Costiño Series 5: The Painful Battle

Kabanata 1

Kabanata 1

Letter

I opened the door, halos matumba pa ako ng makita si papa sa couch. Malalim ang mata niyang nakatingin sa akin at halatang hinihintay ako. I closed the door. Pagod akong lumapit sa kanya at hinalakan siya sa pisnge.

"Your still awake dad." Pagod kong sabi.

Huminga siya ng malalim. Nilapag niya sa maliit na lamesa ang iniinom na alak.

"Your mom is so much worried to you. Hindi makatulog sa kakaisip sayo Delrose. I want you to file a resignation, I can breached your contract." Seryoso niyang sabi.

Kumunot ang noo ko sa sinabi niya. Seryoso ba siya? Trabaho ko ito at inalay ko ang buong puso sa larangan na ito. Hindi pwedeng basta-basta ganun nalang iyon. I give up all my life just to have this work, and he can't just say like it's nothing to me. It's my passion he is underestimating.

"You have nothing to do with my work pa. Kung si mama napapayag niyong mag resigned, pwes ako ay hindi. Pinaghirapan kong maabot ito tapos isang salita niyo lang mawawala. How can you underestimate me!" Napataas ang boses ko.

Hindi ko nagustuhan ang sinabi niya. Of all the people, siya pa talaga ang magsasabi sa akin nyan. Of all the people who can underestimate me, siya pa talaga na ama ko.

Tumayo siya sa pagkakaupo at madilim akong tinignan. Hindi nagustuhan ang sinabi ko. Pinirmi ko ang mukha sa matigas at hindi natakot sa nagbabanta niyang mata. Nakita ko pa ang pagkuyom ng kamay niya, ang paglabas ng ugat sa braso hudyat na nagalit ko siya.

I'm still afraid in my father. He is the head of this family, and he feed us. I just can't fight to him like a stranger.

Pero ang sabihin niya ako ng ganito, hindi ko matanggap. He is my father, who give life to me.

"You are my daughter and you came from me. You will obliged me because I'm your father. Ayokong nangungunsumisyon ang mama mo dahil sa tanginang trabaho na yan. Can't you give it up just for us Delrose Visitacion? Can't you?" Malamig niyang sabi.

Napaatras ako sa boses niya. Natamaan sa sinabi sa akin. Nanuot sa kaibutaran ko ang salitang lubos na nakapag pahina sa binti ko. Any of this moment, I might faint because of what he said.

Tumingin siya sa mga mata ko, kitang-kita ko ang amang nagmamahal sa akin. Ang amang hindi ako binigo kailanman. Pero mahirap bitawan ang pangarap ko. Mahirap iwanan ang hinangad ko. He cupped my shoulder tightly.

"I can't lose a daughter Delrose, I can't lose you." Lumambot ang boses niya habang sinasabi ito.

"Pa anong ginagawa mo kay ate?" Basag na boses ni Ranilo, ang bunsong lalaking kapatid ko.

Napatingin kami sa kanya, nasa hagdanan siya at mariing nakatitig kay papa. Dali-dali siyang bumaba at hinigit ako palayo sa ama namin.

"Pa bakit mo sinasaktan si ate. What's wrong with you huh?" Galit na sabi ng kapatid ko.

Hinaplos ko ang likod niya para kumalma. Alam kong kapag may nananakit sa akin, nagagalit siya kahit pa magulang namin iyon. Tulad nalang ngayon, hindi niya pinalagpas ang ginawa ni papa.

"Stay away from this Ranilo Allicer. Umakyat ka sa taas at matulog." Malamig paring sabi ni papa.

Hindi nakinig ang kapatid ko at nakipagtitigan pa kay papa. Napaatras pa si papa ng makita ang mga mata ng kapatid ko. Matang katulad niya.

"I won't allow anyone hurt my sister. Kahit sino pa, kahit ikaw na magulang namin. Dalawa na ngalang kami tapos magiging ganito ka pa. How can you make us stay with this family kung ganyan ka. Stop controlling everything pa, hindi kami si mama na kaya mong hawakan sa leeg. May gusto kaming marating sa buhay, may gusto kami sa buhay ngunit pinipigilan mo 'yon." Malamig ang boses ng kapatid ko.

Umigting ang panga ni papa at madilim na madilim ang mata. Hindi nagustuhan ang sinabi ng kapatid ko. Patuloy kong hinaplos ang likod ni Ranilo.

"Alli okay lang ako. Wala namang ginawa si papa, he just worried." Mahinahon kong sabi sa kapatid.

Nasa likod niya ako at pilit tinatago sa ama namin.

"Anong nangyayari dito? Delrose kauuwi mo lang? Did you eat dinner?" Bumasag ang boses ni mama.

Tsaka palang huminahon ang kapatid ko ng marinig ang boses ni mama. Ang mukha ni papa ay matigas parin at gustong gusto parusahan ang kapatid ko.

"Hon what is happening here? Bakit kayo nakatayo dyan? It's already ten, why you're still awake? Akala ko katabi pa kita." Nakangusong sabi ni mama.

Lumambot ang mukha ni papa, huminga siya ng malalim bago tumingin ulit sa amin.

"Lorella pagsabihan mo yang mga anak mo. Matigas na ang mga ulo." Malamig na sabi ni papa bago umalis sa harap namin.

Napahinga ako ng malalim. Hindi ko gustong pagsabihan si papa ng ganun. Ayokong sumuway sa utos niya pero hindi ko kayang iwanan ang trabaho ko. Napamahal na ako sa larangang ito, nakasanayan ko na ang mga may sakit na tao. I just can't leave everything. Lalo pa ngayon, may sakit na nakamamatay.

"Bakit ganun ang papa niyo? What did you do Ranilo?" Takang tanong ni mama.

Tumingin ang kapatid ko sa kanya at lumapit. Yinakap niya si mama ng mahigpit, kitang-kita ko ang paglambot ng mukha ni mama.

"Na miss lang kita ma, pwede mo ba akong kantahan sa pagtulog?" Nagpapa baby'ng sabi ng kapatid ko.

Kumunot ang noo ni mama bago sinundot ang noo ng kapatid ko. 19 years old na ang kapatid ko at 28 naman ako. 9 years ang gap ng edad namin, ibig sabihin siyam na taon muna ang nakalipas bago ako masundan.

"Hoyy Ranilo Allicer ang tanda mo na ah! May buhok na nga yang kili-kili mo tapos nagpapa baby ka pa sa akin. Halika ka na nga." Sabi ni mama.

Hinila siya paakyat ng kapatid ko. Napangiti nalang ako sa kalokohan ni Ranilo. Kahit kailan talaga mammas boy itong kapatid ko, ayaw maungusan ni papa.

Napahinga ako ng malalim. Tinanggal ko medical gown lab at nilagay iyon sa braso ko. Pumunta muna ako sa kusina para tignan ang pagkain. Napangiti ako ng makita ang paborito kong ulam, tortang talong at may kamatis pa. Masarap!

Umakyat ako papuntang kwarto at nag half bath muna. Nilinis ko ng mabuti ang katawan, kahit saang parte ay sinabon ko ng maayos. Nag banlaw ako ng malamig na tubig, nanuot sa katawan ko ang lamig nito. Nawala ang pagod kahit saglit, nawala ang mabigat na iniisip dahil sa sinabi ni papa. Nawala ang iniisip dahil sa problema ni Mang Gerard sa anak niya.

Ano ba naman itong buhay, pati problema ng ibang tao iniisip ko na. Walang pahinga ang utak ko, minsan gusto ko nang mag bakasyon kahit isang linggo lang. Sobrang napapagod na talaga ako sa lahat ng nangyayari. Ngayon meron na namang lumalaganap na nakamamatay na sakit. Wala pang lunas at ang tao ay namamatay na walang laban.

Kung sakaling makahanap ng vaccine maaaring masugpo pa ito. Maaaring hindi na kumalat kapag na-aksyunan. This is virus is really a harmful. It already killed thousands of people.

Tinapos ko ang pag half bath at sinuot ang pantulog ko. Bumaba ulit ako para kumain ng dinner. Sarap na sarap ako sa tortang talong, yung tipong kahit pagod at itutulog ko nalang mawawala kasi nandito at nakahanda ang paborito kong ulam. I eat alot.

Nang matapos ay nagpababa muna ako ng kinain, umupo ako sa sala at binuksan ang cellphone ko. I opened my f*******: account, bumungad agad sa akin ang mga friend request. May mga chats at ang notification ko ay sasabog na sa dami. Hindi naman ako palaging nagbubukas ng account ko, minsan sa isang buwan tatlo o apat na beses lang. I don't usually do f*******: or anything that can get my attention from work.

It will disturb me.

Nagbasa ako ng mga messages sa akin. Kasali ako sa tatlong group chat, iyon ang ginagamit naming communication para sa hospital. Puro pagpapaalala lang ang nakalagay sa group chat namin. Binasa ko pa ang ibang chats sa akin. Some are my friend in college, some are just stranger that trying hit me. Mas marami ang lalaking nagcha-chat sa akin.

I read some boys chat.

From Arjun Andrahe

Hi doc. Wanna hang out with me?

I didn't reply.

From Choto Aquino

Your so beautiful doc. Can I have your digits?

I didn't reply again. I just seen it!

From Ramus Lopez

Hang out some other time. Hinay-hinay lang sa pagtratrabaho. You get stressed.

I smirked. It's my job, I should do my part as a doctor. And stressed is just the result of being hardworking.

I didn't reply them. I just read their chats and done. Wala talaga akong plano makipag relasyon. I had been focused in my works and life, and having boys around is just an hindrances. They will like just my father, controlling me in my work.

Tinignan ko naman ang mga nag friend request sa akin. Mahigit five hundred na sila, at yung iba nag send pa ng private message sa akin. Hindi naman ako artista para pagkaguluhan sa social media. Kung pwede ngang hindi gumawa ng account gagawin ko talaga. It's not in my mind to fling.

I was about to log out my account when another message pop in my chat. Nag iisang pula iyon sa chat box ko kaya binuksan ko. Kumunot ang noo ko ng isang private message pala ito. I didn't even friend the sender yet, maybe just another chat from trying to hit me.

Hindi ko na sana bubuksan kaso nag send na naman siya ng message. Binasa ko ang pangalan ng sender.

Ruslan Dominico Alzarte.

Familiar! Where did I hear this name? I hear it somewhere very familiar to me. Parang kanina ko lang narinig. Pumikit pa ako para maalala ang pangalan na ito. I really heard somewhere. Very familiar!

Hindi ko talaga maalala e. Malabo sa alaala ko ang pangalan niya. Pero siguradong kanina ko lang narinig ang pangalan na ito. I read his message.

From Ruslan Dominico Alzarte:

Hey miss doc. I don't think you know me, we haven't met each other. But I'm very sure, I know you well. My father always told me being you as a good doctor.

Kumunot ang noo ko. His father? Talking me? Am I their topic? Who is this guy? Why is he even know me?

Very familiar.

I read his another message.

From Ruslan Dominico:

Can I ask my father health? Hindi pa kasi ako nakakauwi sa amin. I'm really worried about my family's health. Are they fine?

Rereplayan ko ba? Wala naman masama kung replayan ko kaso hindi ko alam kung sino ang tinutukoy niya. Sinong tatay? Hindi ko alam.

I form my reply.

Me:

Hmm sir I don't know who's your father. Can you tell me his name?

Pagka send ko, diretso niya sineen iyon. Pagkatapos ng ilang segundo lang ay nagtipa na siya ng reply.

Saan ko ba kasi narinig ang pangalan niya? It's really near in my head.

Another message pop. I read it.

Ruslan Dominico:

You already forgot my father. Gerard Alzarte, the janitor in the hospital you working. I assume, you know him. Hindi ka niya iki-kwento sa akin kung hindi.

Napalaki ang mata ko. Gerard Alzarte? Oh s**t si Mang Gerard yun ah! So ito pala yung anak niyang nasa Maynila, yung engineer ba yun? Biglang lumiwanag ang utak ko, Oo nga't kanina niya palang sinabi sa akin ang pangalan ng anak niya.

Hindi ko muna siya ni-replayan, I click his profile picture and then his account appeared. Nakita ko ang bio niya, there was a saying from known philosophy. Tapos may nakalagay pang 'Ako ang engineer na bubuo ng buhay mo.' what the f**k? Seriously? Uso pa pala sa kanya ang ganitong walang kwentang gawain.

Tinignan ko ang picture niya. He was wearing a yellow hard hat. Nakatayo siya sa isang construction site at malawak ang ngiti sa camera. He wore a color sky blue long sleeves and gloves on his hand. I zoom his picture, I clearly see his feature.

A dark and tall man. Masculine and smoking hot. His eyes were tender, his nose is pointed. His lips were kissable. His cheeks says that he is indeed handsome. May maliit na nunal sa ibabang bahagi ng labi niya. Hindi naman iyon halata pero kapag lalapitan siya makikita 'yon. Ang kanyang balbas at bigote ay bagong tubo palang.

Mang Gerard didn't tell me that he has this kind of son. Ang layo sa mukha niya. Well, I've seen some handsome faces back in Manila but I cannot just forget this face. Indifferent.

I swallowed hard and scroll down his account. Nakalagay sa personal life niya ang paaralan kung saan siya nagtapos. And he was also followed by one thousand plus people. Sikat ba ito? Bakit may follower?

Tinigil ko ang pag stalk sa account niya at bumalik sa chats ang screen ko. I seen his message to me, tatlong sunod-sunod na chat iyon.

Ruslan Dominico:

Doc still there?

I form my reply.

Me:

Yes. I know Mang Gerard. He was good and kind. At tungkol naman sa kalagayan niya, maayos naman siya. The last time we talk, nag-aalala siya sayo dahil hindi ka daw tumatawag sa kanila. Sir, just call your family so that they wouldn't get worried about you.

I send it. After second, he replied.

Ruslan Dominico:

Ohh sure. I'm sorry! Masyadong na busy lang talaga sa trabaho.

Tumaas ang kilay ko. Busy pero may panahon mag f*******:! Ito ba ang busy'ng tao? Kahit manlang tawagan ang magulang niya ay hindi magawa. His father is worried and yet his son is just wasting time to socialize in this social media.

I replied. My last reply to be exact.

Me:

I don't care about your work. You are worried about your family's health and yet you didn't call them. Sir, I don't have time to waste.

'yon ang huling chat ko bago ako nag log out. Tumayo na ako mula sa pagkakaupo at umakyat papuntang kwarto. Ang ganoong anak ay isang pabaya. Matapos tulungan ng magulang na makapagtapos, ngayon ay parang wala nalang. I can't believe there are people like that! I can't even endure letting my parents crying.

Natulog ako ng mabigat ang ulo. Nagising nalang ako mula sa ingay na nanggagaling sa sala. May bisita ba kami? Did Mom invite her friend?

Naghilamos ako at nag toothbrush. Pagkatapos ay sinuklay ang buhok. I make it bun. Bumaba ako pagkatapos ng lahat, nasa hagdanan palang ay napatigil ako ng makita ang mga nakaitim na lalaki. Nakatayo sila sa pintuan namin at mahinahong kinakausap ang magulang ko.

What's going on here? Who are these black men? Why are they here?

Napaangat ng tingin ang kapatid ko kaya nagkatitigan kami. Mabilis na kumilos si Ranilo at lumapit sa akin.

"Ate get inside your room. Wag ka munang lalabas." Mariin niyang sabi sa akin.

I looked at him curiously. Bakit tila natatakot siya? Ano bang nangyayari? Napatingin ako sa baba at halos mapaatras ng makitang nakataas na pala ang tingin ng mga nakaitim na lalaki sa akin.

Apat sila at lahat ay nakaitim. May hawak-hawak na bond paper ang isang lalaki habang nakatingin sa akin. Naramdaman ko ang hawak ni Ranilo sa braso ko ngunit hindi ako nagpatinag. Bumaba ako sa isang baitang, rinig na rinig ko ang malutong na mura ng kapatid ko.

"f**k ate please umakyat ka muna sa taas. Si papa nalang ang kakausap sa kanila." Mariin paring sabi ni Ranilo pero may bahid ng takot.

Umiling ako at tumingin sa kanyang mata. Wala namang masama kung kausapin ko sila diba? Just talk!

Lumapit ang isang lalaki sa akin kaya bumaba na ako ng tuluyan. Hindi ako napigilan ni Ranilo. Nasa hamba ako ng hagdan ng ibigay niya sa akin ang bond paper.

"Wag mong babasahin yan Delrose Visitacion. f**k get out in my house. I can sue all of you for trespassing." Galit na sabi ni papa.

I looked at him. Nagkatitigan kami, kitang-kita ko ang takot sa kanyang mga mata. Anong problema pa?

Kinuha ko ang papel at binuksan iyon. Nanginginig pa ang kamay ko habang hawak-hawak iyon.

"Delrose anak please don't read it. No!" Si papa parin.

Narinig ko ang hikbi ni mama kaya napatingin ako sa kanya. She was crying in my father shoulder. Pulang pula ang mata niya habang umiiling iling na nakatingin sa akin. Yinakap siya ni papa at tinago ang mukha sa leeg nito.

What's wrong?

I read the letter.

Republic of the Philippines

Department of Health

A letter from President

Dear Dr. Delrose Visitacion Costiño

Good day! I know, you already heard about the epidemic that is happening in Chicago. The virus that disseminate faster is really hard to stop. As of last night, we confirmed that we have ten person that is positive in the 2020 Trojan Virus Disease or TvD-1. The scattering of this virus is faster and now the possible positive in our country might increase in just a snap of time. The department of health needs more personnel to help the people in our country. The president calling all the helps of the doctor outside the Manila. And we are asking for your cooperation. Thank you and God bless!

Signed by the Philippines President.

Napatingin ako sa magulang ko pagkatapos mabasa itong sulat. Nanginig ang kamay ko at nabitawan pa ang sulat. Walang tigil sa pag-iyak si mama habang namumula na ang mata ni papa.

Naramdaman ko ang mariin na kamay ni Ranilo na humawak sa palapulsuhan ko. Tinignan ko siya na ang mga mata ay namumula na din.

"No. Pakisabi sa presidente hindi sasama ang kapatid ko papuntang Manila. Find another doctor that can help in those positive people. Not sister," Galit na sabi Ranilo.

Pilit niya akong hinihila paitaas pero sadyang nag-ugat ang paa ko dahil sa gustong gawin ng pangulo sa akin. Nagkukulang na ba ng doctor sa Manila at kailangan pa nilang kumuha ng iba't-iba doctor sa bansa? Sampu palang naman ang positibo diba? Bakit tila kailangan ng marinig doctor?

Napatingin kami sa lalaking kaharap ko, nagri-ring ang kanyang cellphone sa bulsa kaya kinuha niya ito ay sinagot sa harap namin.

Seryoso ang pakikipag-usap niya sa katawagan. Ang mukha ay hindi makikitaan ng anumang reaksyon. Natapos ang tawag at binalik niya sa bulsa ang cellphone. Tumingin siya sa akin ng seryoso.

"Dr. Costiño the confirmed positive in our country is increase to 20 person as of this morning. The DOH secretary was the one who called me, and she said we need to hurry to get some doctors from different regions. We are hoping your cooperation doc." Seryosong sabi ng lalaking nakaitim.

Mas lalong gumulo ang isipan ko dahil sa balitang ito. Bakit nagkaroon ng positive dito sa bansa? Kahapon ay zero cases pa at free from virus pa, bakit ngayon ay meron na? Bakit ang bilis?

Lumapit si papa sa amin. Seryoso na ang mukha at hindi gusto ang gustong gawin ng gobyerno.

"My daughter will not go to Manila. There are a lot of doctors and why is my daughter you choose huh?" Galit niyang sabi sa lalaking nakaitim.

"Sir hindi lang po ang anak niyo ang kukunin ng gobyerno para dalhin sa Manila. Nangangailangan ang bansa ng doctor dahil nagkukulang ang bansa ng personnel. Sir we need to prevent this as soon as possible dahil kapag hindi in-aksyunan ito maaaring marami pa ang madamay. This is the health of the people we are talking here, not just one but hundreds of people sir. I hope you'll understand." Direct to the point na sabi ng lalaki.

"Tapos ang anak ko ang gagawin niyong pang gamot sa putang inang virus na iyan. I can't let go of my daughter." Mariing sagot ni papa.

Nanghihina ako sa mga nangyayari. Ang bilis bilis! Kagabi okay pa ang lahat, ngayon ay nagbabantay na. Doctor ako at kailangan ako ng bansa ngayon. Marami ang posibleng madamay sa oras na hindi ako tumulong. Marami ang posibleng mawala ang buhay dahil sa sakit na ito.

Pumasok sa isip ko ang mga kabataang posibleng madapuan ng sakit na ito. Mga kabataang maaaring mawalan ng buhay. Mga kabataang maaaring mawalan ng pag-asa na mabuhay pa. I need to help my country. I need to help these people. I need to help them. This is not only for myself but millions of people.

Million of people that can die in a snap of time. I can't lose them. I cannot lose my countrymen. Dahan-dahan akong tumango sabay sa pagtanggap ng katotohanan. Sabay sa pagtanggap ng kapalaran ko. .

Kapalarang magliligtas ng maraming buhay. This is my life. To help people in times of needed. To help sickness people. To help everyone.

"I will come with you. Just wait a minute, I'll get my things." I said.

I'm ready to help. I'm ready to help these people. I am ready now. This not only for one life, but more life. More life.

---

Alexxtott