CAPTIVE BILLIONAIRES' MAID

Chapter 4

Hindi pa rin maalis sa isipan ni Clara ang nagbabagang alaala sa madilim na garahe. Kahit nakailang ulit na siyang maligo, pakiramdam niya ay nakadikit pa rin sa kaniyang balat ang amoy ng langis, gasolina, at ang mapusok na halik ni Jax. Ang kaniyang katawan ay tila naging isang estranghero na nagtataksil sa kaniyang sariling isipan—isang katawang unti-unting nasasanay sa mga haplos ng magkakapatid na Alon.

Pagsapit ng hapon, inabot sa kaniya ni Manang Rosa ang isang lumang tansong susi.

“Linisin mo ang North Tower,” malamig na utos ng matanda. “Iyon ang Art Studio ni Señorito Liam. Huwag kang makikialam ng mga gamit. Linisin mo lang ang sahig dahil paniguradong puno iyon ng natapong pintura.”

Sa pagbanggit pa lamang sa pangalan ni Liam, isang kakaibang kaba ang gumapang sa dibdib ni Clara. Sa limang magkakapatid, si Liam ang pinakatahimik. Sa hapag-kainan, madalas itong walang imik at laging nakatutok lang sa kaniyang sketchpad. Ngunit ang paraan ng pagtitig nito—tila binabasa ang bawat sukat ng kaniyang katawan, tagos hanggang sa kaniyang kaluluwa—ay nagbibigay kay Clara ng kilabot na may halong kakaibang pag-init.

Ang Kaharian ng Pintor

Ang studio ni Liam ay matatagpuan sa pinakamataas na bahagi ng mansyon. Pagbukas pa lamang ni Clara sa malaking pintong kahoy, sinalubong agad siya ng matapang na amoy ng turpentine, linseed oil, at mga pinaghalong pintura.

Malawak ang kwarto. Ang isang buong dingding nito ay gawa sa salamin na nagpapakita ng madilim at nagbabadyang kalangitan sa labas. Nagkalat ang mga malalaking canvas, mga nagamit nang palette, at sari-saring laki ng mga pinsel.

Nagsimulang magwalis si Clara, pilit na iniiwasan ang mga nakatayong obra. Ngunit napatigil siya nang makita niya ang isang pamilyar na larawan sa gitna ng kwarto. Isa itong sketch ng isang babaeng nakatalikod, suot ang isang manipis na uniporme. Kahit uling lamang ang ginamit, perpektong nakuha ng gumuhit ang kurbada ng kaniyang baywang at ang hugis ng kaniyang mga hita.

Ako 'to, naisip ni Clara, ang kaniyang puso ay nagsimulang kumabog nang mabilis.

“Hindi pa iyan tapos.”

Nabitawan ni Clara ang hawak niyang walis. Mula sa madilim na sulok ng kwarto, lumabas ang matangkad na pigura ni Liam. Nakasuot lamang ito ng maluwag na itim na pantalon na gawa sa linen, at tulad ni Jax, wala itong suot na pang-itaas. Ngunit hindi tulad ng magaspang na katawan ni Jax, ang katawan ni Liam ay tila inukit ng isang dalubhasang iskultor—makinis, may tamang hulma ng mga kalamnan, at may mga maliliit na bahid ng gintong pintura sa kaniyang dibdib at tiyan.

“S-Señorito Liam... p-patawad po. Inutusan lang po ako ni Manang Rosa na maglinis—”

“Itigil mo 'yan,” malambot ngunit seryosong utos ni Liam. Ang boses nito ay parang malamig na simoy ng hangin, ngunit nakakapang-akit. Lumapit siya kay Clara, ang kaniyang mga walang sapin na paa ay hindi lumilikha ng anumang ingay sa sahig.

Pumunta si Liam sa likuran ni Clara at hinawakan ang magkabilang balikat ng dalaga. Naramdaman ni Clara ang init ng mga palad ng lalaki na may bahagyang gaspang dahil sa matagal na paghawak ng mga pinsel.

“Ang sining ay hindi ginawa para linisin, Clara. Ginawa ito para maramdaman,” bulong ni Liam, ang kaniyang labi ay halos dumikit na sa tainga ng dalaga. “Ilang araw na akong walang inspirasyon. Puro itim at abo ang nakikita ko. Hanggang sa dumating ka.”

Hinarap siya ni Liam. Ang mga mata nito, na kulay kapeng barako, ay matiim na nakatitig sa kaniya.

“G-gusto niyo po ba akong maging modelo? Pwede po akong maupo diyan sa silya—”

“Hindi,” putol ni Liam. Umiling ito at dahan-dahang hinaplos ang pisngi ni Clara. “Ayaw kong ipinta ang damit mo. Gusto kong ipinta ang katotohanan. At ang mga damit... isa lamang itong kasinungalingan na nagtatago sa tunay mong ganda.”

Ang Paghuhubad sa Obra Maestra

Walang pag-aalinlangan, inabot ng mahahaba at artistikong mga daliri ni Liam ang unang butones ng manipis na uniporme ni Clara.

Napalunok si Clara at sinubukan nitong pigilan ang kamay ng lalaki. “Señorito... huwag po. Baka may pumasok.”

“Ito ang mundo ko, Clara. Walang papasok dito nang walang pahintulot ko,” mariing sagot ni Liam. Tiningnan niya si Clara sa mga mata, isang tinging nag-uutos ng ganap na pagsuko. “At sa mundong ito, ako ang lumilikha ng batas. Hubarin mo 'yan, kung hindi ay ako ang pupunit niyan.”

Nanginginig ang mga kamay ni Clara habang siya na mismo ang nag-alis ng mga butones ng kaniyang uniporme. Nang tuluyang bumagsak ang itim na tela sa sahig, naiwan siyang nakatayo nang halos walang suot, maliban sa kaniyang puting lace panty. Namumula ang buong katawan ni Clara sa hiya, ang kaniyang mga braso ay nakayakap sa kaniyang sariling dibdib upang itago ang kaniyang kapritso.

Ngunit dahan-dahang inalis ni Liam ang mga braso niya. “Huwag mong itago sa akin ang obra maestra na matagal ko nang hinahanap.”

Bumuntong-hininga si Liam na tila nakakita ng isang himala. Tinitigan niya ang maputi at makinis na katawan ni Clara, ang perpektong hugis ng kaniyang mga dibdib na ang mga u***g ay nagsisimula nang tumigas dahil sa malamig na hangin ng studio, ang patag niyang tiyan, at ang makikinis niyang hita.

Kumuha si Liam ng isang maliit na mangkok na gawa sa kahoy at isang makapal na pinsel na gawa sa pinakamalambot na buhok ng hayop. Ang laman ng mangkok ay isang uri ng mamahaling body oil na hinaluan ng gintong kulay na nagkikislapan sa ilalim ng liwanag.

“Ipikit mo ang iyong mga mata, Clara,” utos ni Liam. “At pakiramdaman mo ang bawat kulay.”

Ang Haplos ng Pinsel

Sinunod ni Clara ang utos. Pumikit siya nang mariin. Ilang sandali pa, naramdaman niya ang malamig na langis na dumampi sa kaniyang balat.

Ginamit ni Liam ang malambot na pinsel. Nagsimula siya sa leeg ni Clara, dahan-dahang iginuhit ang gintong langis pababa sa kaniyang collarbone. Ang pakiramdam ng malambot na buhok ng pinsel laban sa kaniyang sensitibong balat ay nagdulot ng matinding pagtayo ng kaniyang mga balahibo.

“Ah...” Isang mahinang buntong-hininga ang nakawala kay Clara nang maramdaman niya ang pinsel na gumapang pababa sa kalagitnaan ng kaniyang dibdib.

Bawat hagod ni Liam ay may layunin. Tila sinasamba niya ang katawan ng dalaga. Umikot si Liam sa kaniyang likuran, ginuguhitan ang kahabaan ng kaniyang gulugod, bago muling bumalik sa harapan.

Mas lalong bumagal ang paghinga ni Clara nang ibaba ni Liam ang pinsel sa kaniyang kanang dibdib. Imbes na iwasan ang pinakasensitibong bahagi nito, sadyang idiniin ni Liam ang malambot na pinsel sa mismong tumigas na u***g ni Clara. Ikinumpas niya ito nang paikot, pinupuno ng gintong langis ang namumulang rurok.

Isang matinding kuryente ang yumanig sa buong pagkatao ni Clara. Kusang napaatras ang kaniyang ulo at napakagat siya sa kaniyang ibabang labi para pigilan ang isang malakas na daing. Ang texture ng pinsel, ang lamig ng langis, at ang nag-iinit na paningin ni Liam na alam niyang nakatitig sa kaniya ay isang kombinasyon na nakakabaliw.

“Napakaganda ng reaksyon mo, Clara,” paos na bulong ni Liam. Inilipat niya ang pinsel sa kabilang dibdib, ginagawa ang parehong mapanuksong paghaplos. Bawat hagod ay nag-iiwan ng nanginginig na init.

Ibinaba ni Liam ang pinsel at ginamit ang kaniyang sariling mga daliri. Hinaplos niya ang gintong langis na ipinahid niya sa mga dibdib ni Clara. Pinasadahan niya ito, kinurot nang marahan, at minasahe ang malambot na laman, hanggang sa ang sariling mga kamay ni Liam ay mabalot na rin ng ginto.

“L-Liam... pakiusap...” garalgal na daing ni Clara. Ang kaniyang mga tuhod ay nagsisimula nang manghina.

“Pakiusap na ano? Itigil ko? O ituloy ko?” mapanuksong tanong ni Liam.

Hindi makasagot si Clara, dahil biglang yumuko si Liam. Gamit ang kaniyang sariling bibig, dilaan niya ang gintong langis mula sa leeg ni Clara pababa sa kaniyang dibdib. Sinakop ng mainit na bibig ni Liam ang u***g na kanina lang ay pinaglalaruan ng pinsel. Hinigop niya ito nang malakas, habang ang kaniyang mga kamay na puno ng langis ay dahan-dahang gumagapang sa bewang ng dalaga patungo sa kaniyang hita.

Sining ng Pagtuklas

Ang katawan ni Clara ay isang canvas na ngayon ay puno ng kulay ng pagnanasa. Naramdaman niya ang mga magaspang na daliri ni Liam na pumasok sa loob ng kaniyang panty.

“Pati ang bahaging ito... kailangan ko rin itong kulayan,” bulong ni Liam. Ang boses nito ay nanginginig din sa matinding pagpipigil.

Isinawsaw ni Liam ang kaniyang dalawang daliri sa mangkok ng gintong langis, at walang-awang ipinasok ito sa loob ng p********e ni Clara.

“Diyos ko... ahhh!” Malakas na napasigaw si Clara, tuluyang bumigay ang kaniyang mga tuhod, ngunit mabilis siyang sinalo ni Liam. Napakapit nang mahigpit si Clara sa malapad na balikat ng lalaki, ang kaniyang mga kuko ay bumaon sa laman nito.

Ang malamig na langis ay humalo sa sariling init at basa ni Clara. Ang pagpasok ng mga daliri ni Liam ay hindi kasing-agresibo ni Jax, kundi mabagal, pinag-isipan, at eksakto sa mga puntong nagpapabaliw sa dalaga. Ikinumpas ni Liam ang kaniyang mga daliri sa loob na parang isang maestro na nagko-kondukto ng isang simponya. Bawat paghugot at pagbaon niya ay nagdadala kay Clara sa matinding alon ng kaligayahan.

“Gusto kong marinig ang boses mo, Clara. Ipakita mo sa akin ang sining ng iyong kaligayahan,” utos ni Liam, habang ang kaniyang hinlalaki ay nagsimulang hagurin nang mabilis ang sentro ni Clara.

Hindi na nagawang magpigil ni Clara. Ang buong studio ay napuno ng kaniyang malalakas na daing at ungol. Ang kaniyang katawan ay umuindayog, kusang sumasabay sa mabagal ngunit malalim na paglabas-masok ng mga daliri ng pintor. Ang amoy ng turpentine ay nahaluan na ng amoy ng kanilang pawis at matinding pagnanasa.

Winasak ni Liam ang huling pader ng pagpipigil ni Clara nang tuluyan niyang halikan nang mariin ang dalaga. Lasang matapang na kape at mint ang lalaki. Habang naghahalikan sila nang malalim, binilisan ni Liam ang kaniyang mga kamay.

Isang matinding pag-init ang sumabog sa ibabang bahagi ni Clara. Naramdaman niya ang pamilyar na paninikip ng kaniyang tiyan. Tila may libu-libong bituin na sumabog sa kaniyang paningin habang nararating niya ang rurok ng kaligayahan. Napasubsob siya sa dibdib ni Liam, humihingal, nanginginig, at basang-basa ng pawis at gintong langis.

Ang Natapos na Obra

Inalalayan siya ni Liam papunta sa isang mahabang chaise lounge at marahang inihiga doon. Tinitigan ng binata ang ginawa niya kay Clara. Ang dalaga ay balot ng kislap ng gintong langis sa dibdib, tiyan, at mga hita. Ang kaniyang buhok ay magulo, at ang kaniyang mga labi ay namumula dahil sa mga halik.

Kumuha si Liam ng isang tuwalya at dahan-dahang pinunasan ang mga kamay nito. Ngumiti ito—isang ngiting bihirang makita sa seryosong mukha ng pintor.

“Ito ang pinakamagandang obrang nagawa ko,” mahinang sabi ni Liam. Lumapit siya at hinalikan ang noo ni Clara na tila isang marupok na basag na salamin. “Magbihis ka na, Clara. Bago pa maubos ang pasensya ko at tuluyan na kitang angkinin dito mismo sa ibabaw ng sahig na ito.”

Habang dahan-dahang sinusuot ni Clara ang kaniyang uniporme na panginginig pa rin ang mga kamay, napagtanto niya ang isang nakakatakot na katotohanan. Unti-unti na siyang nilalamon ng Mansyon Alon. At may dalawa pang kapatid na naghihintay na tikman siya.

Kung si Jax ay apoy, at si Liam ay nakakalunod na sining... paano pa kaya ang dalawang natitira, at lalo na... si Dante?