Chapter 16
639 Words
Chapter 16
ZAINNAYA's POV
Nanigas ako ng biglang pagyakap sakin ng kong sino.
"Kyaahhh! Naya I miss you so much!" tili ng babaeng yumakap sakanya pero dahil diko pa naman sya Kilala at nakikita ang kanyang mukha kaya pilit Kong inaalis ang mga brasong naka pulopot sa leeg ko ng bumitaw ito saka ko lang nakita ang mala Anghel nyang mukha habang nakangiti. Napakunot ang noo ko dahil sa pag tawag nya ng aking pangalan pero ako ang niyakap at kinakausap.
" Paumanhin miss! pero hindi ho kita Kilala!" paghingi ko ng pasensya dahil hindi ko talaga sya Kilala pero familiar ang muka nya at ang pagtawag ng aking pangalan, bigla namang nawala ang ngiti nito sakin.
"W-what do y-you mean? That you d-don't know m-me?" nakakunot noo nitong tanong sakin nakita ko rin ang nag babadya nyang mga luha. Kaya para ba akong nataranta o nabigla dahil sa ipinapakita nya.
"Hindi talaga kita Kilala kaya pasensya kana talaga!"
" I'm sorry if I left you that day, I'm sorry because of what my brother did to you. I thought you forgive me because you said it's nothing to you, please! Don't say that you didn't know me!." nakita ko ang pag tulo ng luha sa kanyang mga mata kaya para akong nakaramdam ng sakit na para bang pinipiga ang puso ko ng makita ko syang umiiyak sa harapan ko.
" Miss maupo mona ho kayo! " Inakay ko syang maupo sa kawayan naming upoan at kumuha rin ako ng Isang basong tubig, sa itsura nito ay parang galing sya sa Isang mayamang pamilya kaya pano nya ako nakilala. Napaka Ganda nya ang mga kutis nyang talagang masasabi Kong alagang alaga, ang pananamit nya ay makikita mo na galing talaga sya sa Isang mayamang pamilya and the way he talk talaga namang may kaya at hindi basta - basta lang.
" I don't know what happened to you the past 9 years but if you don't remember me I'm your childhood bestfriend." Isang bata lang ang naalala ko mula sa pagkabata ko na iniwan rin ako, pero hindi ko na maalala ang kanyang mukha dahil narin atah sa katagalan ng panahon at sa pagkawala ng ibang memorya ko, pero hindi ako pweding magkamali na ang pangalan nya at ang pangalan ko ay hindi nagkakalayo at binaliktad lamang.
Pumiyuk ang boses ko at naramdaman ko ang pagtulo ng luha ko dahil sa naalala ko na baka sya nga iyon.
" I-Ikaw ang c-chilhood b-bestfriend k-ko! I-Ikaw s-si Y-yanna—" hindi ko na natapos ang sasabihin ko ng yakapin nya ako bigla, iyak lang namin ang maririnig dito sa bahay namin kaya hinagkan ko rin sya.
" I miss you so much Naya! You know what I brought you something, ang dami ko gift sayo for your birthday, Christmas and New Year. Kahit malayo ako sayo you still my best friend, my buddy, my sister and my favorite person." Lalo akong naluha dahil sya hindi nya ako nakalimutan kahit nalayo na sya sakin pero ako nawala na sya sa memorya ko ang mga alala namin, natatandaan ko lang na may Isa akong childhood bestfriend at hindi ko inaakalang sya pa iyon.
" Ang akala ko kinalimutan mo na ako dahil ako nakalimutan kana nitong isip ko pero hindi ka nakalimutan ng puso ko, nawala ka man sa alala ko pero ramdam ka ng puso ko na ikaw iyong batang naging kakampi ko at sandalan ko noong mga panahong Wala na akong makapitan dahil sa inabanduna na ako ng tunay Kong mga magulang." Hindi ko na napigilan pa ang mga luhang gusto ng kumawala kaya tuloy tuloy ang agus nito. alam nyang apun lang ako nila Inay Carmelita.
"Yeah! I know you're past that you been through but, What do you mean na nawala ang alala mo?" nakanoot nitong tanong sakin
- Writer
