuran ulit siya na naging dahilan kung bakit napabitaw siya sa pagkakahawak sa pulsohan ko. “Alam ko na lahat… tangina baby, alam ko na l-lahat ng nangyari sayo, five years a-ago…” naiiyak na sambit nito. Napangiti naman ako at tumingin sa kanya. “Congrats dahil marunong ka pa lang umalam ng katotohanan.” sabi ko at napangiti naman ito ng mapait. “Pero huli ka na. Di ko na kailangan ang simpatya at iyak mo ngayon.” malamig na tugon ko at tuluyan siyang iniwan. You chose to leave me and believe those lies…