CAPTIVE BILLIONAIRES' MAID

Ang langit ay tila nakikidalamhati sa kapalaran ni Clara. Walang tigil ang pagbuhos ng malakas na ulan, sinasabayan ng matatalim na kidlat na panandaliang nagpapaliwanag sa madilim at mapunong kalsada. Basang-basa na ang kaniyang lumang sapatos, at ang suot niyang kupas na jacket ay hindi na sapat para labanan ang lamig na nanunuot hanggang sa kaniyang mga buto. Ngunit ang panginginig ng kaniyang katawan ay hindi lamang dahil sa bagyo. Ito ay dahil sa dambuhalang istruktura na nakatayo ngayon sa kaniyang harapan—ang Mansyon Alon. Isang nagtataasang wrought-iron gate ang humaharang sa kaniya. Sa likod nito ay ang mansyong gawa sa sementong kulay abo, malalaking bintanang salamin, at disenyong tila isang modernong kastilyo. Pagmamay-ari ito ng pinakamayaman, pinakamaimpluwensya, at pinaka-kinatatakutang pamilya sa buong probinsya. At simula ngayong gabi, pagmamay-ari na rin nila si Clara. “Diyos ko, tulungan niyo po ako,” bulong niya sa hangin. Pinisil niya ang lumang bag na naglalaman ng iilang pirasong damit. Kailangan niya itong gawin. Limang milyong piso ang utang ng kaniyang ama sa mga Alon dahil sa sugal at palpak na negosyo. Kapag hindi siya pumayag na maging stay-in maid nila, ipapakulong ang kaniyang may sakit na ama. Ibinenta niya ang kaniyang kalayaan kapalit ng buhay ng kaniyang pamilya. Isang matandang babae na may dalang malaking payong ang sumalubong sa kaniya mula sa loob ng gate. Pinagbuksan siya nito nang walang imik. “Sumunod ka sa akin. Basang-basa ka na, madudumihan ang sahig ng mansyon,” mataray na utos ng matanda, na nagpakilala bilang Manang Rosa, ang mayordoma ng bahay. Ang Kakaibang Uniporme Pagpasok pa lamang sa loob ng mansyon, halos matumba si Clara sa sobrang pagkamangha. Ang sahig ay gawa sa itim na marmol na kuminang sa ilalim ng naglalakihang crystal chandeliers. Ang mga muwebles ay gawa sa purong mahogany, at ang amoy ng loob ng bahay ay pinaghalong sandalwood, mamahaling alak, at kapangyarihan. Ngunit walang init sa bahay na ito. Ang air conditioning ay napakalakas, na tila sinadyang gawing kasing-lamig ng mga nakatira rito. Dinala siya ni Manang Rosa sa isang maliit na kwarto sa dulo ng pasilyo ng mga kasambahay. Inabutan siya nito ng isang nakatuping tela. “Magbanlaw ka at magpalit. Pagkatapos, dalhin mo ang itim na kape na nakahanda sa kusina papunta sa opisina ni Señorito Dante. Hinihintay ka na niya,” mabilis na bilin ng matanda bago siya tinalikuran. Nang buklatin ni Clara ang tela, napakunot ang kaniyang noo. Isa itong maid's uniform, ngunit hindi ito katulad ng mga nakikita niya sa TV. Ang kulay nito ay maputlang itim, may puting apron, ngunit ang tela ay manipis na silk na halos bumakat ang balat kapag nasinagan ng ilaw. Ang palda ay sobrang ikli, na siguradong aabot sa kalagitnaan ng kaniyang hita kapag isinuot, at ang neckline nito ay hugis-V na naglalantad ng kurbada ng kaniyang dibdib. Namula ang mga pisngi ni Clara. Ito ba talaga ang sinusuot ng mga katulong dito? Ngunit wala siyang magagawa. Wala siyang boses sa bahay na ito. Pagkatapos ng mabilis na paligo, isinuot niya ang uniporme. Dahil sa manipis na tela at sa sobrang lamig ng mansyon, halos manginig siya. Wala rin siyang maisuot na maayos na bra dahil bakat na bakat ito sa nipis ng damit, kaya napilitan siyang hindi na lamang magsuot ng panloob sa itaas. Ang kaniyang mahaba at maitim na buhok ay hinayaan niyang nakalugay habang basa pa ito. Ang Panganay ng mga Alon Nanginginig ang mga kamay ni Clara habang bitbit ang isang pilak na tray na may lamang mainit na kape. Naglakad siya patungo sa ikatlong palapag, kung saan matatagpuan ang opisina ng panganay na si Dante Alon. Ang bawat hakbang niya sa makapal na karpet ay walang tunog, ngunit ang pintig ng kaniyang puso ay parang tambol sa kaniyang pandinig. Nang marating niya ang malaking pintong gawa sa oak wood, huminga siya nang malalim bago kumatok ng tatlong beses. “Pasok,” isang malamig, baritono, at makapangyarihang boses ang umalingawngaw mula sa loob. Ang tunog pa lang ng boses nito ay nagpatayo na ng mga balahibo ni Clara. Binuksan niya ang pinto. Ang opisina ay madilim, naiilawan lamang ng iisang desk lamp at ng liwanag ng kidlat mula sa malaking bintana sa likuran ng lalaki. Nakaupo sa isang malaking leather chair si Dante. Nakasuot ito ng isang mamahaling itim na suit, ngunit ang kurbata nito ay bahagyang maluwag na. Nang mag-angat ito ng tingin mula sa binabasang dokumento, tila tumigil ang pag-ikot ng mundo ni Clara. Si Dante ay may mukha na tila inukit ng mga anghel ngunit may mga matang pagmamay-ari ng isang demonyo. Matatalim ang mga titig nito, kulay tsokolate na may halong panganib. Ang kaniyang panga ay matigas at perpekto, at ang kaniyang malapad na balikat ay nagpapakita ng awtoridad na hindi dapat suwayin. Hindi siya makapagsalita. Nakatayo lang si Clara sa may pinto, halos mabitawan ang tray na hawak. “Balak mo bang tumayo lang diyan buong gabi, o isisilbi mo sa akin ang kape ko?” malamig na tanong ni Dante, ang kaniyang mga mata ay dahan-dahang bumaba mula sa mukha ni Clara patungo sa kaniyang katawan. Napalunok si Clara at mabilis na naglakad palapit sa malaking lamesa. Dahil sa kaba, nanginginig ang kaniyang kamay nang ibaba niya ang tasa. Isang maliit na patak ng mainit na kape ang tumalsik sa ibabaw ng makintab na lamesa. “P-patawad po, Señorito,” mabilis na paumanhin ni Clara. Kumuha siya ng tissue at yumuko para punasan ito. Ngunit iyon ang pinakamalaking pagkakamali niya. Dahil sa pagyuko niya, lalong bumuka ang V-neck ng kaniyang manipis na uniporme. Napasinghap si Clara nang maramdaman niyang tila may nagbabagang apoy na tumutusok sa kaniyang balat. Pag-angat niya ng paningin, nakita niya ang mga mata ni Dante na nakatitig nang diretso sa kaniyang nakalantad na dibdib. Ang malamig na aircon ng kwarto ay nagpatigas sa kaniyang mga u***g, na malinaw na bumabakat sa manipis na silk ng kaniyang damit. Ang Unang Paglapit ng Panganib Tumayo si Dante mula sa kaniyang kinauupuan. Ang kaniyang bawat galaw ay kalkulado, parang isang mabangis na hayop na inii-stalk ang kaniyang biktima. Umatras si Clara, ngunit mabilis na humakbang si Dante at hinarangan siya. Ang amoy ng lalaki ay lalong tumapang sa malapitan—amoy ng cigar, kape, at pabangong may halong musk. Napakatangkad nito, kaya kinailangan pa ni Clara na tumingala para makita ang mukha nito. “Ang pangalan mo ay Clara, hindi ba?” mabagal na tanong ni Dante. Ang boses nito ay sobrang lapit, nagdudulot ng kakaibang kuryente sa tiyan ng dalaga. “O-opo...” garalgal na sagot ni Clara. Biglang inangat ni Dante ang kaniyang kamay. Napapikit si Clara, akala niya ay sasampalin siya dahil sa pagkakamali niya sa kape. Ngunit sa halip na sakit, naramdaman niya ang magaspang at mainit na hinlalaki ni Dante na humaplos sa kaniyang ibabang labi. Napadilat si Clara. Ang mga mata ni Dante ay hindi na malamig; naglalagablab na ito sa isang emosyong hindi maintindihan ni Clara. Pagnanasa? Galit? Gutom? “Limang milyong piso,” bulong ni Dante, habang ang kaniyang hinlalaki ay patuloy na naglalaro sa labi ni Clara, pinipilit itong bumukas nang bahagya. “Iyan ang halaga ng buhay ng ama mo. Limang milyon... at ang ipinambayad niya ay isang probinsyanang hindi man lang marunong magsilbi ng kape.” “B-babayaran ko po ang lahat sa pamamagitan ng pagtatrabaho—” “Pagtatrabaho?” Isang mapanuyang ngisi ang sumilay sa labi ni Dante. Ibinaba niya ang kaniyang kamay mula sa labi ni Clara at hinawakan ang bewang ng dalaga. Sa isang malakas ngunit maingat na hila, idinikit niya ang katawan ni Clara sa kaniyang matigas na dibdib. Halos tumigil ang paghinga ni Clara. Ramdam niya ang init ng katawan ni Dante sa kabila ng makapal nitong suit, at lalong ramdam niya ang tigas ng kalamnan nito na nakadikit sa kaniyang malambot na katawan. Yumuko si Dante, inilapit ang bibig sa mismong tainga ng dalaga. “Hindi mo alam ang pinasok mo, Clara. Sa tingin mo ba, ang ganitong klaseng damit ay ginawa para sa pagwawalis at paghuhugas ng pinggan?” Ang mainit na hininga ni Dante sa leeg ni Clara ay nagpatayo ng kaniyang mga balahibo. Pilit niyang inilalayo ang sarili, pero masyadong mahigpit ang hawak ng lalaki sa kaniyang bewang. Ang kabilang kamay ni Dante ay dahan-dahang umakyat sa kaniyang likuran, hinihimas ang kaniyang gulugod pababa na tila binabasa ang bawat reaksyon ng kaniyang katawan. “K-kung ganun po... ano po ang gusto ninyong gawin ko, Señorito?” panginginig na tanong ni Clara. Ang kaniyang sariling boses ay tila nagtataksil sa kaniya, nagiging paos at may halong kakaibang emosyon. Tumingin si Dante nang diretso sa kaniyang mga mata. “Ang gusto ko? Ang gusto ko ay ang pag-aari ko. At simula ngayong gabi, pag-aari na kita, Clara. Ang bawat oras mo, ang katawan mo, at ang nararamdaman mo—lahat ng iyon ay akin. Susundin mo lahat ng iuutos ko. At kapag sinabi kong tumingin ka sa akin, hindi mo aalisin ang mga mata mo.” Habang sinasabi iyon, dahan-dahang ibinaba ni Dante ang kaniyang paningin sa mga nakabakat na dibdib ni Clara. Walang pag-aalinlangan, idinampi ng lalaki ang isang mainit at mabagal na halik sa mismong gilid ng V-neck ng kaniyang uniporme, malapit na malapit sa kalagitnaan ng kaniyang dibdib. Isang mahinang ungol ang nakawala sa mga labi ni Clara. Napakapit siya sa braso ni Dante para hindi siya matumba, dahil biglang nanghina ang kaniyang mga tuhod. Bumitaw si Dante at umayos ng tayo. Tiningnan niya ang halos matunaw na si Clara na may tagumpay sa kaniyang mga mata. “Makakaalis ka na,” utos ni Dante, at sa isang iglap, bumalik ang malamig at propesyonal nitong tono na parang walang nangyari. “Bukas ng gabi, asahan mong makikilala mo ang apat ko pang kapatid. At sinisiguro ko sa iyo, hindi sila kasing-pasensyoso ko.” Tumakbo palabas ng opisina si Clara na tila hinahabol ng sarili niyang anino. Pagkasara ng pinto, napasandal siya sa pader at napahawak sa kaniyang dibdib. Ang bilis ng t***k ng kaniyang puso ay hindi normal. Ang init ng halik ni Dante sa kaniyang balat ay naiwan, nag-iinit, at patuloy na sumusunog sa kaniyang inosenteng isipan. Pinasok na nga niya ang impiyerno. Ngunit bakit tila ang mga demonyong nakatira rito ay masyadong nakakaakit?