Chapter 17
745 Words
Chapter 17
ZAINNAYA's POV
"3 years ago ng lumuwas kami ng maynila dahil sa gusto akong makita ng Ama ko, alam ko namang inabandona na ako ng ama ko pero bakit gusto pa nya akong makita? Yun ang tanong saking isapan!" Huminga muna ako ng malalim dahil para akong kinakapos.
" Maybe there has a reason why your father wants to see you Naya!"
" Pero he abandoned me, bakit gusto pa nya akong makita!, pero pumunta parin kami kasama ko si Inay Carmelita at attorney Thomas kikitain namin sya sa Isang restaurant kaya duon kami tumungo pero Isang Oras na ang nakalipas wala pa sya hanggang naka received si attorney Thomas na hindi raw makakarating ang ama ko dahil nagka emergency raw ito at umuwi nalang raw kami kaya wala kaming nagawa kundi ang umuwi nalang habang nasa byahe kami nakatulog ako. Nagising ako sa lakas ng busina kaya napaayus ako ng upo, pero sa pag upo ko ay bigla nalang akong nauntog at tumama sa Isang bakal naramdaman ko ang sakit kaya hinawakan ko pa ang ulo ko nakita ko sa palad ko ang maraming dugo at bago pa man ako nawalan ng malaya narinig ko pang tinawag ni inay ang aking pangalan ko at naramdaman ko pang may tumamang patalim sa kaliwa Kong mata duon ako tulayang nawalan ng malay. " Sa pag kukwento ko hindi ko mapigilang umiyak dahil bumabalik ang alalang iyon Kong paano ako sisihin ni ate Jaila sa pagkamatay ng dalawang taong importante samin, si Inay at si attorney Thomas. Yakap yakap ako ni Yanna para akong nanghihina dahil kanina lang bumalik ang alala ko sa pangyayaring iyon tapos iyon din ang dahil Kong bakit ako ang sinisisi ni ate siguro nga ako ang pumatay sa kanila.
" Nang magising ako bumungad sakin ang puro puti kaya inilibot ko ang aking paningin at nakita ko ang dalawang matanda na nakasuot pang kumbinto na kausap ang Isang doctor kaya nagtaka ako at tinanong ang sarili ko Kong bakit ako nandito dahil rin sa nakikita ko ang sarili Kong nakahiga sa hospital bed at may mga aparatong nakakabit sa kamay ko ng makita ako ng dalawang matanda at nong doctor agad silang lumapit sakin, narinig ko nalang ang pagpasalamat nila sa panginoon dahil sa gising na raw ako."
" Nagising ako na wala ng maalala at nang tinanong ko sila kong bakit ako nandito sa hospital pero hindi sila nagsalita, nalaman ko ring sila ang nag alaga sakin ng Isang buwan sina sister Theresa at sister Maria dahil kaibigan sila ni inay, Isang buwan na rin akong tulog. Nang marecharge ako sa hospital sinamahan ako nila sa bahay pero laking gulat ko ng makita ang maraming tao at sinalubong ako ni ate Jaila ng malakas na sampal sinasabi nya ring sana ako nalang ang namatay at hindi ang Inay Carmelita na syang nakaburol, ako ang sinisisi ni ate Jaila dahilan sakin kaya may namatay na importante samin."
"Lumipas ang ilang taon na ako ang sinisisi ni ate Jaila at pinag mamalupitan nya rin ako dahil siguro na ako talaga ang dahilan ng pagkamatay nila. Pero dahil Wala akong maalala sinasabi nilang wala akong kasalanan dahil namatay si Inay Carmelita sa sakit nya sa puso. Kaya ngayon na bumabalik na ang alala ko masasabi Kong kalasanan ko nga." Iyak lang ako ng iyak kaya hinayaan lang ako ni Yanna
" Your also a victim of that accident kaya wala kang kasalanan, naiintindihan ko na kong bakit hindi mo ako nakikilala kanina. But stop crying and stop blaming your self ok!. Because it's not your fault it was also an accident " Para akong batang tumatango tango
" Kailan Ka pala dumating? Sino Kasama mo? Dito kana ba ulit titira?" Sunod sunod Kong tanong
" Vacation for 2 months and I'm with my kuya and his friends! Ikaw ang una Kong pinuntahan dahil miss na miss na kita super!" Napangiti naman ako sa narinig ko
" Asan sila kong ganon?" Ngumiti ito sakin
" Basketball League Tour—" napatayo agad ako ng maalala ko sina Era
" Sh*t" kaya tumayu rin si Yanna at nagtataka sa inasta ko
" Wag mong sabihing hindi ka parin nakaka move on Kay kuya!" nakakunot noong tumingin sakanya dahil sa sinabi nyang hindi pa ako nakaka move on sa kuya nya eh diko nga kilala eh!
" Move on?" natawa sya sa sinabi ko
" Ay! Wala ka palang maalala hahaha" kaya inirapan ko sya.
- Writer
