Kimberly’s POV
ISANG GABI pa ang itinigil ng anak ko. Halos wala kaming tulog ni William. Gusto kong samantalahin ang nalalabing oras na kasama namin ang aming munting angel. Tahimik kaming nagluluksa. Ilang beses rin siyang nagtangka na kausapin ako, pero mas pinili kong manahimik at hindi sumagot.
Nagluluksa ang puso ko. Sisihin ko man siya. Saktan ko man siya, hindi na maibabalik ang buhay ng anak ko. Ilang beses rin siyang nagtangka na yakapin ako pero ako mismo ang umiwas. Ayokong dumaiti man lang ang balat niya sa akin.
“Gusto mo bang kumain?” Alok niya. Umiling ako. Hindi ko siya tinapunan ng tingin. Alas nuebe ililibing na namin ang aming munting angel. Hindi man lang nabawasan ang sakit na naramdaman ko. Sa bawat minutong lumilipas parang gusto kong pigilan ang kamay ng relo
