“Are you sure?” paninigurado ni David.
“Yeah,” sagot ni Anastasia na kausap niya sa kabilang linya. “Samahan mo muna siya.” Narinig niya ang pagbuntong-hininga nito. “Kailangan ka niya ngayon.”
“If you don’t want me to stay here, I can leave.”
“No. It’s really okay for me. Kailangan niya ng karamay ngayon. Alam ko naman na ikaw na lang ang malalapitan niya ngayon. I trust you, David,” sabi nito na ikinangiti niya.
“Thank you for trusting me, baby.” Hindi ito nakasagot.
Napangiti siya lalo. Gusto tuloy niyang makita ngayon ang asawa. Alam niyang namumula na naman ang mukha nito dahil sa tinawag niya dito.
Matagal na din niyang hindi natatawag na baby ang asawa and he kind of miss it.
“I’ll be coming home when she's already feel better. I love you, baby.” Matagal bago ito nakasagot a
